×

Προειδοποίηση

JUser: :_load: Αδυναμία φόρτωσης χρήστη με Α/Α (ID): 65

×

javascript async & defer plugin debug

    Scripts to find:

  • media/plg_jchoptimize/cache/js/3ef6858407cd3f040fb86215d56a79d2_0.js
  • media/plg_jchoptimize/cache/js/3ef6858407cd3f040fb86215d56a79d2_1.js
  • plugins/system/t3/base-bs3/bootstrap/js/bootstrap.js
  • /media/editors/arkeditor/js/squeezebox.min.js
  • /modules/mod_responsivebannerslider/assets/nivo/jquery.nivo.slider.pack.js
  • /plugins/system/t3/base-bs3/js/menu.js
  • /ajax/libs/jquery.swipebox/1.3.0.2/js/jquery.swipebox.min.js
  • /media/plg_jchoptimize/cache/js/3ef6858407cd3f040fb86215d56a79d2_4.js
  • /plugins/system/t3/base-bs3/js/script.js
  • /plugins/system/t3/base-bs3/js/off-canvas.js
  • /media/plg_content_mavikthumbnails/slimbox2/js/slimbox2.js
  • /media/plg_jchoptimize/cache/js/3ef6858407cd3f040fb86215d56a79d2_3.js
  • /plugins/system/t3/base-bs3/js/jquery.tap.min.js
  • /media/plg_system_sl_scrolltotop/js/scrolltotop_mt.js
  • /media/editors/arkeditor/js/jquery.easing.min.js
  • /media/plg_jchoptimize/cache/js/3ef6858407cd3f040fb86215d56a79d2_2.js

    Scripts found:

    Copy any of the script path below and add them in the 'Scripts to find' box in the plugin configuration

  • /media/system/js/mootools-core.js ==> SKIP
  • /media/system/js/core.js ==> SKIP
  • /media/plg_system_sl_scrolltotop/js/scrolltotop_mt.js ==> DEFER
  • /media/plg_system_sl_scrolltotop/js/scrolltotop_mt.js ==> ASYNC
  • /media/jui/js/jquery.min.js ==> SKIP
  • /media/jui/js/jquery-noconflict.js ==> SKIP
  • /media/jui/js/jquery-migrate.min.js ==> SKIP
  • /media/plg_content_mavikthumbnails/slimbox2/js/slimbox2.js ==> DEFER
  • /media/plg_content_mavikthumbnails/slimbox2/js/slimbox2.js ==> ASYNC
  • /media/jui/js/bootstrap.min.js ==> SKIP
  • //cdnjs.cloudflare.com/ajax/libs/jquery.swipebox/1.3.0.2/js/jquery.swipebox.min.js ==> DEFER
  • //cdnjs.cloudflare.com/ajax/libs/jquery.swipebox/1.3.0.2/js/jquery.swipebox.min.js ==> ASYNC
  • /plugins/system/jcemediabox/js/jcemediabox.min.js?df182ff78a8c3234076ac72bcc4e27d1 ==> SKIP
  • /plugins/system/t3/base-bs3/bootstrap/js/bootstrap.js ==> SKIP
  • /plugins/system/t3/base-bs3/js/jquery.tap.min.js ==> DEFER
  • /plugins/system/t3/base-bs3/js/jquery.tap.min.js ==> ASYNC
  • /plugins/system/t3/base-bs3/js/off-canvas.js ==> DEFER
  • /plugins/system/t3/base-bs3/js/off-canvas.js ==> ASYNC
  • /plugins/system/t3/base-bs3/js/script.js ==> DEFER
  • /plugins/system/t3/base-bs3/js/script.js ==> ASYNC
  • /plugins/system/t3/base-bs3/js/menu.js ==> DEFER
  • /plugins/system/t3/base-bs3/js/menu.js ==> ASYNC
  • /plugins/system/t3/base-bs3/js/jquery.ckie.js ==> SKIP
  • /templates/ja_teline_v/js/script.js ==> SKIP
  • /media/djextensions/jquery-easing/jquery.easing.min.js ==> SKIP
  • /modules/mod_djimageslider/assets/js/slider.js?v=3.2.3 ==> SKIP
  • /modules/mod_responsivebannerslider/assets/nivo/jquery.nivo.slider.pack.js ==> DEFER
  • /modules/mod_responsivebannerslider/assets/nivo/jquery.nivo.slider.pack.js ==> ASYNC

Όταν η Πάρος είχε στεριά με Αντίπαρο και Νάξο!

