Ο δρόμος είχε τη δική του ιστορία | Οδός Λ/γου Γεωργ. Γράβαρη

Πάρος

 

Γεννήθηκε στη Παροικιά στις 8 Φεβρουαρίου 1876. Ήταν πρωτότοκος γιος του φιλολόγου γυμνασιάρχου, Βασιλείου Γράβαρη και της Αικατερίνης, κόρης του βουλευτή, Δημητρίου Παν. Δημητρακόπουλου. Αδέλφια του ήταν ο Δημήτρης και η Ευδοκία.

Ο Γεώργιος σε ηλικία 15 ετών εισέρχεται αριστούχος στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων, από την οποία αποφοίτησε στις 31/6/1896 ως ανθυπολοχαγός του Μηχανικού και συνέχισε τις σπουδές του στο πολυτεχνείο των Παρισίων. Εκεί έλαβε το δίπλωμα του πολιτικού μηχανικού με άριστα και διορίσθηκε καθηγητής της εφαρμοσμένης μηχανικής στη Σχολή Ευελπίδων, όπου δίδαξε για αρκετά έτη, συγγράφοντας παράλληλα και μελέτες.

Ως ανθυπολοχαγός μετείχε στον Ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897 όπου διακρίθηκε και στις 29/11/1906 προάγεται στο βαθμό του υπολοχαγού. Το 1910 νυμφεύεται τη Φλώρα Κρίσπη, κόρη του βουλευτή Νικολάου Κρίσπη και απέκτησαν τον Βασίλειο και την Καίτη. Το πάθος του να υπηρετήσει εκ νέου την πατρίδα, έκαναν τον γενναίο Γεώργιο Γράβαρη να επιστρατευτεί εθελοντικά και να μετάσχει στον Β’ Βαλκανικό Πόλεμο το 1913 ως διοικητής του λόχου Μηχανικού που ανήκε στην 3η Μεραρχία. Ξημερώματα στις 15 Ιουλίου 1913 στο Πέτσοβο, κοντά στα βουλγαρικά σύνορα, στο λόφο 1450 και ενώ οι στρατιώτες του Γράβαρη που ήταν μόλις 180 έπαιρναν το πρωινό τους ρόφημα, δέχτηκαν επίθεση από τους Βούλγαρους που είχαν περικυκλώσει το λόφο. Ώρες ολόκληρες απόκρουαν τις επιθέσεις των πολυάριθμων Βουλγάρων. «Εδώ θα πεθάνουμε όλοι παιδιά», φώναζε στους άντρες του λόχου! «Δε φεύγω εγώ απ’ εδώ», είπε… και δεν έφυγε! Μια σφαίρα στο κεφάλι τον άφησε νεκρό. Ήταν 15 Ιουλίου 1913.

 

(πηγές «Παριανά» τευχ. 17, 50)

Η οδός του ξεκινάει από την οδό «Μαρίας Ναυπλιώτη» έως την οδό «Μαντώς Μαυρογένη».

 

Χριστόδουλος Α. Μαούνης

Μέλος της επιτροπής ονοματοδοσίας Παροικιάς