eklogesmaios2019-(2).jpg

Μια χριστουγεννιάτικη ιστορία | Της Κ. Τριπολιτσιώτη

> Απόψεις

Γεννήθηκα, φύτρωσα, πετάχτηκα στη σχισμή της ασφάλτου και της αιμασιάς (πέτρινο τοιχάκι) μια φθινοπωρινή μέρα που έβρεχε. Για μένα η βροχή ήταν βάλσαμο και με βοήθησε να γεννηθώ και να αρχίσω να ψηλώνω και να μεγαλώνω. 

Γεννήθηκα, φύτρωσα, πετάχτηκα στη σχισμή της ασφάλτου και της αιμασιάς (πέτρινο τοιχάκι) μια φθινοπωρινή μέρα που έβρεχε. Για μένα η βροχή ήταν βάλσαμο και με βοήθησε να γεννηθώ και να αρχίσω να ψηλώνω και να μεγαλώνω. 

Σ’ αυτό εκτός από τη βροχή με βοήθησε και η αγάπη μιας κυρίας που καθημερινά περνούσε από μπροστά μου κάνοντας τη βόλτα της και η οποία μου μιλούσε σα να ήμουν παιδί της. Οπότε περνούσε μου έλεγε ότι όταν έρθουν τα παιδιά της που έλειπαν στη μεγάλη πόλη μου είχε μια έκπληξη... 

Κάθε μέρα κατέβαινε στην παραλία κι έστηνε καυγά με τον βοριά που φυσούσε δυνατά, βούλιαζε τις βάρκες που μετέφεραν τους δυστυχισμένος, που μαζί με τα παιδιά τους προσπαθούσαν να ξεφύγουν από τον πόλεμο και τους έπνιγε στη μανιασμένη θάλασσα. Η κυρία λοιπόν κάθε μέρα καθόταν στην ακρογιαλιά και μάλωνε με το βοριά, έκλαιγε για τους πνιγμένους, με χάιδευε, γύριζε στο σπίτι της και ξαναρχόταν την άλλη μέρα. Αυτό γινόταν καθημερινά με αποδέκτη εμένα, τόσο που είχα αρχίσει να αναρωτιέμαι γιατί γεννήθηκα. 

Οι μέρες περνούσαν κι ο χειμώνας θέριευε. Η κυρία καθημερινά ακολουθούσε το δρομολόγιο αυτό κι εγώ ένιωθα τόσο μικρό για να γλυκάνω την πίκρα και τη μοναξιά της. Δεν μπορούσα να κάνω τίποτα για να τη βοηθήσω και να φέρω τα παιδιά της πίσω στο σπίτι. Εγώ έμενα καθηλωμένο στον τόπο που μου έλαχε να φυτρώσω και συνέχισα να αναρωτιέμαι και να ψάχνω το λόγο που δημιουργήθηκα.

Πλησίαζαν τα Χριστούγεννα και στην ατμόσφαιρα ένιωθα να πλανιέται μια χαρά ανεξήγητη για μένα, ένα χαρμόσυνο κλίμα και μια διάθεση τέτοια που σε ανέβαζε στα σύννεφα. Μία από αυτές τις μέρες λοιπόν ήρθε η λυπημένη κυρία ένα μεσημέρι κι άρχισε να με στολίζει με χαρούμενες μπαλίτσες και ζωηρές κόκκινες κορδέλες τόσο που έγινα αγνώριστο. Μου κοτσάρισε και μια γιρλάντα από φωτάκια που αναβόσβηναν και με έδειχναν εντυπωσιακό και φαντασμαγορικό τόσο που νομίζω ότι έστελνα ένα μήνυμα ελπίδας και χαράς στα πλοία που περνούσαν το βράδυ. Τα αυτοκίνητα που περνούσαν από το δρόμο την ημέρα σταματούσαν και με θαύμαζαν. 

Σιγά - σιγά το νέο διαδόθηκε κι οι άνθρωποι άρχισαν να έρχονται στην περιοχή μας για να με δουν. Μετά από λίγο καιρό κατάλαβα γιατί είχα έρθει στον κόσμο και τι δένδρο ήμουν. Ήμουν χριστουγεννιάτικο.

Καλά Χριστούγεννα σε όλους 
Κωνσταντίνα Τριπολιτσιώτη

 

Η Φωνή της Πάρου χρησιμοποιεί cookies για βελτιστοποίηση της εμπειρίας του χρήστη. 
Με τη χρήση αυτού του ιστοτόπου, αποδέχεστε τη χρήση των cookies.