eklogesmaios2019-(2).jpg

Ο Γέροντας Γρηγόριος Δοχειαρίτης | Του Ἱερ. Φιλόθεου Δοχειαρίτη

> Απόψεις

 

Στίς 9/22 κτωβρίου το 2018, κοιμήθηκε γέροντας Γρηγόριος, πί 38 τη Καθηγούμενος τς Μονς Δοχειαρίου. γωνιστής μοναχός, χαρισματοχος γέτης, φωτισμένος νος μέ κριτικό πνεμα, στοργικός πνευματικός πατέρας, δόκιμος χειριστής το λόγου, νακαινιστής καί νέος κτίτορας τς παλαίφατης Μονῆς του.

 

Στίς 9/22 κτωβρίου το 2018, κοιμήθηκε γέροντας Γρηγόριος, πί 38 τη Καθηγούμενος τς Μονς Δοχειαρίου. γωνιστής μοναχός, χαρισματοχος γέτης, φωτισμένος νος μέ κριτικό πνεμα, στοργικός πνευματικός πατέρας, δόκιμος χειριστής το λόγου, νακαινιστής καί νέος κτίτορας τς παλαίφατης Μονῆς του.


γέροντας Γρηγόριος μαθήτευσε παρά τούς πόδας το σίου μφιλοχίου το Πατμίου λλά καί το σίου Φιλοθέου Ζερβάκου, γουμένου τς Μονς Λογγοβάρδας Πάρου. Στά 29 του χρόνια γινε γούμενος τς Μονς Μυρτις Ατωλοακαρνανίας καί κατόπιν τς Μονς Προυσο Ερυτανίας. πό τό 1980 νέλαβε τήν γουμενεία τς Μονς Δοχειαρίου, μετατρέποντάς την πό διόρρυθμη σέ κοινοβιακή Μονή. Καί ο τρες Μονές πού παρέλαβε βρίσκονταν σέ ρειπιώδη κατάσταση, διαίτερα το Δοχειαρίου. δ προσέφερε τόν αυτό του λόκληρο στήν νακαίνιση καί τή σωστή λειτουργία μις γιορειτικς Μονς, πράγμα ξαιρετικά πίπονο.

Τά μέτωπα πολλά. μπόδια πανωτά. σοδα πό πουθενά. Περιουσιακ στοιχεα νύπαρκτα. ποτιμητικά σχόλια πό παλαιούς. Παρ λ ατά δέν πιδίωξε γνωριμίες μέ πλούσιους φίλους, πολιτικούς συμμάχους καί σχυρούς μέντορες. Ζοσε ταπεινά καί πέριττα μέ τό βρισκούμενο, ,τι εχε τό μοναστήρι, καί τά λέη τν πιστν. να μόνο ποστηρικτή εχε καί κε κουμποσε λα τά προβλήματά του: τήν Παναγία τή Γοργοϋπήκοο. ρθε στή Μονή Δοχειαρίου γιατί χει Παναγία, λεγε. Ξεκίνησε νά παιανίζει μέ πολύ πόθο τήν Παράκλησή της, μεταφέροντας στήν ψαλμωδία του νησιώτικα μουσικά κούσματα. πό τότε γινε Παράκληση θρησκευτικός θούριος στά στόματα λων, ες τά πέρατα παντα. Ξεκίνησε νά τελε τήν ξεχασμένη γρυπνία πρός τιμήν της. πό τότε πλήθη προσκυνητν συρρέουν στή χάρη της, εγνωμονώντας γιά τίς εεργεσίες της.


 

Δύο ταν ο θαυμαστές ποκαλύψεις στή ζωή το γέροντα: ερεση τν λειψάνων το γίου νεομάρτυρα ωάννου πό τήν Κόνιτσα στήν κρύπτη το ναο τς Μονς Προυσο πί γουμενείας του, τό 1974 (που πί κατόν πενντα χρόνια ταν θαμμένος) καί ποκάλυψη τς παλαις πρωτότυπης τοιχογραφίας τς Παναγίας Γοργοϋπηκόου στή Μονή Δοχειαρίου, τό 1997 (πού πάλι πί κατόν πενντα χρόνια ταν κρυμμένη πίσω πό τή νεώτερη εκόνα μέ ρωσική τεχνοτροπία).

