Η Πάρος μου | Της Ελ. Χανιώτη

Πάρος

Ζούμε σε ένα ευλογημένο τόπο. Που παρόλο που δεν έχει να ζηλέψει πολλά από τις μεγάλες πόλεις, κρατά την ταυτότητα και τη φυσική ομορφιά του.

Ζούμε σε ένα ευλογημένο τόπο. Που παρόλο που δεν έχει να ζηλέψει πολλά από τις μεγάλες πόλεις, κρατά την ταυτότητα και τη φυσική ομορφιά του.

Είναι πολλοί που έφυγαν κι επέστρεψαν, άλλοι που δεν έφυγαν ποτέ, και κάποιοι που ήρθαν για λίγο και έμειναν για πάντα. Δε χωράει αμφιβολία πως είμαστε τυχεροί που ζούμε σε ένα τόσο όμορφο νησί.  Γι’ αυτό και διάλεξα αυτό το θέμα στη δεύτερη απόπειρά μου να συζητήσω με τα νέα παιδιά. Να μάθω πώς αισθάνονται για τον τόπο τους, τυχόν «παράπονα» που έχουν, και κυρίως, να δω τι είναι αυτό που αγαπούν περισσότερο στην Πάρο, αυτό που πρέπει εμείς να διατηρήσουμε, έτσι ώστε να γυρίσουν κάποια μέρα πίσω όταν φύγουν.

Ποια είναι τα πλεονεκτήματα και ποια τα μειονεκτήματα του να μεγαλώνεις σε ένα νησί;

Κόκκινο: «Το ότι μεγαλώνω σε νησί για μένα έχει πολλά πλεονεκτήματα. Αρχικά το ότι έχουμε θάλασσα όλο το χρόνο. Ακόμη, οι περισσότεροι νησιώτες είναι γνωστοί, κάτι που σε συνδυασμό με τη μικρή σχετικά εγκληματικότητα δημιουργεί μια αίσθηση ασφάλειας. Είναι σίγουρα ένα πολύ φιλόξενο περιβάλλον, τέλειο για να μεγαλώσει κανείς. Από την άλλη, σίγουρα λείπουν πολλά πράγματα. Ένας έφηβος μπορεί να ασχοληθεί με συγκεκριμένα  αθλήματα και δραστηριότητες αφού μπορεί να λείπουν οι υποδομές από το νησί. Επιπλέον, αφού είναι κλειστή κοινωνία, ενδεχομένως να μην υπάρχει ιδιωτικότητα».

Λευκό: «Τα πλεονεκτήματα είναι πολλά. Αρχικά τους καλοκαιρινούς μήνες δε χρειάζεται να πας αλλού για διακοπές. Επίσης είναι πιο καθαρός ο αέρας και η ατμόσφαιρα από τις πόλεις. Μειονεκτήματα υπάρχουν λίγα. Ίσως το ότι τους χειμερινούς μήνες το νησί μοιάζει λίγο άδειο».

Γκρι: «Για μένα είναι πολύ μεγάλο πλεονέκτημα να ζεις σε νησί, ειδικά το καλοκαίρι. Όλα τα μαγαζιά είναι ανοιχτά, έχει θάλασσα, δεν υπάρχει καυσαέριο, μυρίζεις καθαρό αέρα και είσαι σε επαφή με τη φύση. Δε θεωρώ ότι υπάρχει μειονέκτημα, ίσως ότι το χειμώνα το νησί χάνει τον περισσότερο πληθυσμό και είναι πιο ερημικό, αλλά αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό».

Τιρκουάζ: «Όσοι μεγαλώνουμε εδώ, ζούμε ανέμελα και ήσυχα χρόνια. Έχουμε πιο αργούς ρυθμούς ζωής που αυτό μειώνει το άγχος της καθημερινότητας. Επίσης το γεγονός ότι όλοι σχεδόν οι κάτοικοι του νησιού γνωρίζονται μεταξύ τους, δημιουργεί το αίσθημα της ασφάλειας. Τα μειονεκτήματα είναι λίγα αλλά σημαντικά. Αρχικά η έλλειψη γιατρών από τα δημόσια νοσοκομεία. Δυστυχώς δεν έχουν όλοι την οικονομική δυνατότητα να εξεταστούν σε ιδιωτικό νοσοκομείο και αυτό δημιουργεί ανασφάλεια στους κατοίκους και ειδικά σε οικογένειες με μικρά παιδιά».

