Αγαύη… ή αθάνατος | Του Π. Δημόπουλου

> Απόψεις

Υπερήφανος, αντικρίζει με δέος τα άνθη του και μετά πεθαίνει.

Μια υπέροχη ζωγραφιά στο τοπίο, με ζωγράφο τον δημιουργό του κόσμου. Πολυετές παχύφυτο μεγάλης ανάπτυξης, τελικού ύψους 2 μέτρων. Τα φύλλα του έχουν σχήμα σπαθιού και χρώματος γλαυκοπράσινου. Αντέχει στο λίγο πότισμα, μπορεί ακόμα να ζήσει χωρίς καθόλου νερό, όταν ενηλικιωθεί. Ευδοκιμεί σε θερμά κλίματα κοντά στη θάλασσα


 

Στο νησί μας, το συναντάμε συχνά όταν ταξιδεύουμε στα ενδότερα, αλλά και κοντά στις παραλίες. Οι κηποτέχνες το χρησιμοποιούν σε βραχόκηπους , τη στιγμή που δεν έχει ανάγκη ιδιαίτερης φροντίδας.

Θεωρείται συγγενές φυτό της γιούκα, των κρίνων και έχει μακρινή συγγένεια με την αλόη. Δεν έχει όμως καμιά συγγένεια με τους κάκτους, όπως έχει παρεξηγηθεί από πολλούς. Ισπανοί και Πορτογάλοι, το έφεραν στην Ευρώπη τον 16ο αιώνα από το Μεξικό. Σήμερα πλέον, θεωρείται χαρακτηριστικό φυτό του Μεσογειακού τοπίου.

Ανθίζει και καρποφορεί μόνο μία φορά στη ζωή του. Ανάλογα με το είδος και το μέγεθος, μετά από 10-20 χρόνια σταθερής ανάπτυξης, το φυτό παράγει έναν ανθικό ποδίσκο που φτάνει τα 10 μέτρα ύψος και 12 εκατοστά σε διάμετρο, ξυλώδη και σε σχήμα πολυελαίου, που παραμένει για μερικά χρόνια και μετά την καρποφορία. Το φυτό πεθαίνει μετά την ωρίμανση των καρπών. Αφήνει όμως πίσω του μικρούς, παράπλευρους βλαστούς και με την έννοια αυτή δεν πεθαίνει ποτέ. Αυτός είναι και ο λόγος της ονομασίας «αθάνατος» επειδή αφήνει πάντα απογόνους.

Η λατινική ονομασία του φυτού «AGAVE» προέρχεται από την ελληνική μυθολογία. Αγαύη ήταν η κόρη του Κάδμου και αδελφή της Σεμέλης, της μητέρας του Διονύσου, η οποία παντρεύτηκε τον βασιλιά Λυκοθέρση, τον οποίο δολοφόνησε για να δώσει τη βασιλεία στον πατέρα της Κάδμο.

Στο Μεξικό εδώ και εκατοντάδες χρόνια χρησιμοποιούσαν τον αθάνατο για πάρα πολλούς λόγους. Από τις ίνες των φύλλων του, έφτιαχναν σχοινιά και χοντρά υφάσματα. Με τα αγκάθια στις άκρες των φύλλων, έφτιαχναν βελόνες και καρφίτσες και από τους μίσχους των λουλουδιών έφτιαχναν την αδιάβροχη σκεπή για τις καλύβες τους. Καθώς το τσάι από τα φύλλα του, το έπιναν για την αντιμετώπιση διάρροιας, δυσεντερίας, αρθρίτιδας και ως διουρητικό. Ακόμα, τον χυμό του τον χρησιμοποιούσαν ως κατάπλασμα για την επούλωση τραυμάτων. Από τον σπόρο του φτιάχνουν αλεύρι, που το χρησιμοποιούνε για να δένουν τις σούπες, αλλά και για ψωμί. Το δε απόσταγμα της ρίζας του, περιέχει σαπωνίνη και είναι ιδανικό για την Παρασκευή σαπουνιών. Έχει δε και εντομοαπωθητικές ιδιότητες.


 

Τόσα είναι λοιπόν τα οφέλη του φυτού αυτού, που αν το εκμεταλλευόμασταν, θα είχαμε δώσει λύσεις σε πολλά από τα προβλήματα μας, εφόσον το βρίσκουμε σε αφθονία στον τόπο μας.


 

Παναγιώτης Δημόπουλος