Ηθική και αξίες | Του Π. Δημόπουλου

> Απόψεις

 

Δυο λέξεις που ακούγονται συχνά τα τελευταία χρόνια, νοώντας ότι ο κόσμος ολισθαίνει δραματικά. Δυο λέξεις απλές, που ακούγονται ευχάριστα στα αυτιά του καθενός μας.


 

Πόσο δύσκολο όμως είναι η προσέγγιση της εφαρμογής των ηθικών αξιών, στα βήματα και τις αποφάσεις μας, στις καθημερινές μας συναναστροφές;


 

Πόσο δύσκολο είναι να έρθουμε σε σύγκρουση με τα της βολής μας, του εύκολου, της αρπαχτής και γενικά να υιοθετήσουμε έναν άλλον τρόπο σκέψης και συμπεριφοράς μιας άλλης εποχής; Απομεινάρια του χθες, που κρατάνε όμως Θερμοπύλες. Στην εποχή που ζούμε, εκτός από την οικονομική κρίση, περνάμε και κρίση ηθικών αξιών.


 

Άλλοτε ο άνθρωπος έκανε το κακό και τον βασάνιζε το αίσθημα της ενοχής. Τώρα πλέον κάνει το κακό, χωρίς τύψεις. Ζούμε στην εποχή του «έχω» και όχι του «είμαι».


 

Υπάρχει μόνο το όραμα του υλικού ευδαιμονισμού και του καταναλωτισμού. Έχει εξαλειφθεί κάθε είδους ευαισθησία και ηθική βούληση, σ’ έναν κόσμο που η ανθρωπιά, η αλληλεγγύη και η ανιδιοτέλεια, θεωρούνται παρωχημένες αντιλήψεις. Ο καλός και αγαθός άνθρωπος που έπρεπε να γίνεις, μετατράπηκε σε απλά και μόνο οικονομικά επιτυχημένο.


 

Βέβαια, στην εποχή μας, όλα τρέχουν με την ταχύτητα του φωτός και οι αποφάσεις πρέπει να παίρνονται γρήγορα, τόσο γρήγορα, που ο εγκέφαλος τις περισσότερες φορές, δεν προλαβαίνει να επεξεργαστεί. Εποχή της ρομποτικής, όπου ένα μικροτσίπ, κανονίζει την καθημερινότητα μας – τις ζωές μας, προγραμματίζοντας τα πάντα στην εντέλεια, αλλά χωρίς συναίσθημα και αγάπη για τον παράγοντα άνθρωπο. Τελικά αναρωτιέμαι: Τη στιγμή που το χθες έφτιαξε το σήμερα και εφόσον οι ηθικές αξίες τότε ήταν πιο ανεπτυγμένες, τι έφταιξε; Μήπως πρέπει να ανατρέξουμε στο παρελθόν και σε λόγια και προσεγγίσεις των σοφών της κάθε εποχής, που ποτέ δεν εισακούστηκαν και όλοι χλεύαζαν, αλλά είναι η ανάγκη του σήμερα;


 

Πόσο φοβάμαι το αύριο… Το αύριο με τρομάζει. Αν σήμερα αμφιβάλλουμε για τους όποιους χειρισμούς του χθες που φέρανε αυτό το αποτέλεσμα, τότε δεν θα ήθελα να ζήσω ποτέ στο αύριο. Πόσο θα πρέπει να μεταλλαχτούν τα παιδιά μας και οι επόμενες γενιές, για να αντέξουν αυτό που σήμερα εμείς δυσκολευόμαστε να προσαρμόσουμε στην καθημερινότητα μας; Κάθε εποχή έχει τα καλά και τα κακά της.


 

Η έκφραση που έχει υιοθετηθεί τα τελευταία χρόνια «κάθε πέρσι και καλύτερα» είναι τυχαία;  Το σήμερα θα το αντέξω. Το αύριο; Μόνο η μηχανή του χρόνου, που ίσως υπάρξει στο μέλλον θα μπορούσε να απαντήσει σε αυτό το ερώτημα. Μέχρι τότε, θα κοιμάμαι και θα ξυπνάω με τις ίδιες αγωνίες και ερωτήματα.


 

Παναγιώτης Δημόπουλος