Πράσινο: «Πιστεύω ότι το να ζεις σε ένα νησί όπως η Πάρος είναι σχεδόν το ίδιο με το να ζεις σε μια πόλη καθώς υπάρχουν πολυάριθμες δραστηριότητες. Μπορείς όμως να αναπτύξεις και χόμπι όπως ορειβασία, πεζοπορία σε παλιά μονοπάτια, ψάρεμα κ.α. Ένα μείον που έχουμε είναι ότι δεν υπάρχουν δημόσιες συγκοινωνίες ώστε ένα παιδί να μπορεί να μεταφερθεί με την άνεσή του σε άλλα χωριά (κυρίως στην Παροικιά). Να υπάρχουν δηλαδή λεωφορεία όλη μέρα, και όχι μόνο πρωί-μεσημέρι. Διότι όλες οι δραστηριότητες είναι το απόγευμα και έτσι οι γονείς αναγκάζονται να τρέχουν όλη μέρα μες στο δρόμο και να χάνουν χρόνο και χρήμα, με αποτέλεσμα οι περισσότεροι να αποφεύγουν να ασχολούνται με κάτι».

Μπλε: «Κατά τη γνώμη μου τα πλεονεκτήματα είναι το καθαρό περιβάλλον, η ησυχία, η θάλασσα, η μεγαλύτερη ελευθερία κίνησης και η ποιότητα ζωής. Ωστόσο η ζωή στο νησί έχει και μειονεκτήματα, όπως η έλλειψη οργανωμένης ιατρικής φροντίδας και περίθαλψης».

Τι λείπει;

Θεωρείτε ότι λείπει κάτι από την Πάρο; Αν ναι, τί είναι αυτό;

Κόκκινο: «Από την Πάρο σίγουρα λείπει ένα κολυμβητήριο. Το καλοκαίρι πολλά παιδιά ασχολούνται με την κολύμβηση, αλλά το χειμώνα είναι διαθέσιμη μόνο η παγωμένη θάλασσα για να προπονηθούν. Επίσης το χειμώνα θα ήταν ωραίο να υπήρχαν περισσότερα μέρη για διασκέδαση, όπως ένας κινηματογράφος. Αλλά το σημαντικότερο είναι ότι τον χειμώνα δεν υπάρχουν λεωφορεία. Το τελευταίο λεωφορείο για την Αλυκή π.χ είναι γύρω στις 16:00 και αυτό περιορίζει πολύ κυρίως τους εφήβους που δεν έχουν άλλο τρόπο να μετακινηθούν».

Λευκό: «Λείπουν κάποια πράγματα από την Πάρο, αλλά από την άλλη αν τα είχε όλα θα έμοιαζε με μεγάλη πόλη και θα χανόταν η ιδιαιτερότητα του νησιού. Παρόλα αυτά κάποιες υποδομές, όπως ένα χειμερινό κέντρο διασκέδασης για πιο μικρά παιδιά ή κάποιο χειμερινό σινεμά θα ήταν ωραίο να υπάρχει».

Γκρι: «Θα μπορούσαμε να έχουμε περισσότερα μαγαζιά ψυχαγωγίας για το χειμώνα, όπως ένα σινεμά κλειστό ή μια πίστα μπόουλινγκ, αλλά αυτά δεν είναι απαραίτητα. Μια χαρά περνάμε και χωρίς αυτά».

Τιρκουάζ: «Λόγω του ανεπτυγμένου τουρισμού ανοίγουν συνεχώς καινούρια μαγαζιά, με αποτέλεσμα να έχουμε περισσότερες επιλογές για φαγητό και διασκέδαση ακόμα και το χειμώνα. Αυτό που λείπει ίσως να είναι χώροι ψυχαγωγίας όπως μπόουλινγκ ή και κάποια κλαμπ και καταστήματα ρούχων».

