"Διαφωνίες"

Αντίπαρος

Κοινότητα Πάρου

Κοινότητα Πάρου

Είναι άστεγη από μικρή,
τότε που έγινε Καποδιστριακή,
αλλά και τώρα Καλλικρατική,
ψάχνει κάπου να στεγασθεί.

Ήρθε επιτέλους η στιγμή,
κεραμίδι να κρατεί,
τόσα χρόνια ορφανή,
γιατί δεν είχαν ενδιαφερθεί;

Τώρα με αντιδήμαρχο δικό της,
θα κάνει τον λογαριασμό της,
και θα δουλεύουν όλοι μαζί,
η πρόεδρος και οι σύμβουλοι.

Που νομίζεται παιδιά,
θα ήταν πιο καλά,
να έχει ένα γραφείο,
μέσα στο Δημαρχείο;

Της αρμόζει κάτι καλό,
όπως είχε έναν καιρό,
το δικό της σπιτικό,
σε μέγαρο κοινοτικό.

Η Παροικιά είναι η πρωτεύουσα,
πανταχού παρούσα,
και όχι δευτερεύουσα,
και αδιαφορούσα.

Να είναι κάπου κεντρικά,
για να αφουγκράζεται καλά,
και να λειτουργεί σωστά,
όπως τα χρόνια τα παλιά.

Να έχει και μπαλκόνι,
για να μας καμαρώνει,
και να φαίνεται από τα πλοία,
Κοινότητα Παροικίας.

Χριστόδουλος Μαούνης

DIAFWNIES.jpg

Ο γάιδαρος…

Τώρα το κλήμα είναι στραβό ή το έφαγε ο γάιδαρος; Αυτό είναι ένα ερώτημα που απασχολεί πολλούς στο νησί. Και το θέμα δεν είναι μόνο για το αν ευθύνεται η δημοτική πλειοψηφία ή κάποιος άλλος, αλλά σε κάθε θετική ή αρνητική «ζωγραφιά» που βρίσκουμε στην καθημερινότητά μας, πάντα κάποιος φταίει αν είναι αρνητικό ή πρέπει να του αποδοθούν τα εύσημα αν είναι θετικό, άσχετα αν οι πολίτες θέλουν να τα έχουν καλά με όλους… Έτσι όμως αποτέλεσμα δεν βγαίνει. Ή λοιπόν λέμε τα πράγματα με το όνομά τους ή ασχολούμαστε με την πολιτιστική κίνηση για να τα έχουμε με όλους καλά…

Το κλήμα

Τώρα θα ρωτήσετε γιατί έγραψα την παραπάνω «διαφωνία». Διαβάστε λοιπόν μία μικρή ιστορία. «Ανεβάζω» σε κοινωνική σελίδα δικτύωσης μία άποψή μου και σ’ αυτήν κάνω και σχόλιο, αφού όπως προέκυψε από το ρεπορτάζ που είχε προηγηθεί «κάτι σάπιο υπήρξε στο βασίλειο της Δανιμαρκίας». Η συγκεκριμένη ανάρτηση έλαβε 2-3 σχόλια και τίποτα άλλο αξιοπερίεργο ή αναδημοσίευση. Αυτό μου έκανε εντύπωση. Το βράδυ της ίδιας ημέρας διάβασα τα στατιστικά που υπάρχουν στην ηλεκτρονική μου σελίδα. Μη σας τα πολυλογώ το κείμενο με την άποψη που έγραψα αναγνώστηκε από περίπου 1500 άτομα, δηλαδή, ούτε λίγο ούτε πολύ είχε γίνει «κτήμα» όλου του νησιού. Κείμενα με τόσες επισκέψεις διαμορφώνουν άποψη στη μικρή μας κοινωνία. Παρόλα αυτά, όπως σας έγραψα παραπάνω, 2-3 σχόλια μόνο σε κοινή θέα στη σελίδα κοινωνικής δικτύωσης.

Το κλήμα 2

Την επόμενη ημέρα «ανέβασα» ένα κείμενο ενός τοπικού πολιτικού παράγοντα. Το κείμενο δεν ήταν «κακό», έστω και αν διαφωνούσε μαζί μου στο σκεπτικό. Μια χαρά ήταν και άξιο για την προσοχή που επεδείχθη από τον τοπικό πολιτικό παράγοντα. Σχεδόν με εντυπωσίασε και εμένα για την άρτια «αντίδραση» που είχε ο τοπικός πολιτικός παράγοντας. Αυτό το κείμενο έτυχε δεκάδων επί δεκάδων σχολίων και πολλών αναδημοσιεύσεων. Όμως τα σχόλια που έγιναν, δεν ήταν επί της ουσίας, αλλά στο στυλ «μπράβο», συγχαρητήρια» κλπ. Το βράδυ, κοιτώντας τα στατιστικά της ηλεκτρονικής μου σελίδας πίστευα ότι το κείμενο θα είχε κάνει τουλάχιστον περισσότερες επισκέψεις από το δικό μου αρχικό σχόλιο την προηγούμενη ημέρα. Παρά ταύτα δέχθηκα ένα σοκ. Τελικά το κείμενο είχε κάνει πάνω – κάτω 100 επισκέψεις και μάλιστα με μέσο όρο ανάγνωσης τα 22 δευτερόλεπτα! Δηλαδή, ούτε οι μισοί δεν το διάβασαν ολόκληρο, αν σκεφτούμε ότι για να το διαβάσει κάποιος χρειαζόταν περίπου 50-60 δευτερόλεπτα. Τι σημαίνει τώρα αυτό; Στην πρώτη περίπτωση (τη δική μου) διάβασαν την άποψη, αλλά δεν ήθελαν να φανούν δημόσια και με κανέναν τρόπο ότι συμφωνούν ή διαφωνούν! (να τα έχουν δηλαδή με όλους καλά! Στη δεύτερη περίπτωση (το κείμενο του πολιτικού παράγοντα) όλοι ήθελαν να δείξουν «πόσο καλός είναι», καθώς σκέφτηκαν «άσε μην τον χρειαστούμε αύριο…».

