75 χρόνια "Φωνή της Πάρου" | Της Ελ. Παπαζώη

Πάρος

Η «Φωνή της Πάρου», συμπληρώνοντας 75 χρόνια συνεχούς κυκλοφορίας, καταγράφεται ως μία από τις αρχαιότερες εφημερίδες των Κυκλάδων

Η «Φωνή της Πάρου», συμπληρώνοντας 75 χρόνια συνεχούς κυκλοφορίας, καταγράφεται ως μία από τις αρχαιότερες εφημερίδες των Κυκλάδων

αλλά και ως η μοναδική εφημερίδα στην ιστορία του Παριανού τύπου που άντεξε στην ραγδαία εξάπλωση του διαδικτύου και την κυριαρχία των ηλεκτρονικών μέσων.

Στο πρώτο της φύλλο, την 1η Οκτωβρίου του 1945(!), ο ιδρυτής της, ο ακούραστος Φραγκίσκος Γαϊτάνος, ξεδιπλώνει με πατριωτικό πάθος τους στόχους της εφημερίδας και την φιλοδοξία η Φ.τΠ. να γίνει ο αχώριστος σύντροφος που συνδέει τους Παριανούς όπου γης, κάνει έκκληση για ενότητα, ζητάει προφητικά να εργαστούν όλοι για την τουριστική ανάπτυξη της Πάρου. Το ίδιο πρώτο φύλλο της εφημερίδας κοσμείται από μια σπάνια αεροφωτογραφία της Παροικιάς, από τις πρώτες της μεταπολεμικής Ελλάδας, όπου δεσπόζει η Εκατονταπυλιανή, η εορτή της οποίας προτρέπει να γίνει πανελλήνια, κάτι που πραγματοποιήθηκε μεν αλλά μετά από πενήντα χρόνια.

Ο Φραγκίσκος Γαϊτάνος τίμησε τις ιδρυτικές του δεσμεύσεις. Στις πρώτες δεκαετίες μετά τον πόλεμο η Φ.τΠ. ήταν πράγματι η φωνή του παριανού λαού, που αγωνιζόταν να τα βγάλει πέρα, δεν υπήρχαν άλλωστε άλλα μέσα για να ακουστεί η φωνή του. Η Φ.τΠ. πάλεψε για την ακτοπλοϊκή συγκοινωνία, τότε που υπήρχε ένα καράβι από τον Πειραιά την εβδομάδα, για στοιχειώδεις υπηρεσίες στην περίθαλψη, για την αποφυγή της απομόνωσης. Πέτυχε να εμπλουτίζει την δεκαπενθήμερη στην αρχή και μηνιαία στη συνέχεια έκδοσή της με όλα τα νέα της Πάρου αλλά και με επιστολές αναγνωστών, συνεργασίες, ανταποκρίσεις, με τη γνωστοποίηση κοινωνικών ειδήσεων. Για όσα χρόνια τα ταξίδια προς την Πάρο ήταν δύσκολα, η Φωνή της Πάρου λειτούργησε ως ισχυρός συνδετικός κρίκος των Παριανών της Αθήνας και αυτών που έμειναν στο νησί.

Μετά τη μεταπολίτευση, με τον Αντώνη Γαϊτάνο και το γιο του Μανώλη στη διεύθυνση της εφημερίδας, η «Φωνή της Πάρου» έδωσε βήμα σε όσους είχαν μεράκι για τη δημοσιογραφία, έγινε το πρώτο λίκνο συγγραφέων του νησιού, έδωσε φωνή σε πνευματικούς ανθρώπους στην Πάρο αλλά και σε όσους αναγκάστηκαν να φύγουν στην Αθήνα, δίνοντας μέσα από τις στήλες της ορμή και ζωντάνια στα Παριανά πράγματα.