γέροντας φερε κούσια διά βίου στούς μους του να μεγάλο σταυρό: τ νεανικό διαβήτη, κληρονομιά πό τή μάνα του, πό τά 27 του χρόνια. Στήν ρχή προσπάθησε μέ τούς γιατρούς στό νοσοκομεο, μήπως μπορέσουν νά τό ρυθμίσουν ατρικά. Μάταια μως. Κατόπιν γωνίστηκε νά τό κρατ σέ χαμηλά μέτρα μέ δίαιτα, σωματική ργασία καί κίνηση. Πολύ συχνά μως πό τίς στενοχώριες καί τίς εθύνες πορρυθμιζόταν. τσι συνήθισε ργανισμός του σέ ψηλές τιμές ζαχάρου.

Περίπου τά τελευταα 25 χρόνια, ταν μέση του ρχισε νά διαμαρτύρεται ντονα καί σωματική του ργασία μειώθηκε πολύ, ξεκίνησε νά κάνει νέσεις νσουλίνης, πού μως πέφεραν δυσάρεστα ποτελέσματα στήν γεία του. ταν νας διαρκής γώνας, χωρίς νάπαυλα, πού χρειαζόταν φάνταστη πομονή καί ψυχικό σθένος, καί μάλιστα, ν σκεφτε κανείς πώς εχε λη τήν εθύνη γιά τή Μονή πού διοικοσε καί τά πρόσωπα πού ποίμαινε.


 

Δύο πτέρυγες, δίδασκε, χει μοναχός γιά νά πετάει στά οράνια: τή λατρεία καί τή διακονία. φροντίδα γιά τή λατρεία καί τήν επρέπεια το ναο ταν κόρεστη. θελε καθαρή καί εδιάκριτη νάγνωση, σύμμετρη ψαλμωδία καί συμμετοχή λων.

Συχνές ο λειτουργικές παρατηρήσεις στούς κληρικούς. Μετέδιδε ζωντάνια, σχολίαζε, σ κανε πάντα πιό προσεκτικό. Στάση θελε καί χι κάθισμα στήν κκλησία. ταν μως ργότερα ρχισαν μεγάλα ργα-νακαινίσεις στή Μονή, πού συμμετείχαμε κατά δύναμιν καί πέρ δύναμιν, δν μάλωνε ταν κοιμόμαστε στό στασίδι.

ταν πρτος στό γιον ρος πού κρέμασε καινούργια καντήλια στίς πανηγύρεις τς Μονς καί τό Πάσχα. Στόλισε τά προσκυνητάρια μέ νακαινισμένες τίς παλιές καί μέ νέες ποδιές. Φρόντισε νά φτιάξει νέα μφια γιά τούς κληρικούς, καλύμματα καί σκεύη τς γίας Τραπέζης, νέα ξυλόγλυπτα προσκυνητάρια καί ργυρούς πολυελαίους. Καί χι μόνο στό Καθολικό τς Μονς, λλά τέλειωτη φροντίδα κατέβαλε γιά νακαίνιση καί στολισμό λων τν παλαιν παρεκκλησίων-ξωκλησίων καί θεμελίωση νέων. λα ατά πληρώνονταν χι βέβαια πό τό φτωχικό βαλάντιο τς Μονς -οτε γιά στεο! Εχε να δικό του τρόπο νά παρακινε λλους νά συμμετέχουν στή λατρεία καί τό στολισμό τς κκλησίας, σον δύνατο καστος, πού δέ μποροσαν νά το φέρουν ντίρρηση.

γέροντας γαποσε τήν κοινή ργασία τν μοναχν, τήν παγκοινιά, στόν κπο, στήν οκοδομή, στό δάσος, στά μπέλια, στό μαγειρεο. λεγε πώς κε, μπροστά σέ λους, φαίνεται καί ργατικός καί ράθυμος, καί πάκουος καί δύστροπος, καί πρόθυμος καί γογγυστής. τσι, ντρεπόμενος νας τόν λλον, πιέζει τόν αυτό του καθένας νά δείξει κάτι καλύτερο. Ζήταγε κόμα τήν ρα τς διακονίας νά τηρομε σιωπή, λλογη χι λογη, στε διακονία νά συμβαδίζει μέ τήν προσευχή. διος λεγε κάποιο στεο, πείραζε τό λωλο-Χαράλαμπο, σχολίαζε κάτι, λλά πό μς παιτοσε συχία καί σιωπή.