Το «στράβωμα»

Παρόμοια αντίδραση έχω δει και σε πολλά άλλα κείμενα. Γράφεις π.χ. ένα θέμα πολύ σοβαρό που απασχολεί ας πούμε τη δημόσια εκπαίδευση στο νησί μας. Αυτό το κείμενο είναι ζήτημα να το διαβάσουν 100 άνθρωποι. Έχω πολλά παρόμοια παραδείγματα που «έξυσαν» πάτο ηλεκτρονικά σε αναγνωσιμότητα. Έχω «ανεβάσει» κείμενο με στατιστικά στοιχεία, που μου είχε πάρει πάνω από δύο ημέρες για να τα συγκεντρώσω, που τελικά, αναγνώστηκαν από 7 (ολογράφως επτά) άτομα! Αν όμως «ανεβάσω» κείμενο για το πόσο «ουάου» νησί είμαστε και αναδημοσιεύσω ένα άρθρο από ένα παντελώς άγνωστο περιοδικό της αλλοδαπής –που λόγω διαφήμισης έμμεσης ή άμεσης δημοσιεύει- τότε αυτό δε θα μείνει ούτε ένας που δε θα το αναδημοσιεύσει! Αυτοί είμαστε… Δώσε στον αναγνώστη «ωραία εικόνα» για τον τόπο που διαμένει ή εργάζεται και πάρε του την ψυχή. Δώσε του κείμενο για τις ροζ μενεξεδιές της Πάρου και πάρε του την ψυχή. Μην του βάζεις δύσκολα μόνο. Εκεί αντιδρά. Δε θέλει βρε παιδί μου, ώχου τώρα!

Το φάγωμα του κλήματος

Ο ίδιος όμως αναγνώστης, αν θιχτεί σε ατομικό επίπεδο τότε είναι ικανός να κάνει επανάσταση και να τα διαλύσει όλα. Και δεν αναφέρομαι στους διάφορους τσιμεντόβλακες που κυκλοφορούν στο παριανό διαδίκτυο και σχολιάζουν ξέρουν δεν ξέρουν το αντικείμενο. Αυτοί είναι 5-6 και πλέον όλοι τους γνωρίζουμε. Αναφέρομαι σε εκείνους, τους δήθεν «υπεράνω» και «σκεπτικιστές» διαφόρων δράσεων στο νησί, οι οποίοι μόνο αν τους θίξεις το ιδιωτικό τους όφελος, είναι έτοιμοι να σε κατασπαράξουν.

Άσχετο…

Προς αποφυγή παρεξήγησης με τους γάιδαρους! Το πλέον συμπαθές μου ζώο από τα τετράποδα, είναι ο γάιδαρος! Τους λατρεύω!

Πανάθα

Αυτή τη «διαφωνία» τη γράφω λίγο μετά την ολοκλήρωση του ποδοσφαιρικού αγώνα με τους ακατονόμαστους. Το ότι ήρθαμε ισοπαλία και δε χάσαμε με 3-4 γκολ όπως ήθελαν να πιστεύουν κάποιοι, μόνο επιτυχία δεν είναι. Παναθηναϊκός τρίτος από το τέλος του βαθμολογικού πίνακα και με δύο ισοπαλίες όλες και όλες στους τέσσερις αγώνες, μόνο Παναθηναϊκός δεν είναι. Μπορεί να είναι Αθηναϊκός, Ένωση Κάτω Πετραλώνων, ΑΟ Αμπελοκήπων. Πολύ σωστά ο Δώνης, με το που τελείωσε ο αγώνας, έκανε νόημα να μην πανηγυρίσει κανένας παίκτης. Τουλάχιστον στα δικά μου μάτια ανέβηκε το «τραίνο» μ’ αυτήν την κίνηση. Κατά τα άλλα ένα σύνθημα: «Αλαφούζε φύγε!». Μέχρι ιστορικό ρεκόρ έκανες σε ντέρμπι Παναθηναϊκός – Ακατονόμαστοι. 6880 εισιτήρια! Πιο κάτω δεν πάει.

Δ.Μ.Μ.

Η Φωνή της Πάρου χρησιμοποιεί cookies για βελτιστοποίηση της εμπειρίας του χρήστη. 
Με τη χρήση αυτού του ιστοτόπου, αποδέχεστε τη χρήση των cookies.