16
Κυρ, Δεκ

Προσφέρω…άρα υπάρχω | Του Π. Δημόπουλου

> Απόψεις

 

Αποδεδειγμένα, το φαινόμενο της προσφοράς μας κάνει καλύτερους ανθρώπους και μας βοηθάει να ευρύνουμε τα όρια της ύπαρξης μας. Η προσφορά, η αγάπη ο εθελοντισμός, αποτελούν ιδανικά και αξίες πέρα από τον εαυτό μας, γιατί μας κάνουν να βγαίνουμε από τον μικρόκοσμό μας και να σκεφτόμαστε τον διπλανό μας. Αυτό δε, αποτελεί τη λύση στα πολλά προβλήματα που αντιμετωπίζει η ανθρωπότητα σήμερα.

Βρισκόμαστε στα μέσα μιας κρίσης, οικονομικής, περιβαλλοντικής και κοινωνικής και δυστυχώς δεν έχουμε την πολυτέλεια να περιμένουμε κάποιον άλλον να μας βγάλει από αυτήν. Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι εμείς, μπορούμε να κάνουμε την διαφορά και να επιφέρουμε την αλλαγή, που τόσο έχει ανάγκη η κοινωνία σήμερα.

Δεν πρέπει να συνεχίζουμε να μένουμε απαθείς, σε γεγονότα που συμβαίνουν γύρω μας, αλλά η στήριξη και η προσφορά μας, πρέπει να είναι συνεχής και να γίνει κομμάτι της καθημερινότητάς μας. Στη σημερινή κρίση, πόσα παραδείγματα δεν έχουμε δει ανθρώπων που έχασαν τη δουλειά τους, που με μικρή μόλις βοήθεια ξαναέφτιαξαν τη ζωή τους, αποκτώντας ξανά αυτοπεποίθηση και ελπίδα. Όσο απαραίτητα είναι για κάποιον τα υλικά αγαθά που προσπαθεί να σταθεί και πάλι στα πόδια του, άλλο τόσο απαραίτητο είναι, να αισθάνεται ότι κάποιος νοιάζεται για αυτόν. Τη στιγμή που βοηθάς κάποιον, παράλληλα βοηθάς τον εαυτό σου. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη συγκίνηση, από το χαμόγελο που θα ζωγραφιστεί στο πρόσωπο ενός ανθρώπου και να έχεις συμβάλλει εσύ σε αυτό.

Επιστημονικές έρευνες αποδεικνύουν συνεχώς, ότι οι άνθρωποι βελτιώνουν την ψυχική τους υγεία, όταν βοηθούν άλλους ανθρώπους, με αποτέλεσμα να αισθάνονται πιο δυνατοί και γεμάτοι ενέργεια. Σίγουρα είναι καλό το να παίρνεις, αλλά καλύτερο το να δίνεις. Από μικρός άκουγα την γιαγιά μου καμαρώνοντας για την Πολίτικη καταγωγή της να λέει «Κάνε το καλό και ρίξ’ το στο γιαλό». Μεγαλώνοντας όμως κατάλαβα ότι η άδολη προσφορά κάνει πολύ καλό στη ψυχοσύνθεσή μας και ευτυχία μας. Και επειδή η ζωή είναι απρόβλεπτη και ανατρεπτική, πιστεύω πως καθημερινά έχουμε ανάγκη ο ένας τον άλλον. Το να ξέρεις ότι μπορείς να στηριχτείς στον δίπλα στις δύσκολες στιγμές σου, είναι το αντίδοτο της κατάθλιψης που τόσο συχνά συναντάμε στους ανθρώπους γύρω μας. «Ό,τι δίνουμε παίρνουμε» μου έλεγε η γιαγιά μου. «Χαμογελάς… σου χαμογελούν». Και το χαμόγελο, η πιο μικρή προσφορά αγάπης γίνεται ντόμινο στα πρόσωπα των γύρω μας. Μάθαμε όμως να περιχαρακωνόμαστε και να χάνουμε την ευτυχία της συνύπαρξης μας με τους άλλους.

 

Γι’ αυτό όλοι πρέπει να πιαστούμε από το χέρι σφιχτά, αφού είμαστε συνταξιδευτές σε μια Ελλάδα που πολλές φορές μας πληγώνει. Έτσι μόνο θα βγούμε αναίμακτα από την οικονομική κρίση που περνάμε, κάνοντας χρήση των αξιών που χρόνια μας δίδαξαν οι προηγούμενες γενιές.

 

Παναγιώτης Δημόπουλος