Η αλήθεια για τα καΐκια | Του Δ.Μ.Μ.

> Απόψεις

Η περιφέρεια Ν. Αιγαίου ξεκίνησε μία καμπάνια για τη διάσωση των ξύλινων παραδοσιακών σκαφών με τίτλο #savekaikia. Ειλικρινά δεν μπορώ να δω τίποτα άλλο γι’ αυτή την πρωτοβουλία, έξω από τον επικοινωνιακό εντυπωσιασμό!

Η κοινωνία μας σήμερα αρέσκεται σε αστεϊσμούς, σε αναδημοσιεύσεις ευφάνταστων σεναρίων και δημοσιογραφικών τίτλων ή ακόμα χειρότερα λύνει τις διαφορές της με την εκάστοτε εξουσία, μέσω ηλεκτρονικών σελίδων κοινωνικής δικτύωσης. Σχεδόν κανείς από τους πολίτες δε θέλει να μπει στην ουσία του προβλήματος και σχεδόν κανείς δεν επιθυμεί να σπάσει αυγά για να κάνει ομελέτα.

Το μέτρο για το λεγόμενο «σπάσιμο» των ξύλινων αλιευτικών σκαφών ξεκίνησε από το 1996, όταν τέθηκε σε ισχύ η νομοθεσία για τον περιορισμό της υπεραλίευσης, μέσω της επιδότησης απόσυρσης για την αλιευτική άδεια. Η «μαγική» λέξη –που βρήκε θεαματικό αποτέλεσμα στην παραπάνω πρόταση- ήταν η «επιδότηση».

Η πρώτη αλήθεια είναι ότι οι ίδιοι οι αλιείς είναι αυτοί οι οποίοι «σπάνε» τα καΐκια τους, ώστε να καρπωθούν την επιδότηση. Οι ίδιοι οι αλιείς είναι αυτοί που επιμένουν να αγνοούν τη νομοθεσία που υπάρχει από το 2003 με τον όρο «παραδοσιακό πλοίο» για τα ιστορικά σκαριά. Τα σκάφη που έχουν χαρακτηριστεί παραδοσιακά με την παραπάνω νομοθεσία δεν ξεπερνούν τα 100 στη χώρα μας. Είπαμε, εδώ, στη χώρα που η λαμογιά προτάθηκε από το ίδιο το κράτος τη δεκαετία του ’80, το μόνο που καταφέρνουμε καλά είναι να κοροϊδεύουμε τους θεσμούς. Αφήνω στην άκρη ότι κάποιοι αφού «σπάσουν» το καΐκι τους και παραδώσουν την αλιευτική τους άδεια, στη συνέχεια βρίσκονται με νέες άδειες…

Η άλλη μεγάλη αλήθεια είναι ότι σήμερα ο Μ.Ο. ηλικίας των αλιέων υπερβαίνει τα 60 έτη και ότι λίγοι εξ αυτών των αλιέων μπορούν να υπερηφανευτούν ότι βγάζουν πάνω από 1000 ευρώ τον μήνα. Η αλιεία πεθαίνει παγκοσμίως, διότι από τη μία το φθηνό ψάρι που υπάρχει στις ιχθυοκαλλιέργειες και από την άλλη η υψηλή φορολόγηση, το ακριβό πετρέλαιο και η παράνομη αλιεία, δεν αφήνουν και πολλά περιθώρια κέρδους. Διαβάζω π.χ. συχνά για πρόστιμα σε επαγγελματίες αλιείς, αλλά σχεδόν ποτέ για επιβολή προστίμου σε «κοτεραντήδες» που ρίχνουν στη θάλασσα χιλιάδες οργιές δίχτυα. Το λεγόμενο «χτύπημα» στην παράνομη αλιεία, που οι Ιταλοί την έχουν κάνει επιστήμη, θυμίζει εκείνο το ωραίο την επαύριον κάθε τραγωδίας στην Ελλάδα, με τις δηλώσεις: «Το μαχαίρι θα φθάσει στο κόκαλο».


 

Με λίγα λόγια. Ναι υπάρχουν ευθύνες και στους αλιείς, αλλά οι μεγαλύτερες ευθύνες είναι στην ίδια την πολιτεία που αδιαφορεί. Κερασάκι στην τούρτα. Στην επιτροπή αλιείας της Ε.Ε., εκ των 53 μελών, κανείς δεν αντιπροσωπεύει την Ελλάδα! Τώρα θα μου πεις, «ναι, αλλά παλιά εκεί, είχαμε πρόεδρο τη Μαρία Δαμανάκη!». Σωστά… Τώρα πάω πάσο…


 

Δ.Μ.Μ.