Καθημερινότητα | Του Δ.Μ.Μ.

> Απόψεις

Σε καθημερινή βάση είτε στον δρόμο, είτε στην εφημερίδα, αναγνώστες μας, μας ενημερώνουν για διάφορα προβλήματα καθημερινότητας στο νησί μας.

 

Ο δήμος Πάρου, όπως και ο δήμος κάθε γωνιάς της πατρίδας μας βάζει μπροστά στη θητεία του κάποια έργα που πιστεύει ότι πρέπει να υλοποιηθούν. Τα ίδια θέματα βάζει και μία Περιφερειακή αρχή και η πολιτεία. Τα έργα αυτά που είναι στόχος, τις συνήθως είναι στη σωστή κατεύθυνση.

Στην Πάρο τα τελευταία χρόνια υλοποιήθηκαν κάποια έργα υποδομής τα οποία πραγματικά χρειαζόταν ο τόπος. Προφανώς και η ολοκλήρωση του πεδίου ελιγμών από την πολιτεία είναι το μεγαλύτερο έργο. Το έργο ξεκίνησε με χρηματοδότηση από το κράτος και ολοκληρώθηκε μερικώς με τη συνδρομή αεροπορικής εταιρείας και ιδιωτών. Μεγάλο έργο κατά την άποψή μου είναι και το νηπιαγωγείο Αγκαιριάς, η αίθουσα πολλαπλών χρήσεων στο σχολείο Αρχιλόχου Μάρπησσας, παλαιότερα το ΕΠΑΛ Πάρου, κλπ. Είναι έργα υποδομής, που άλλοι τα ξεκίνησαν, άλλοι τράβηξαν το λούκι και άλλοι τα εγκαινίασαν. Έτσι γίνεται πάντα…

Όσο και να φαίνεται περίεργο (εκτός του αεροδρόμιου) για όλα τα υπόλοιπα –είτε αυτά που έγραψα παραπάνω, είτε αυτά που παρέλειψα- δεν είναι για την πλειοψηφία των συμπολιτών μας τα πιο σημαντικά ή δεν τους πολυ-απασχολούν. Η εξέλιξη αυτή φυσιολογική, καθώς για το νηπιαγωγείο ενδιαφέρεσαι αν έχεις παιδί που πρόκειται να πάει εκεί, το ίδιο και με το ΕΠΑΛ και ομοίως για το κλειστό γυμναστήριο. Το γεγονός δεν εντυπωσιάζει σε παγκόσμια κλίμακα. Οι περισσότερες διοικήσεις δεν κρίνονται από τους ψηφοφόρους για το εύρος των έργων που έγιναν, αλλά από την καθημερινότητα!

Έτσι, ως παράδειγμα αναφέρω ότι στις πρώην σοσιαλιστικές χώρες οι κυβερνήσεις έκαναν τα πάντα στα θέματα υγείας – παιδείας και ήταν πολύ πιο μπροστά από όλες τις «δυτικές» δημοκρατίες, αλλά στην καθημερινότητα τα είχαν θαλασσώσει. Αποτέλεσμα ήταν ότι στην πρώτη δύσκολη στιγμή ο κόσμος τους γύρισε την πλάτη.

Στη δε λατινική Αμερική –με εξαίρεση τη Χιλή- ο κόσμος εκεί στήριζε διδακτορικά καθεστώτα αδιαφορώντας για τη σαπίλα που υπήρχε στο σύστημα, καθώς οι εκάστοτε δικτάτορες «πρόσεχαν» την καθημερινότητα, είτε έδιναν «άρτον και θεάματα» (παλιά και αποδεδειγμένα πιασάρικη κίνηση).

Στην Πάρο έχει χαθεί η καθημερινότητα. Το δημοτικό μας συμβούλιο (η κυβέρνηση του τόπου), δεν συζητεί παρόμοια ζητήματα. Δεν έχω ακούσει ποτέ να γίνεται θέμα ότι τους χειμερινούς μήνες τα δρομολόγια του ΚΤΕΛ σταματούν το μεσημέρι. Δεν έχω δει κινήσεις που να δείχνουν πρωτοβουλία να έχει τη δυνατότητα η Παροικιά να βλέπει «ελεύθερους» τηλεοπτικούς σταθμούς και όχι μόνο ΕΡΤ. Δε βλέπω καμία αντίδραση για το ότι η Ν/Α Πάρος δεν έχει ταχυδρομικές υπηρεσίες και πόσα άλλα να γράψω.

Η καθημερινότητα «πνίγει» κάθε διοίκηση. Στην Πάρο δε, κάποιοι την αγνοούν συστηματικά…

Δ.Μ.Μ.