Χυδαιότητα ή Ρυπαρότητα;

> Απόψεις

Υπό τον τίτλο: «Χυδαιότητα ή Ρυπαρότητα;», δύο πρώην μέλη της επιτροπής αισθητικής, οι κ.κ. Χρήστος Μαύρης και Πέτρος Αυλήτης, μας έστειλαν την παρακάτω επιστολή:

«Ρυπαρότητα. Γιατί ο Ρύπος (=σκουπίδι) εκφράζει εναργέστερα την σημειολογία της Νεοελληνικής ευτέλειας. Καθημερινά γινόμαστε μάρτυρες του χαμένου ελέγχου των καταστάσεων και από την πλευρά της επιβολής αλλά και της προσωπικής ηθικής σε διάφορα επίπεδα της κοινωνικής ζωής και της καθημερινότητας

Οι δικαιολογίες της διστακτικότητας από πλευράς Τοπικής Αυτοδιοίκησης, της οποίας η καλή πρόθεση δεν αμφισβητείται, και της υπεραπασχόλησης των επιχειρηματιών φαντάζουν πλέον ανίσχυρες επειδή ακριβώς είναι προβλέψιμες και επαναλαμβανόμενες κάθε χρόνο. Σε συνδυασμό δε με την υποβόσκουσα παραβατικότητα οδηγούν σε ένα εκρηκτικό κοινωνικό μίγμα.

Η πράξη, δυστυχώς, απέδειξε ότι δεν αρκεί η πρόθεση. Χρειάζεται και η διαρκής και με συνέπεια παρακολούθηση και κατά περίπτωση ουσιαστική και δυναμική πρόληψη της κάθε λογής εκτροπής από την εύρυθμη λειτουργία.

Το γεγονός ότι οι υποδομές μας έφτασαν στα όρια της αντοχής τους και όλες οι εγγενείς αδυναμίες γίνονται εμφανείς μπορεί να αποτελέσει την βάση δημιουργίας μιας σε βάθος χρόνου στρατηγικής αντιμετώπισης των προβλημάτων της μικρής κοινωνίας της Πάρου.

Η αντιμετώπιση αυτών των όχι μόνο άμεσων αλλά και μακροχρόνιων προβλημάτων, θα απαιτήσει προγραμματισμό με γνώμονα την δυνατότητα εύκολης, γρήγορης και ανώδυνης προσαρμογής στις εκάστοτε μη προβλέψιμες παραμέτρους. Μια στρατηγική ενός «διαχρονικού βασικού κορμού», καθολικά αποδεκτού, ευέλικτου σε αστάθμητους παράγοντες, με πυξίδα την γενική ανάπτυξη, ευημερία, ευρυθμία και σεβασμό στον τόπο μας και στους απογόνους μας.

Η απόφαση και πραγματοποίηση αυτής της ενιαίας κοινά αποδεκτής διαχρονικής Στρατηγικής μπορεί και επιβάλλεται να εμπεριέχει καθολικά αποδεκτές, συχνά αυταπόδεικτες παραδοχές κοινού συμφέροντος. Από την στιγμή δε που θα συναποφασιστεί, όλες οι ενέργειες μας πρέπει να είναι για την επίτευξη αυτού του κοινού στόχου. Έχουμε πίσω μας δεκαετίες Τουριστικής «Ανάπτυξης», που προσφέρουν άφθονη εμπειρία για να διδαχθούμε και υποδεικνύουν ότι αυτές οι ενέργειες μας πρέπει πλέον να είναι άμεσες και οπωσδήποτε να προλαμβάνουν, αντί να ακολουθούν τις καταστάσεις.

Η Στρατηγική αυτή θα πρέπει επίσης να έχει την γενική κατεύθυνση ότι είναι ουσιαστικά ένα νόμισμα με δύο όψεις. Αφενός η εκφρασμένη και χωρίς διακρίσεις επιβολή της νομιμότητας και η υπόμνηση του ηθικού ρόλου του πολίτη όσον αφορά στην προσαρμογή και αφετέρου η συνειδητοποίηση του επιχειρηματία/καταστηματάρχη αλλά και κάθε απλού πολίτη/κατοίκου ότι αυτά και όλα τα παραπάνω δεν αποτελούν τιμωρητική τακτική από πλευράς Τοπικής Αυτοδιοίκησης αλλά συμβάλλουν σε καθοριστικό βαθμό στην υπόθεση «εύρυθμη και συμφέρουσα για όλους λειτουργία».

Συμπερασματικά θα πρέπει να καταλήξουμε σε ένα «ιδανικό» σημείο διαντίδρασης Πολίτη-Τοπικής Αυτοδιοίκησης, ώστε σε κάθε περίπτωση να αποδεικνύεται ότι δεν ισχύει η διαπίστωση περί Ρυπαρότητας που αναφέρθηκε στην εισαγωγή μας».