Πορτοκαλί: «Το βασικότερο είναι ότι λείπουν γιατροί από το κέντρο υγείας και σε πολλές περιπτώσεις οι κάτοικοι αναγκάζονται να πάνε Αθήνα ή Σύρο. Και όταν πρόκειται για μαθητές, παίρνουν και απουσίες. Επίσης λείπουν χώροι που στους νέους αρέσουν πολύ, όπως μαγαζιά με ζωντανή μουσική (liveάδικα), με ηλεκτρονικά, μπιλιάρδο κ.α)».

Μπλε: «Κύριο και βασικότερο είναι ότι λείπει από την Πάρο ένα καλά οργανωμένο νοσοκομείο. Στον τομέα της ψυχαγωγίας κατά τη γνώμη μου, ένα μεγάλο δημόσιο αθλητικό πάρκο θα ήταν ιδανικό, στο οποίο θα υπάρχουν άλογα για ιππασία, κολυμβητική πισίνα, γήπεδα τένις, μπάσκετ και βόλεϊ. Επίσης μια λέσχη ανάγνωσης και ζωγραφικής».

Αν ήμουν δήμαρχος…

Τι θα κάνατε αν ήσασταν δήμαρχος της Πάρου για μια ημέρα;

Κόκκινο: «Θα έδινα περισσότερη βάση στον πολιτισμό. Λείπουν οι θεατρικές παραστάσεις και οι συναυλίες από το νησί, ιδιαίτερα το χειμώνα».

Καφέ: «Θα έκανα μια συνέλευση στην οποία θα προσπαθούσα να κατανοήσω τις απόψεις όλων των συμμετεχόντων και να καταλήξω μαζί τους σε κοινές λύσεις για τα προβλήματα που θα έθεταν. Ως αποτέλεσμα, θα μειώνονταν οι αρνητικές αντιδράσεις απέναντι σε νέες προτάσεις».

Γκρι: «Υπάρχουν πολλά που πρέπει να φτιαχτούν, εγώ όμως θα έφτιαχνα τα σχολεία, κυρίως το γυμνάσιο που έχει αρκετές φθορές και οι τάξεις στα προκάτ δεν είναι τόσο ασφαλείς».

Τιρκουάζ: «Δεν μπορώ να με φανταστώ δήμαρχο γιατί είναι μεγάλη ευθύνη. Αλλά αν γινόμουν, θα ήμουν πολύ υπεύθυνος έστω και για μια μέρα. Θα έκανα κάποια μελέτη στο πως μπορεί να λυθεί το θέμα του περιφερειακού το καλοκαίρι. Να τοποθετηθεί δηλαδή κάποιο φανάρι ή να δημιουργηθεί κάποιος δρόμος».

Πράσινο: «Δυο πράγματα. Πρώτο και κυριότερο, θα ενίσχυα το κέντρο υγείας, έτσι ώστε σε ένα σοβαρό τραυματισμό να μπορούν να ανταπεξέλθουν. Δεύτερον, θα διέθετα δημόσιους χώρους προς ενοικίαση (με χαμηλά ενοίκια) για καθηγητές που έρχονται στο νησί μας και δεν έχουν που να μείνουν και όταν βρίσκουν, είναι σπίτια με μεγάλα ενοίκια. Γιατί η εκπαίδευση και η γνώση που θα πάρει ένα παιδί είναι η συνέχιση του περήφανου λαού μας».

Μπλε: «Αν μου δινόταν η ευκαιρία να γίνω δήμαρχος για μια ημέρα, θα έφτιαχνα ποδηλατοδρόμους».

Αγαπώ, δε μ’ αρέσει

Τι αγαπάτε περισσότερο στην Πάρο, και τι είναι αυτό που σας δυσαρεστεί;

Πορτοκαλί: «Αγαπώ το γεγονός ότι υπάρχουν πολλά χωριά που παραμένουν παραδοσιακά, με φυσική ομορφιά. Και με δυσαρεστεί ότι δεν έχει αρκετά μαγαζιά με ρούχα και ποικιλία σε ηλεκτρονικά είδη και καταλήγουμε στην αγορά μέσω ίντερνετ».

