18
Παρ, Ιαν

Στο ίδιο έργο θεατές… | Του Δ.Μ.Μ.

> Απόψεις

Κάποιοι έχουν χάσει την μπάλα στην αυτοδιοίκηση του νησιού μας . Άλλοι κάνουν πολιτικό πείραμα, άλλοι χάνουν τον χρόνο τους… και άλλοι το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι το πώς θα εκλεγούν, αδιαφορώντας σε ποιον συνδυασμό θα είναι…

Το νησί μεγάλωσε, αλλά μαζί μ’ αυτό δεν κατάφερε να «μεγαλώσει» και η πολιτική σκέψη. Έτσι, σ’ ένα νησί που δέχθηκε πέρσι πάνω-κάτω ένα εκατομμύριο τουρίστες και οι ανάγκες του είναι διαφορετικές η τοπική πολιτική σκηνή αρέσκεται να μετράει το μπόι της με μέτρα των δεκαετιών του 1950 ή του ’60. Ακόμα, μιλούν για σόγια υποψηφίων, για ψηφαλάκια, κλπ. Είναι αστείοι, τους έχει ξεπεράσει η ζωή, αλλά αυτοί επιμένουν ως γνήσιοι τσιμεντόβλακες! Τα τελευταία χρόνια εκλέγονται δήμαρχοι μόνιμοι κάτοικοι Αθηνών –που στη συνέχεια θυμήθηκαν τη γενέτειρά τους-, από άλλα νησιά ή τα Τρίκαλα και πάει λέγοντας το θέμα. Άντε τώρα να εξηγήσεις στα δήθεν σόγια και στα ψηφαλάκια που έχουν(;) τη διαφορά που υπάρχει πλέον στην κοινωνία της Πάρου και τις διαφορετικές πολιτικοκοινωνικές αντιλήψεις που έχουν διαμορφωθεί. Άσε πάλι που ορισμένοι πιστεύουν ότι αυτό το νησί υπάρχει από την ώρα που εκείνοι ασχολήθηκαν με την αυτοδιοίκηση του τόπου μας…
Σήμερα υπάρχει ένα λιμενικό ταμείο που φέρνει εκατομμύρια στην Πάρο. Αυτό το λιμενικό ταμείο (πονεμένη ιστορία από την ίδρυσή του) δουλεύει ακόμα χωρίς μόνιμο υπάλληλο και με τακτική περασμένων δεκαετιών. Δηλαδή, με τηλέφωνα και γνωριμίες. Η ΔΕΥΑΠ έχει χιλιάδες ρολόγια πλέον και καθημερινές σοβαρές υποχρεώσεις, αλλά πολλοί νομίζουν ότι αυτή η επιχείρηση μοιράζει απλά νερό στα σπίτια…
Αφήνω στην άκρη την ΚΔΕΠΑΠ, που ανάθεμα και να έχουν καταλάβει τον ρόλο της και τη σημασία που έχει στην τοπική οικονομία, πάνω από 5-10 αυτοδιοικητικούς παράγοντες. Πολλοί πιστεύουν ακόμα, ότι η ΚΔΕΠΑΠ είναι για την οργάνωση τοπικών πανηγυριών και για κεράσματα με σούμες και παξιμαδοκουλούρα. 
Έτσι, φθάσαμε στις συνεδριάσεις του δημοτικού συμβουλίου να μιλάμε ακόμα για απίθανα πράγματα και μικροπολιτική, αλλά ποτέ π.χ. δεν έχουμε συζητήσει σοβαρά για τη φέρουσα ικανότητα του νησιού και αν τελικά η αύξηση του τουρισμού είναι θετική ή αρνητική για την πορεία του.
Πριν πολλά χρόνια (καλοκαίρι 2009) ο τότε δημοτικός σύμβουλος, Φραγκίσκος Βελέντζας, είχε πει σε μία συνεδρίαση του δημοτικού συμβουλίου: «Ο Θεός, μας έδωσε ένα από τα καλύτερα χωράφια που είχε και εμείς δεν μπορούμε να τα
διαχειριστούμε!».

Έτσι, με τούτα και με εκείνα… φτάσαμε στο σημείο να ενδιαφέρονται να διοικήσουν το νησί διάφορα λαμόγια, που στόχο έχουν να κάνουν μπίζνες. Και δεν εννοώ βέβαια γραφικούς τύπους. Μιλάω για οργανωμένα οικονομικά συμφέροντα, που ονειρεύονται την Πάρο ως μία ακόμα κερδοφόρα επιχείρησή τους... Αλλά γι’ αυτούς έχουμε χρόνο μπροστά μας για να γράψουμε…

Δ.Μ.Μ.