Πάρος

Πριν από περίπου 20.000 χρόνια, ξεκίνησε το τέλος του τελευταίου παγετώνα.

Πριν από περίπου 20.000 χρόνια, ξεκίνησε το τέλος του τελευταίου παγετώνα.

Μέχρι πριν από 11.000 χρόνια γίνονταν ακόμα εκτεταμένες τεκτονικές ανακατατάξεις και ανύψωση της θαλάσσιας στάθμης, γεγονότα που έχουν μείνει σε θρύλους κι έτσι από στόμα σε στόμα έφτασαν ως τις μέρες μας οι διάφοροι κατακλυσμοί που αναφέρονται στις μυθολογίες πολλών λαών του πλανήτη. Τα τελευταία 20.000 χρόνια η στάθμη της θάλασσας έχει ανέβει περίπου 130 μέτρα.


 

Τότε, ένα μεγάλο μέρος των κεντρικών Κυκλάδων ήταν ενωμένο μεταξύ του. Δηλαδή, τα νησιά: Άνδρος, Τήνος, Μύκονος, Σύρος, Πάρος, Νάξος, Ίος, Σίκινος, Φολέγανδρος ήταν ένα ενιαίο κομμάτι γης, το οποίο άρχισε να χωρίζεται βαθμιαία, όπως ανέβαιναν τα νερά και τα ψηλότερα μέρη και βουνά απομονώθηκαν και έγιναν νησιά. Μελετώντας το Αιγαίο και γνωρίζοντας τις σχετικές μεταβολές της στάθμης της θάλασσας και του επιπέδου της ακτής μπορεί κανείς να αναζητήσει και να βρει με επιτυχία, ναυάγια και κατασκευές και να υπολογίσει περίπου πότε κατασκευάστηκαν ή βούλιαξαν και ποιό σκοπό, πιθανώς, εξυπηρετούσαν.

Το νησί Δεσποτικό, η Αρχαία Πρεπέσινθος, που αναφέρεται από τον Στράβωνα και τον Πλίνιο, κατά τη Ρωμαϊκή περίοδο και πριν, ήταν ενωμένο με την Αντίπαρο. Στη βόρεια παραλία, φαίνονται πολύ καθαρά, λαξεύσεις στο υπόστρωμα του βράχου στα ρηχά, οι οποίες «χάνονται» μέσα στη Γη και έχουν κατεύθυνση προς τον χώρο Μάνδρα, όπου έχουν βρεθεί εξαιρετικά αρχαιολογικά ευρήματα, που χρονολογούνται από το 1.000 π.Χ.. Αυτές οι λαξεύσεις, στις οποίες είχε αναφερθεί ο αρχαιολόγος, Χρ. Τσούντας, από τη δεκαετία του 1890 και ο Rubensohn, στις αρχές του 20ου αιώνα, αποτελούν έκτοτε άλυτο αρχαιολογικό μυστήριο.

Μοιάζουν με αυτές του Δριού και του Βουτάκου, στην νοτιο-ανατολική και νοτιο-δυτική Πάρο, τους γνωστούς, λανθασμένα και ως «νεώσοικους» του Δριού (σ.σ.: νεώσοικος= οίκος της νηός / νεώς, ναύς= πλοίο). Παρά ταύτα, οι επιστήμονες υποστηρίζουν ότι οι λαξεύσεις του Δεσποτικού αλλά και οι άλλες, ούτε ως προς την κατασκευή, ούτε ως προς την κλίση, ούτε την έκταση, τον αριθμό, την τεχνοτροπία, το μήκος, ούτε -κυρίως- ως προς τη φορά τους σε σχέση με την ακτογραμμή, έχουν καμία σχέση με νεώσοικους.

