eklogesmaios2019-(2).jpg

Πίτες και Αϊ Βασίληδες | Του Δ. Καλανδράνη

> Απόψεις

Καλοί μου χριστιανοί, δε λυπάστε τον Αϊ Βασίλη και την πίτα του; Τον τραβολογάμε από αρχές Δεκεμβρίου μέχρι τέλη Ιανουαρίου και βάλε.

Καλοί μου χριστιανοί, δε λυπάστε τον Αϊ Βασίλη και την πίτα του; Τον τραβολογάμε από αρχές Δεκεμβρίου μέχρι τέλη Ιανουαρίου και βάλε.

Πρώτα, με το άναμμα του δέντρου, τον κουβαλάμε ένα μήνα πριν από την Πρωτοχρονιά, στις αρχές Δεκέμβρη και ψάλλουμε το «Άγιος Βασίλης έρχεται» και μετά τον πάμε όσο κρατάνε τα κοψίματα τις πίτας και μέχρι τα μέσα Φεβρουαρίου και ψάλλουμε πάλι το «Άγιος Βασίλης έρχεται» όταν εκείνος έχει φύγει πριν από ενάμιση μήνα.

Στο τέλος, όπως είχα γράψει κι άλλη φορά, θα κόβουμε λαγάνες αντί για πρωτοχρονιάτικες πίτες. Στο μεταξύ, ο κόσμος δεν καταλαβαίνει για ποιο λόγο οι εκδηλώσεις της πρωτοχρονιάς κρατάνε τόσο πολύ. Ένας ξένος που παραβρέθηκε σε άναμμα δέντρου τέλη Νοεμβρίου μου είπε: «Μήπως ο Αι Βασίλης έπεσε και αυτός θύμα της κλιματικής αλλαγής;». Πού να ήξερε ο ξένος ότι εμείς έχουμε πρόβλημα «πολιτικής επιλογής» γιατί απλούστατα κάποιοι σκέφτηκαν ότι δεν πρέπει να συμπίπτουν οι εκδηλώσεις των χωριών, για να μπορούν οι άρχοντες της Δημοτικής Αρχής να παραβρίσκονται παντού.

Έτσι, επί δύο σχεδόν μήνες ακούμε το «Άγιος Βασίλης έρχεται». Και είναι να λυπάσαι τους επίσημους που συμβαίνει να πηγαίνουν και σε τρεις πίτες σε μια μέρα. Όσο για τις ομιλίες που συνήθως εκφωνούνται σε κάθε εκδήλωση, εκεί υποθέτω ότι θα αλλάζουν κάνα δυο λέξεις και θα λένε τα ίδια σε όλους και ο κόσμος θα χαίρεται ότι τα είπανε μόνο σ’ αυτούς. Πάντως φέτος, οι γιορτές του κοψίματος της πίτας έχουν την τιμητική τους, γιατί συμπίπτουν με τη χρονιά των εκλογών. Είναι η μεγάλη ευκαιρία για τους υποψηφίους διαφόρων παρατάξεων να δώσουν το παρόν σε οργανωμένες συγκεντρώσεις γεμάτες γλυκά και δώρα, μακριά από λαϊκές συνελεύσεις (αυτές τις αποφεύγουν όπως το κρέας τη Σαρακοστή). Στο μεταξύ αν υπήρχε τρόπος να διαβάσει κανείς τη σκέψη των υποψηφίων, όταν οι συμπολίτες τούς εύχονται: «και του χρόνου με υγεία» θα διάβαζε: «και του χρόνου δήμαρχος» ή «και του χρόνου δημοτικός σύμβουλος ή πρόεδρος Κοινότητας».

Μιας και η κουβέντα είναι για τα κοψίματα της πίτας και τον Αϊ Βασίλη, σκέφτηκα να αφιερώσω λίγους στίχους για την καημένη την πίτα που μοιράζεται σε κομμάτια  και με μανία σκαλίζεται μέχρι να ανακαλυφθεί ο κρυμμένος θησαυρός. Κι αφού βρεθεί ο τυχερός, τότε άλλοι την τρώνε, άλλοι την παρατάνε μισή και άλλοι την παίρνουν ατόφια σπίτι τους.

Καημένη Βασιλόπιτα τί σου ’μελλε να πάθεις,

αντί τα παιδιά να χαίρονται, χαίρονται οι αρχόντοι.

Χαίρονται και οι υποψήφιοι, χαίρονται και οι κομματάρχες

και τρέχουν όλοι ομαδικά απ’ το ’να χωριό στο άλλο,

πίτα μην τους λειφθεί, ευκαιρία μη τους χαθεί,

ο κόσμος μόνο με χαρές πάντα να τους θυμάται.

Σιγά πίτα και φλουρί μην έχουν στο μυαλό τους,

η ψήφος είναι το φλουρί και η Δημαρχία η πίτα

και αντί για τα δικά μας κάλαντα, εκείνοι τα παρακάτω λένε:

«Σ’ αυτό το σπίτι που ’ρθαμε πέτρα να μην ραγίσει

και αλίμονο στο νοικοκύρη αυτόν που δε θα μας ψηφίσει».

Δημήτρης Καλανδράνης

Η Φωνή της Πάρου χρησιμοποιεί cookies για βελτιστοποίηση της εμπειρίας του χρήστη. 
Με τη χρήση αυτού του ιστοτόπου, αποδέχεστε τη χρήση των cookies.