17
Δευ, Δεκ

Εκείνος που ξεχωρίζει τα -χαμένα στη θάλασσα- δάκρια

> Απόψεις

Αδελφή μου Ελένη.
Φαίνεται πως σήμερα, δύσκολα κάποιος μπορεί να αρθρώσει λίγες λέξεις σιμά σου… Ίσως, πιστεύουμε όλοι, πως λόγια δεν έχουμε, αλλά μόνο δάκρια να τρέχουν από τα θλιμμένα μας μάτια…

Αδελφή μου Ελένη.
Για σκέψου αλήθεια! Σίγουρα σήμερα δεν απευθυνόμαστε πρωτίστως σε σένα, αλλά σε όλους εμάς, που σήμερα σε συντροφεύουμε. Εδώ, που σήμερα βρίσκεσαι, η εκκλησία μας σε βάπτισε μωρό, σ’ αυτήν την ίδια θέση, και ένωσε τη ζωή σου με τον αγαπημένο σου Νίκο. Σαν μωρό έκλαψες αντικρίζοντας τον άγνωστο κόσμο και όλοι οι άλλοι δίπλα σου ήσαν χαρούμενοι! Εδώ τα ζευγάρια, στο ίδιο σημείο, στέκονται δειλά και φοβισμένα αναλαμβάνοντας τις ευθύνες τους ενώπιον Θεού και ανθρώπων. Στο ίδιο σημείο στεκόμαστε όλοι μας, μπροστά στο Θεό, σε πια στάση αδιάφορο, αποτέλεσμα της ανθρώπινης αδυναμίας. Έτσι λοιπόν και σήμερα, ενώ τα μάτια μας τρέχουν, εσύ είσαι ατάραχη, ήσυχη ίσως και χαρούμενη. Τα πήλινα μάτια μας σήμερα δε βλέπουν παρά τέλος και απόγνωση. Εσύ όμως απαλλαγμένη πια από τούτα τα μάτια, που στρεβλώνουν και παραμορφώνουν συνήθως την πραγματικότητα και στέλνουν ψεύτικα μηνύματα στο μυαλό και την ψυχή, βλέπεις αυτά που εμείς δεν μπορούμε να δούμε. Ίσως γι’ αυτό  δεν κλαίς, αλλά εμείς δεν έχουμε τον τρόπο, με το γήινο κορμί μας, να σε ρωτήσουμε το γιατί…


Αδελφή μου Ελένη
Τις πιότερες φορές δεν τα καταφέρνουμε εμείς εδώ να συνεννοηθούμε. Σήμερα όμως ειλικρινά σε ευγνωμονούμε. Τα δάκρια όλων μας ποτάμι που ξεπλένει τις δικές μας αδυναμίες και ενοχές. Ποτάμι από δάκρια πηγάζει σήμερα  σιμά σου και ρέει ανάμεσά μας, ξυπνώντας μας από το λήθαργο, θυμίζοντας μας τον προσανατολισμό μας προς τον ουρανό.
                   
Αδελφή μου Ελένη.
Βιάστηκες, και καλά έκαμες, να κινήσεις πιο γρήγορα από εμάς το δρόμο για τον ουρανό. Σηκώνεις και εσύ τον μικρό σου σταυρό στα  χνάρια του μεγάλου Αμαρτωλού για χάρη μας. Και όταν βαδίζεις δίπλα Του, είμαστε σίγουροι ότι θα καταδεχτείς να πεις κάτι καλό και για εμάς, τα αδέλφια σου στη γη. Για όλους εμάς, που φορτωμένοι τις αδυναμίες, τις κακίες και τη ματαιοδοξία μας στενάζουμε κάτω από τα δεσμά της αμάθειας και του πόνου.
Τούτα λοιπόν τα δάκρια δεν είναι για σένα!...
Δε σου αξίζουν, ούτε τα έχεις ανάγκη!...
Τα δάκρια είναι για εμάς, στην προσπάθεια μας να σηκωθούμε από τα γήινα!...
Δώσε μας λοιπόν, από εκεί ψηλά που βρίσκεσαι, το χέρι σου να πιαστούμε!...
Εσύ τώρα κρατιέσαι γερά εκεί ψηλά που είσαι!...
Μπορεί να λείψει το χαμόγελό σου από τη ζωή μας, αλλά η τελευταία σου ματιά σήμερα και το χέρι σου το απλωμένο μπροστά μας, μας δείχνει για άλλη μια φορά το δρόμο για τον ουρανό!...

Χαράλαμπος Μαλινδρέτος