Τα διαβρωμένα υπολείμματα αρχαίων τεχνικών έργων στη νότια Πάρο, σκεπασμένων σήμερα από τα νερά της θάλασσας με το μήκος τους να ξεπερνά τα 300 μέτρα, μοιάζουν περισσότερο με οδηγούς/ράγιες, για την ελεγχόμενη κύλιση βαρέων αντικειμένων. Δηλαδή, τοποθετούνται μέσα φάλαγγες, («κατρακύλια» που λέμε σήμερα στα καρνάγια) και με τη βοήθεια ζωϊκού λιπαντικού (άλειμμα) στα τοιχώματα, για να γλιστρήσει ο φάλαγγας, τοποθετούμε επάνω μία παλέτα, που φέρει ένα μεγάλο όγκο μαρμάρου 10-15 τόνων, όπως αυτούς που βλέπουμε στα εγκαταλελειμμένα ημίεργα στα λατομεία, στο Μαράθι της Πάρου. 

Ο ωκεανογράφος-βιολόγος, επαγγελματίας δύτης και μηχανικός εναλίων έργων με μεταπτυχιακές σπουδές στις ύφαλες τεχνικές κατασκευές, Πέτρος Νικολαΐδης, υποστήριζε: «Εκτιμώ, πως είναι πολύ απίθανο να είχαν δαπανήσει κυριολεκτικά χιλιάδες εργατώρες να κατασκευάσουν αυτά τα έργα σε δύο τρεις θέσεις γύρω από την Πάρο και στην Πρεπέσινθο, χωρίς αυτό να είχε σχέση με μεγάλη οικονομική δραστηριότητα της εποχής τους: το μάρμαρο.

Πριν από 11.000 – 11.500 χρόνια η Πάρος με τη Νάξο ήταν ενωμένες. Το μέγιστο βάθος ανάμεσά τους σήμερα είναι 35 μέτρα. Το στενό μεταξύ Πάρου – Αντιπάρου ήταν ακόμα στεριά πολύ πιο πρόσφατα στο χρόνο, έως 7.200 χρόνια πριν. Τότε, άρχισε να δημιουργείται ένα παλιρροϊκό, θαλάσσιο «ποταμάκι», όπως στο στενό του Ευρίπου. Έτσι εξηγείται και η πολύ μεγάλη αλιευτική δραστηριότητα στο Σάλιαγκο, χωρίς χρήση αγκιστριών αλλά με την χρήση καμακιών και διβαριών.

Υπάρχει κι ένα τείχος, ολότελα σκεπασμένο από τα νερά, που ενώνει την Πάρο με την Αντίπαρο. Το τείχος είναι σε τέτοιο βάθος, που υπολόγισα, ότι πρέπει να είχε αρχίσει να χτίζεται την εποχή πριν την ακμή του Σάλιαγκου. Δηλαδή, όταν άρχισαν να χάνουν την επαφή με την αντίπερα «όχθη», άρχισαν να τοποθετούν μεγάλες πέτρες στο κατακλυζόμενο στενό και όπως ανέβαινε η στάθμη της θάλασσας, προσέθεταν και άλλες Έτσι δημιουργήθηκε σιγά-σιγά μια λιθοδομή, ένα τείχος-γέφυρα. Δεν είναι όμως μόνο αυτό. Βρήκα και κάποιες ασυνέχειες στο τείχος.

Το ελαφρά οφιοειδές αρχαίο «τείχος»-γέφυρα, στο μέσο της φωτογραφίας, που ένωνε την Πάρο με την Αντίπαρο, τώρα κάτω από τα νερά του Αιγαίου. Οι περιοχές με πιό σκούρο χρώμα είναι φυκιάδες Ποσειδωνίας. Το βάθος της θάλασσας εδώ είναι 5,50 – 6 μέτρα. Η διατομή του τείχους είναι σχήματος τραπεζίου. Η στέψη της λιθορριπής αυτής βρίσκεται στα -3 μέτρα. Οι πέτρες κατά μέσο όρο έχουν βάρος, όσο μπορεί να σηκώσει και να κουβαλήσει ένας άνθρωπος, περίπου 25-30 κιλά.

Το αμέσως από πάνω νησί είναι το Ρεμματονήσι, «νησί Γουλανδρή» και πιο πάνω ο Σάλιαγκος, όπου έχει πιστοποιηθεί μια από τις αρχαιότερες παρουσίες ανθρώπου στο νότιο Αιγαίο, τουλάχιστον από το 6.400 χρόνια πριν, οπότε υπολογίζεται ότι υπήρχε εκεί μια σχετικά μεγάλη για εκείνα τα χρόνια αποικία περίπου 300 ανθρώπων, υποστηρίζει ο Colin Renfrew (τώρα λόρδος), που έκανε τις ανασκαφές εκεί και στο Πυργάκι το 1964».


