×

Προειδοποίηση

JUser: :_load: Αδυναμία φόρτωσης χρήστη με Α/Α (ID): 63

«Η γλώσσα του, κάλαμος γραμματέως οξυγράφου» | Του Μανώλη Ι. Χανιώτη

> Απόψεις

Με τη βιβλική αυτή ρήση, ψαλμός Δαβίδ, αναφέρομαι στη σπινθηροβόλο και γλαφυρή πένα του αγαπητού στους αναγνώστες της «Φωνής» μας Δ.Μ.Μ., κατά κόσμον Δημήτρη Μ. Μπελέγρη, αρχισυντάκτη.

 

Αναφέρω την εκκλησιαστική αυτή ρήση -ο ψαλμός που την περιέχει είναι πολυέλεος της Παναγίας μας- επειδή, ας μου επιτραπεί να χρησιμοποιήσω κι άλλη ρήση από την Αγία Γραφή, «και γαρ η λαλιά του δήλον τον ποιεί» ότι βρίσκεται κοντά στην Εκκλησία. Μάρτυρες, μεταξύ άλλων, και το πόνημά του για την ιεροκαπηλεία και τις εξορίες κληρικών που δημοσιεύτηκαν στη «Φωνή της Πάρου». Ας μου συγχωρήσει να γράψω και για τις σχετικές ψιλοκουβέντες μας, τηλεφωνικές, πάνω σε εκκλησιαστικά θέματα όπως π.χ. για τον κοσμοκαλόγερο, μεγάλο της Ελληνικής λογοτεχνίας, Κυρ Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη, ως ψάλτη.

Επιθυμώ λοιπόν να συμπληρώσω με δυο λόγια στα όσα έγραψε σχετικά με τις εξορίες των ρασοφόρων. Εκτός των γνωστών, επωνύμων, η πλειονότητα των εξόριστων ήταν ανώνυμη. Η εξορία ήταν «κανονική» ποινή που επιβαλλόταν στους ρασοφόρους όλων των βαθμών. Γράφω «ρασοφόρους» γιατί σ’ αυτούς περιλαμβάνονται όλοι οι «φέροντες ράσο» και τα οφίκια, από Μοναχό μέχρι Επίσκοπο. Η τακτική συνίστατο σε μια επιστολή της Διοικούσας Αρχής προς κάποια Μονή από την οποία ζητούσε να φιλοξενήσει για ορισμένο διάστημα τον φέροντα την επιστολή. Στην επιστολή δεν αναφερόταν όνομα ή βαθμός. Οι του Οικουμενικού Πατριαρχείου εκτελούσαν την ποινή στην Ελλάδα, κατά κανόνα, σε κάποια Σταυροπηγιακή Μονή.

Θα μπω στον πειρασμό, ως γνώστης της ιεράς μας μουσικής, να προσθέσω ότι ορισμένοι από τους εξόριστους ήταν άριστοι εκκλησιαστικοί μελοποιοί και υμνογράφοι, καταλείποντας θαυμαστά πονήματα. Τα μελουργήματά τους έχουν παραμείνει σε χρήση στις διάφορες ακολουθίες ως: «Άγνωστον», «Ανώνυμον», «Αδέσποτον» ή και χωρίς καμία άλλη ένδειξη. Σ' αυτά, βέβαια, δίκαιο είναι να περιληφθούν και τα πονήματα πατριαρχικών ιεροψαλτών στους οποίους απαγορευόταν ρητώς να ψάλουν οτιδήποτε εκτός των «κανονικών» που εψάλλοντο στον Πατριαρχικό Ναό.