 

Δίδασκε τι μοναχός πρέπει νά ργάζεται γιά τή συντήρησή του, γιά τή συντήρηση τς Μονς καί γιά νά λεε τούς φτωχούς. διαίτερα νεότητα θέλει κόπους. διος πρτος παρών παντο. τελείωτες ο ρες ργασίας στή Μονή. Τήν σπέρα « λιος γνω τήν δύσιν ατο», λλά γούμενος οκ γνω τήν δύσιν ατο. ταν τό φς τς μέρας δέν φτανε γιά νά τελειώσει δουλειά, ναβαν τά λούξ σετυλίνης καί ο προβολες ατοκινήτων λάμπες μέ λεκτρογεννήτρια. ταν πιανε τό τσαπί στούς κήπους, λλοίμονο σέ σους σαν κοντά του. Σταματοσε μόνο γιά λίγο κολατσό τό μεσημέρι καί μόνο ταν τό φς γκατέλιπε τό γιον ρος τή νύχτα.

ταν μς καλοσε γιά νά μαζέψουμε πέτρες γιά χτίσιμο, δέν προλαβαίναμε νά κουβαλμε στό ατοκίνητο τίς πέτρες πού μς ποδείκνυε. εικίνητος νος, πιό γρήγορος πό τήν στραπή, γένναγε λύσεις κούραστα σέ κάθε πρόβλημα. Πρίν τελειώσει μία δουλειά, εχε τοιμη τήν πόμενη καί τή μεθεπόμενη στό νο του. Κάθε βράδυ σκεπτόταν πς καί πο θά πασχοληθον τήν πομένη ο μοναχοί του. Καί κάθε πρωΐ εχε τοιμη δουλειά γιά τόν καθένα. Ποτέ δέν ναπαυόταν μέ ργό μοναχό.

«Πρα γριά γυναίκα λλά μορφη», λεγε μεταφορικά γιά τή Μονή Δοχειαρίου. Νησιώτικο μοναστήρι, μέ σβεστωμένους τοίχους, μικρές γειτονιές δ κι κε, σαχνισιά καί μπαλκόνια, πεζολες καί καλντερίμια, πλωμένα λα νάλαφρα πάνω στήν πλαγιά το βουνο. Κάθε γωνιά ξεχωριστή, κάθε μαχαλάς ζωγραφικός πίνακας.

Δέν φησε γωνιά πού νά μήν τήν περιποιηθε. Δέν φησε πεζούλα πού νά μή φυτέψει, νά μή βγάλει τ γριόχορτα, νά μήν ποτίσει τά νέα βλαστάρια. Πρίν τίς πανηγύρεις, μέ νασκουμπωμένο τό ζωστικό πλενε μέ τό μεγάλο λάστιχο τίς αλές, πό τό ρχονταρίκι μέχρι κάτω τό μουράγιο. λα πρεπε νά εναι λάμποντα κι στράπτοντα. Πάντα θελε λάστιχα γιά πότισμα στίς βρύσες τς αλς κι λλοίμονο σ ποιον τά παιρνε γιά λλες χρήσεις. Γεννημένος καί μεγαλωμένος στήν παιθρο πό γροτική οκογένεια, γαποσε τή φύση, τά δέντρα, τά λουλούδια, τά ζα, τίς γροτικές δουλιές, τό μαγείρεμα στόν ξω φορνο, τήν περιποίηση το χώρου πού ζοσε.

Κάποτε πισκέπτης τόν ρώτησε:

- Γέροντα, πό πο εσαι;

- Γιατί ρωτς;

- Μήπως εσαι Μικρασιάτης; Ο Μικρασιάτες γαπον καί περιποιονται τό χρο τους τόσο πολύ.

- Ο παποδες μου κατάγονταν πό τήν δησσό, πήντησε.

Πάντα τόνιζε, ατό πού μπορομε νά κάνουμε μόνοι μας, νά μήν τό ζητμε πό λλους. Γι ατό, σπρωχνε νά μάθουμε τέχνες παραίτητες γιά τήν νακαίνιση καί λειτουργία τς Μονς, φήνοντας λεύθερη τήν πρωτοβουλία το διακονητ στή λεπτομέρεια καί τήν πόδοση τς μορφς. Δέν νοχλοσε μέ παρατηρήσεις, ταν βλεπε πρόθυμη διακονία καί λαρά πρόσωπα. Μάλιστα τότε ταν πού δινε τήν πόμενη κατεύθυνση, χωρίς νά περιμένει τήν λοκλήρωση τς προηγούμενης. Τό παντέφορο βλέμμα του διείσδυε παντο. Διέκρινε τίς νάγκες καί βαζε προτεραιότητες.

(Συνεχίζεται…).


 

ερ. Φιλόθεος Δοχειαρίτης



 

Η Φωνή της Πάρου χρησιμοποιεί cookies για βελτιστοποίηση της εμπειρίας του χρήστη. 
Με τη χρήση αυτού του ιστοτόπου, αποδέχεστε τη χρήση των cookies.