 

Η ενωμένη Παροναξία!


 

Η Δήλος, η Ρήνεια και η Μύκονος ήταν ένα από τα τελευταία ενιαία κομμάτια ξηράς ενός τεράστιου νησιού που δέσποζε κάποτε στο κεντρικό Αιγαίο. 

Πριν από περίπου 10.000 χρόνια, η θάλασσα που εισχωρούσε διαρκώς στην ξηρά διαχώρισε τις ακτογραμμές των τριών νησιών, σχηματίζοντας σιγά σιγά την εικόνα που αντικρύζουμε σήμερα στον χάρτη. Λίγο πιο νότια, η ενωμένη Παροναξία, είχε και αυτή την ίδια μοίρα. Η θάλασσα τη σκέπασε αφήνοντας να ξεπροβάλουν τα δύο νησιά. Ο καιρός κύλησε, οι μνήμες σβήστηκαν, ώσπου το καλοκαίρι του 2002 μια ομάδα ειδικών πλησιάζει με ένα μικρό βαρκάκι την πανέμορφη παραλία της Στενής, στη Ρήνεια. 

Ο Κοσμάς Παυλόπουλος, αναπληρωτής καθηγητής στο Τμήμα Γεωγραφίας του Χαροκόπειου πανεπιστημίου, φόρεσε τη μάσκα του και μαζί με τους συνεργάτες του καταδύθηκαν όπου είδαν να ξεπροβάλει από τον πυθμένα μια ρωμαϊκή δέστρα πλοίου. «Ήταν μόλις ενάμισι μέτρο κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας και μας επιβεβαίωσε όλα τα δεδομένα που είχαμε συγκεντρώσει από την αρχή της έρευνάς μας. Ο πυθμένας ήταν κάποτε στεριά. Και μάλιστα στο πρόσφατο, γεωλογικά, παρελθόν». Σε μικρή απόσταση από τη δέστρα, διάσπαρτα λιγοστά απομεινάρια πρόδιδαν ίχνη ανθρώπινης παρουσίας εδώ και αρκετές χιλιετίες. «Σκεφτείτε, πριν από 2.500 χρόνια, η στάθμη της θάλασσας ήταν περίπου 2,5 μέτρα χαμηλότερα», δήλωσε στην εφημερίδα «Τα Νέα».


 

Το μυστήριο


 

Ο δρ, γεωλόγος, Βασίλης Καψιμάλης, ερευνητής στο Ινστιτούτο Ωκεανογραφίας στο ΕΛΚΕΘΕ και ο Κοσμάς Παυλόπουλος, αναπληρωτής καθηγητής στο Τμήμα Γεωγραφίας του Χαροκόπειου πανεπιστημίου, δήλωσαν στα «ΝΕΑ».

«Υπάρχει ένα μυστήριο γύρω από τις Κυκλάδες που δεν έχει σχέση με τον ρυθμό ανόδου της θαλάσσιας στάθμης.

Οι Κυκλάδες κάθονται πάνω σε ένα πλατό, ένα ύβωμα, με βάθος που δεν ξεπερνά τα 200 μέτρα, που χωρίζει το Βόρειο από το Νότιο Αιγαίο. Από τη μία πλευρά του πλατό, στο Βόρειο Αιγαίο, ο πυθμένας φθάνει μέχρι τα 1.500 μέτρα βάθος, ενώ από τη νότια πλευρά, ο πυθμένας είναι ακόμα πιο βαθύς φθάνοντας τα 2.500 μέτρα βάθος. Είναι αλήθεια ότι πριν από 20.000 χρόνια, όταν η στάθμη της θάλασσας βρισκόταν 120 με 130 μέτρα χαμηλότερα απ’ ό,τι είναι σήμερα, τα νησιά των Κυκλάδων αποτελούσαν ένα ενιαίο, τεράστιο νησί που είχε μήκος 160 χιλιόμετρα και πλάτος 70 χιλιόμετρα», είπαν οι δύο επιστήμονες.

Η Φωνή της Πάρου χρησιμοποιεί cookies για βελτιστοποίηση της εμπειρίας του χρήστη. 
Με τη χρήση αυτού του ιστοτόπου, αποδέχεστε τη χρήση των cookies.