Καφέ: «Αυτό που αγαπώ στην Πάρο είναι ότι τα πάντα είναι σε μια σχετικά κοντινή απόσταση και δε χρειάζεται να «ταξιδέψεις» για να φτάσεις σε μια άλλη περιοχή. Αυτό που με δυσαρεστεί είναι η έλλειψη ορισμένων εγκαταστάσεων όπως κλειστό γυμναστήριο, ή ένας χώρος στο σχολείο είτε δημόσιος που να μπορούν να παρευρίσκονται όσοι παίζουν μουσική. Εάν γινόταν κάτι τέτοιο θα είχαμε ένα αρκετά καλό δυναμικό που θα μπορούσε να καλύψει κάθε είδους εκδήλωση».

Τιρκουάζ: «Μου αρέσει πολύ η ζωή μου στην Πάρο, και ειδικά το καλοκαίρι που ανοίγουν τα μαγαζιά και έρχονται οι φίλοι μου από άλλα μέρη. Αυτή η αναμονή όλο το χειμώνα είναι πολύ ευχάριστη γιατί σε κάνει να αγαπάς ακόμα περισσότερο τον τόπο σου και να εκτιμάς αυτά που σου παρέχει. Αυτό που με «χαλάει» είναι ότι τίποτα δε μπορεί να μείνει κρυφό γιατί όλοι γνωρίζονται μεταξύ τους. Το κουτσομπολιό έχει γίνει πλέον χόμπι».

Πράσινο: «Στο νησί μου αρέσει αυτή η αίσθηση ελευθερίας που έχουμε, κοιτάζουμε τη θάλασσα και «ταξιδεύουμε». Με δυσαρεστεί όμως, όπως είπα, ή έλλειψη συγκοινωνιών. Και το ερώτημα είναι γιατί να μην υπάρχει ένα λεωφορείο κάθε μέρα όλο το χρόνο έτσι ώστε να βοηθήσουν το μόνιμο κάτοικο στις μεταφορές του, ειδικά εμάς τους ανήλικους που δεν έχουμε δικό μας μέσο;».

Μπλε: «Αγαπώ πολύ τη θάλασσα και τα καταγάλανα νερά της. Με δυσαρεστεί όμως όταν διακρίνω σκουπίδια σε αυτή. Επίσης, το ότι δεν υπάρχουν πολλές δραστηριότητες για να ασχοληθούν οι έφηβοι, όπως μια πίστα για skate (πατίνι)».

Επίλογος

Αίσθηση ασφάλειας, ελευθερία, καθαρός αέρας, επαφή με τη φύση, ανάγκη για ηρεμία. Και ίσως κάποιος χώρος ψυχαγωγίας, που και χωρίς αυτόν «μια χαρά περνάνε».

Απαντήσεις που με ξάφνιασαν ευχάριστα, που δεν περιμένεις να ακούσεις από παιδιά στην εφηβεία. Κάποτε οι νέοι ήθελαν να φύγουν. Κάποτε το όνειρο ήταν «η ζωή στην πόλη». Και περιμένανε καρτερικά τα 18, που θα σήμαναν την αρχή της ελευθερίας. Κι όμως αλλάζουν οι καιροί. Δε θέλουν πολλά τα σημερινά παιδιά, μόνο τα αυτονόητα. Και αυτά τα λίγα που ζητούν, αξίζει να τα λάβουμε υπόψη. Παιδιά περήφανα, συνειδητοποιημένα κι ευτυχισμένα αυτά που ζουν στην Πάρο. Ας συνεχίσουμε όλοι την καλή δουλειά, με κύριο στόχο να μην τα απογοητεύσουμε στο μέλλον.

Ελευθερία Χανιώτη

Η Φωνή της Πάρου χρησιμοποιεί cookies για βελτιστοποίηση της εμπειρίας του χρήστη. 
Με τη χρήση αυτού του ιστοτόπου, αποδέχεστε τη χρήση των cookies.