Επέτειος ή φιέστα; | Της Ιω. Παπαγεωργίου - Σαρρή

Πάρος

Την περασμένη Κυριακή, οργανώθηκαν οι 20οι «Δρόμοι Ελευθερίας», και τα σχόλια που άκουσα δεν μου άρεσαν καθόλου.

Την περασμένη Κυριακή, οργανώθηκαν οι 20οι «Δρόμοι Ελευθερίας», και τα σχόλια που άκουσα δεν μου άρεσαν καθόλου.

Διαβάζοντας δε και το εύστοχο σχόλιό σας  του φύλλου της 22/11 για την γενικότερη τάση ευτελισμού των επετείων, θεώρησα ότι θα ήταν χρήσιμο να φρεσκάρω τις μνήμες.

Το 1999, επί προεδρίας Σικαλιά-Παπαγεωργίου, ο Σύλλογος Γονέων και Κηδεμόνων Αγκαιριάς, αποφάσισε να διοργανώσει τους δρόμους ελευθερίας με σκοπό να τιμήσει τους αγωνιστές του Πολυτεχνείου αφ’ ενός και να διαπαιδαγωγήσουμε τα παιδιά μας ότι τίποτε δεν κερδίζεται στη ζωή χωρίς αγώνα αφ’ ετέρου.

Και σ’ αυτό το πνεύμα, οι δάσκαλοι μίλησαν προπαρασκευαστικά για την επέτειο, έβαλαν τα παιδιά να γράψουν εκθέσεις πάνω στο θέμα, σύσσωμο το συμβούλιο φρόντισε για την αρτιότητα της φιλοξενίας των παιδιών, καθώς φιλοδοξούσαμε να παγιωθεί σαν ένας αγώνας που αφορούσε όλα τα παιδιά της Πάρου, την επιλογή της ανάλογης μουσικής, ομιλίες πάνω στο θέμα και απονομή τιμητικών περγαμηνών σε όλα τα παιδιά (για να παγιωθεί στο μυαλό τους η ιδέα ότι αυτόν που πρέπει κυρίως να ξεπερνάμε είναι ο εαυτός μας).

Το αποτέλεσμα αυτής της πραγματικά συλλογικής και οργανωμένης δουλειάς ήταν η απόλυτη επιτυχία της διοργάνωσης και η καθιέρωση του αγώνα, που συνεχίστηκε με τις επόμενες χρονιές κατά τη διάρκεια της θητείας αυτού του συμβουλίου. Το ίδιο έγινε και κατά τη θητεία του επόμενου συμβουλίου επί προεδρίας Καλακώνα (που ήταν και ένας από τους αρχικούς εμπνευστές της διοργάνωσης). Μετά, το πράγμα άρχισε να ξεφτάει. Κορεσμός; Σκοπιμότητα; Ας αναλογιστούν τις ευθύνες τους αυτοί που άφησαν τον αγώνα έρμαιο.

Ανατρέχοντας στη μνήμη μου τις επιτυχίες και τη δημιουργικότητα εκείνου του συμβουλίου, αγώνες για να γίνει το Δημοτικό της Αγκαιριάς εξατάξιο, για τη στέγαση του Νηπιαγωγείου και άλλα, αυτό που έκανε το χωριό μας ολόκληρο να πάλλεται, ήταν η τάση να αναθέτουμε καθήκοντα σε όλους τους γονείς και η ομαδική εργασία που μας ένωνε όλους και ήταν πηγή χαράς, ζωντάνιας. Το κύριο όμως, ο κινητήριος μοχλός, ήταν ότι υπηρετήσαμε την αλήθεια μας. Και η λέξη αλήθεια σημαίνει όχι στη λήθη. Μνήμη!

Δεν είναι καθόλου κλισέ το «αυτοί που ξεχνούν την ιστορία τους είναι υποχρεωμένοι να την ξαναζήσουν». Και, αν και τα στερνά τιμούν τα πρώτα, άσχετα με το αν κάποιοι εξαργύρωσαν τους αγώνες τους, υπάρχουν χιλιάδες άλλοι που τους κράτησαν εικόνισμα στην καρδιά τους και πορεύτηκαν. Αυτούς τιμάμε και μαζί τους πορευόμαστε.

Ιωάννα Παπαγεωργίου-Σαρρή

Η Φωνή της Πάρου χρησιμοποιεί cookies για βελτιστοποίηση της εμπειρίας του χρήστη. 
Με τη χρήση αυτού του ιστοτόπου, αποδέχεστε τη χρήση των cookies.