18
Παρ, Ιαν

«Au Revoir» | Του Δ.Μ.Μ.

> Απόψεις

 

Κοντά (δυο δρασκελιές), από το σπίτι μου στην Αθήνα, υπάρχει ένα ιστορικό μπαράκι -από το 1957 παρακαλώ- το «Au Revoir». Είναι κυριολεκτικά βγαλμένο μέσα από την Μπελ Επόκ (Belle Epoque) της πλατείας Αμερικής και της Φωκίωνος Νέγρη.

Στο θρυλικό μπαράκι που βρίσκεται επί της Πατησίων, τα πάντα είναι ιεροτελεστία. Έχει σχεδιαστεί από τον Αριστομένη Προβελέγγιο, έναν από τους μεγαλύτερους Έλληνες αρχιτέκτονες και πολεοδόμους. Άψογα καθίσματα φινιρισμένα, μικρή μπάρα για πότες με άποψη και πρωτοποριακό design ακόμα και σήμερα. Σερβίρει πάντα το αγαπημένο μου Gin Soda ως εξής: Ξεχωριστά στο ποτήρι η μερίδα ποτού, πάγος σε μπολ με λαβίδα δίπλα, σόδα που ανοίγεται μπροστά σου και λεμόνι πράσινο σε μικρό πιατάκι. Οι κανόνες σερβιρίσματος εκεί, είναι σαν την πίστη στα τοτέμ! 

Σ’ αυτό το μπαράκι πρέπει να πέρασα τη δεκαετία του ’90 τις μισές νύχτες εκείνης της εποχής. Το λάτρεψα. Έτυχε πριν λίγους μήνες να περάσω πάλι από εκεί και μπήκα μέσα για ένα ποτό. Το χάρηκα πάλι αλλά διαπίστωσα ότι το αγαπημένο μου μαγαζί της δεκαετίας του ’90 είναι ο κόσμος που χάνεται, ο κόσμος που φεύγει…

Κατ’ αυτόν τον τρόπο αλλάζει και η πολιτική σκηνή αν και αυτή λίγοι δείχνουν να την αναπολούν. Μπαίνουμε σε μία άλλη εποχή και εδώ, και στην ουσία μιλάμε για πολιτικάντηδες που έχουν νεοφιλελεύθερα πιστεύω, είναι συνήθως απολιτίκ, μιλάνε κάνοντας πολλές κινήσεις με τα χέρια, μπερδεύουν την πραγματικότητα με τις σελίδες κοινωνικής δικτύωσης και χειρίζονται συνεχώς και με ευχέρεια τα κινητά τους τηλέφωνα και τάμπλετ, γράφοντας και στέλνοντας sms. 

Ομιλούν ακατάπαυστα και με «κωδική» γλώσσα: «ο.κ.», «στείλε μου mail», «μου έκανε like, τις έστειλα emoticon», «τα λέμε ASAP», «το κείμενο που έγραψες ήταν GR8 (Great)», κλπ. Άλλοτε πάλι μπερδεύουν έννοιες και καταστάσεις. Όπως έχει γράψει και ο Δήμος Μούτσης στο «κύριε Τζαφόλια»: «Lacoste, Givenchy και τζατζίκι μαζί!».

Ατυχώς όμως –γι’ αυτούς- υπάρχει και μία άλλη κοινωνία που την σπάει στους νεοφιλελέ γιάπηδες. Είναι η κοινωνία εκείνη όπου κατανοεί την πραγματικότητα και την αλήθεια. Είναι η κοινωνία εκείνη που πατάει στη Γη. Εκείνη που ερωτεύεται κάνοντας φλερτ, τρώει τα παϊδάκια με το χέρι και τα ρίχνει χύμα σε κάθε ψώνιο που θέλει να τον καβαλήσει γιατί έχει δει όνειρο ότι είναι καλύτερος και στην πολιτική, και μπορεί να αφεντέψει τον τόπο…  

Σε όλη αυτή την κατάσταση που βιώνει ο τόπος μας η κραυγή του πολίτη πρέπει να ακουστεί δυνατότερα από ποτέ. Εκείνου του πολίτη που βρίσκεται αποκλεισμένος στη γωνία από την περιχαράκωση που του έκαναν οι ντόπιοι μαυρογιαλούροι. Εκείνου του πολίτη που οι κομματάρχες τον αντιμετωπίζουν ως «δικός μας σταυρός». Μόνο που… πίσω έχει η αχλάδα την ουρά…

Δ.Μ.Μ.