Είχαμε τύχη… | Του Δ.Μ.Μ.

> Απόψεις

 

Όσο και να περνούν τα χρόνια και όσο και αν εντυπωσιάζομαι –πάνω από τον μέσο όρο που θα ’πρεπε από την τεχνολογία- ομολογώ ότι μένω πάντα προβληματισμένος και ανήμπορος σε φαινόμενα φυσικής καταστροφής.

Γνωρίζω, αλλά και έχω δει από κοντά, ότι τα φαινόμενα φυσικής καταστροφής (σεισμός, φωτιά, πλημμύρα, κατολισθήσεις, ηφαίστεια), όσο και καλή τεχνολογία και αν διαθέτεις και όσο καλά και εκπαιδευμένο προσωπικό και στελέχη αν έχεις για την αντιμετώπισή τους δεν αρκούν.

 

Το φαινόμενο της φυσικής καταστροφής μας ξεπερνά και κάνει αυτό τη δουλειά που πρέπει να κάνει… Εσύ, είσαι απλά θεατής και το μόνο που κάνεις είναι η καταμέτρηση των καταστροφών στη συνέχεια.

 

Ο μόνος τρόπος αντιμετώπισης της φυσικής καταστροφής είναι η πρόληψη. Πρόληψη σε κάθε βήμα και ενέργεια. Ενθυμούμαι ότι προ πολλών ετών στην Πάρο μου δόθηκε η ευκαιρία να μείνω σε ένα οίκημα το οποίο πραγματικά ήταν εντυπωσιακό και σύγχρονο εσωτερικά, με εκπληκτική θέα και το κυριότερο… πολύ οικονομικό για τα δικά μου οικονομικά δεδομένα. Με πόνο καρδιάς είπα «όχι», όταν έμαθα ότι είχε χτιστεί αυθαίρετα και επάνω σ’ έναν ποταμό!

 

Η σκέψη μου να πω «όχι» αποδείχθηκε προφητική, καθώς λίγους μήνες μετά, στην Πάρο, είχαμε τις πλημμύρες του Φεβρουαρίου του 2003. Το οίκημα που ήταν να μείνω έπαθε μεγάλες ζημιές, ενώ είχαν κινδυνεύσει και όσοι έμεναν εκεί.

 

Στη φωτιά που ξέσπασε από 31/7 έως 2/8/2018 στην Πάρο, έχω την εντύπωση ότι είχαμε όλη την τύχη μαζί μας. Και τι εννοώ «τύχη;». Καταρχήν, την ίδια χρονική περίοδο δεν υπήρχαν σε εξέλιξη άλλες μεγάλες πυρκαγιές στην κεντρική και νότια Ελλάδα.

 

Έτσι, σχετικά εύκολα, μπόρεσαν οι αρμόδιες υπηρεσίες και έστειλα τρία πτητικά μέσα στο νησί μας. Σε σημείο τέτοιο, που το ελικόπτερο έμεινε σχεδόν επί δύο εικοσιτετράωρα μόνιμα στο νησί μας, δίχως να επιστρέφει στη βάση του τις βραδινές ώρες. Όσο και αν δεν μπορούν να το κατανοήσουν ορισμένοι να εξηγήσουμε ότι η έλευση πτητικού μέσου σε περίοδο που υπάρχουν μέτωπα πυρκαγιάς και αλλού, εκτός από εκεί που έχεις εσύ το ενδιαφέρον, δεν είναι εύκολη! Τα πτητικά μέσα πηγαίνουν βάσει της ανάγκης που υπάρχει.

 

Η άλλη μας τύχη ήταν οι σχετικά μικρής έντασης άνεμοι, που σε όλες της ημέρες της πυρκαγιάς δεν ήταν δυνατοί. Και η τρίτη μεγαλύτερη τύχη που είχαμε ήταν στους Άγιους Πάντες, όταν ο βορειοδυτικός άνεμος που φυσούσε έστελνε το μέτωπο της φωτιάς προς τα καμένα και όχι κάπου αλλού. Αν η φωτιά περνούσε από εκεί και γύριζε προς το χωριό των Λευκών… καλύτερα ας μην πω τη σκέψη μου…

 

Ολοκληρώνοντας το σημερινό άρθρο να ρωτήσω λοιπόν: Τι πρόληψη υπάρχει στην Πάρο για την αντιμετώπιση φυσικών καταστροφών όταν συμβούν;

 

Δ.Μ.Μ.