Σήμερα, ο έντυπος τύπος, όπου ακόμα υπάρχει στις Κυκλάδες επιχειρεί, σ’ ένα τοπίο συνωστισμού ηλεκτρονικής πληροφόρησης με συχνά φαινόμενα αδιαφάνειας, να βρει τον νέο ρόλο μιας τοπικής εφημερίδας. Σε αυτό το δύσκολο τοπίο, το γεγονός ότι η Φωνή της Πάρου συνεχίζει και σήμερα να είναι ένα πετυχημένο εκδοτικό εγχείρημα με εβδομαδιαία έντυπη έκδοση που παρέχεται ελεύθερα, και ηλεκτρονική παρουσία, αποτελεί άθλο.

Θα ήθελα, κλείνοντας, να μοιραστώ με τους αναγνώστες της εφημερίδας μια υπόθεση εργασίας. Κάθε επέτειος άλλωστε είναι η αφορμή για να στοχαστούμε τις διαδρομές του παρελθόντος και να σχεδιάσουμε για το μέλλον.

Η μεταπολεμική ιστορία της Πάρου, ιδιαίτερα τις πρώτες δεκαετίες, μοιάζει σήμερα μακρινή, κυρίως γιατί έχουν αλλάξει ριζικά οι κοινωνικές και οικονομικές συνθήκες, ο τρόπος και το επίπεδο της ζωής. Μέσα όμως από τα πρωτοσέλιδα, τα μονόστηλα, τις κοινωνικές ειδήσεις της Φωνής της Πάρου ζωντανεύουν τα γεγονότα, οι νοοτροπίες, η κοινωνική πραγματικότητα και η περιρρέουσα ατμόσφαιρα εκείνης της εποχής.

Προτείνω να αξιοποιηθεί, με τρόπους και μέθοδο που χρειάζεται να αναλυθεί, η ψηφιοποιημένη από τον δήμο Πάρου ύλη της εφημερίδας από το 1945 έως το 2004, γιατί συγκροτεί ένα πολύτιμο υλικό έρευνας που ανατέμνει τη μεταπολεμική ιστορία της Πάρου, βοηθάει στην αυτογνωσία και στη συλλογική μνήμη και μας επιτρέπει να βγάλουμε χρήσιμα συμπεράσματα για το αύριο.

Παράδειγμα η αεροφωτογραφία της Παροικιάς στο πρώτο φύλλο της εφημερίδας όπου εκπλήσσει η εκτεταμένη αγροτική γη γύρω και πέραν της Εκατονταπυλιανής αλλά και οι πολλές φωτογραφίες με τοπία από όλη την Πάρο που δημοσιεύτηκαν σε επόμενα φύλλα της εφημερίδας, και αποκαλύπτουν τις μεγάλες αλλαγές που έχουν συντελεστεί στους οικισμούς και στη φύση της. Αυτά τα τεκμήρια αποτελούν σήμερα μια χρήσιμη προειδοποίηση για την ασύμμετρη απειλή μιας ανεξέλεγκτης τουριστικής ανάπτυξης προς όφελος ολίγων συμφερόντων.

Είμαι σίγουρη ότι εάν ο Φραγκίσκος Γαϊτάνος ήταν σήμερα μαζί μας, με το ίδιο πάθος που πρότεινε την τουριστική ανάπτυξη το 1945, ως γνήσιος πατριώτης θα πρότεινε εμφατικά να μπουν όρια και κανόνες, ώστε να μην χαθεί η μεγάλη παρακαταθήκη της φύσης και του πολιτισμού της Πάρου.

Εύχομαι μακροημέρευση στη Φωνή της Πάρου ώστε να ενημερώνει υπεύθυνα και να μάχεται για μια ανάπτυξη που σέβεται τη φυσιογνωμία της Πάρου.

Ελισάβετ Παπαζώη

Η Φωνή της Πάρου χρησιμοποιεί cookies για βελτιστοποίηση της εμπειρίας του χρήστη. 
Με τη χρήση αυτού του ιστοτόπου, αποδέχεστε τη χρήση των cookies.