> Απόψεις

Από μικρός εντυπωσιαζόμουν με τις παροιμίες, που τις υιοθετούσαμε και τις χρησιμοποιούσαμε καθημερινά σαν παιδιά, για την ηθική και σωστή παιδεία που προσέφεραν. 


«Το ένα χέρι νίβει το άλλο και τα δυο το πρόσωπο» ή «Βάστα με να σε βαστώ να ανεβούμε στο βουνό», λέγαμε όταν θέλαμε να δείξουμε ότι μόνο με τη συνεργασία και ενότητα, θα καταφέρουμε κάθε δύσκολο έργο.

Μιλούσαμε για «χέρια καθαρά», που βοηθούσαν το ένα το άλλο για ηθικό σκοπό. Το δε «βάστα με να σε βαστώ», σήμαινε στήριξη και αλληλοβοήθεια για την επίτευξη κάθε κοινού στόχου. Όσο μεγάλωνα όμως, έβλεπα τις παροιμίες να παρερμηνεύονται και σίγουρα δεν ήταν για καλό σκοπό. Κάποιοι δε χρησιμοποιούσαν τη δεύτερη παροιμία στα λόγια και όχι μόνο δεν στήριζαν τον «άλλο», αλλά τον έσπρωχναν πολλές φορές και στον γκρεμό.

Απογοητευόμουν όταν τέτοιες καταστάσεις γίνονταν καθημερινότητα. Υπήρχαν βέβαια και οι μεγαλύτεροί μου που όταν τους μιλούσα για ενότητα μου απαντούσαν: «Μοναχός σου χόρευε και όσο θέλεις πήδα». Πάντα όμως πίστευα και πιστεύω ότι μόνο με την ενότητα, το πείσμα, την επιμονή και υπομονή πετυχαίνεις κάποια πράγματα, ιδιαίτερα όταν πρόκειται για το κοινό καλό. Έλα όμως που δεν μπορούσα να καταλάβω σαν παιδί, ακόμα και ως νέος, ότι το κοινό καλό κάποιοι θα το πολεμήσουν με μίσος και μανία για τα προσωπικά συμφέροντά τους.

Λίγοι αλλά δυνατοί, κατατρόπωναν οραματιστές, ιδεολόγους με ήθος και αξίες, που δούλευαν με αγάπη για το κοινό καλό, βάζοντας σε δεύτερη μοίρα τα προσωπικά τους. Άνθρωποι που πολέμησαν την αδιαφορία και τον ωχαδερφισμό, που μπορούσαν να αλλάξουν την κάθε κατάσταση προς το καλύτερο, αλλά απέμειναν μόνοι χωρίς στήριξη από κανέναν. Έτσι και αυτοί με τη σειρά τους, μετά από πολλές προσπάθειες που δεν καρποφόρησαν, γύρισαν στα σπίτια τους απογοητευμένοι, παρακολουθώντας τα δρώμενα από μακριά. Το δε λυπηρό όμως είναι, όταν οι άνθρωποι αυτοί δεν βοηθούν την επόμενη γενιά με την εμπειρία τους. Και έτσι, το έργο συνεχίζεται και οι λίγοι «μοχθηροί» όχι μόνο επιβιώνουν, αλλά οι ιδέες και τακτικές τους γίνονται καθεστώς. Όσο για το της ηθικής; «Είναι άλλου παπά ευαγγέλιο», θα έλεγαν γελώντας ειρωνικά.

Αυτός δυστυχώς είναι ο κόσμος μας σήμερα και λίγοι αλλά ισχυροί, κάνουν κουμάντο στις ζωές μας, εκμεταλλευόμενοι την αδιαφορία που προέρχεται από την απογοήτευση, περιφρονώντας για τα περί ηθικής που μας δίδαξαν οι παροιμίες αυτές.

Πάντα όμως πρέπει να το παλεύουμε, αφού ό,τι ηθικό και καλό για τον τόπο, μόνο μέσω της ενότητας έχει επιτευχθεί. «Η ισχύς εν τη ενώσει», άρα δεν πρέπει να παραιτούμαστε ποτέ από τον όποιο αγώνα.

Παναγιώτης Δημόπουλος

Μου αρέσει η Παροικιά για τις απίθανες ομορφιές της, και μαζί:


1. Την καθαριότητα με τους όμορφους σορούς των σκουπιδιών και το άρωμα που ευωδιάζουν

 

2. Τους απίθανους δρόμους με τις χαριτωμένες λακουβίτσες ή χαντάκια για να βρίσκεσαι σε εγρήγορση, με πεζοδρόμια που κυκλοφορείς άνετα βρε αδελφέ

 

3. Για τις διαγραμμίσεις και τις διαβάσεις πεζών, για την ασφάλεια μας έλεγε ο Δήμαρχος! Έγιναν αόρατες όπως κάθε χρόνο, μετά από λίγες μέρες!

 

4. Την ομορφιά της παραλίας και τα εκατοντάδες πολύχρωμα αυτοκίνητα να την ομορφαίνουν! Να μπορείς να κυκλοφορείς άνετα σαν πεζός ανάμεσα τους και το πλήθος από διαφημιστικές πινακίδες, καθίσματα, τραπέζια κλπ. Η ομορφιά είναι όταν κάθεσαι να παρκάρουν και να σου λένε ότι τους εμποδίζεις. Ακόμα, τα μηχανοκίνητα με τις φτιαγμένες εξατμίσεις που σου κόβουν το αίμα.

 

5. Για τη σήμανση βγαίνοντας ο επισκέπτης από το πλοίο δεν ξέρει που να πάει, και με αυτό γίνεται το χάος στο λιμάνι. Πάντως κάθε αρχή της σαιζόν το κουβεντιάζουμε.

 

6. Έχω καταλάβει ότι όσο θράσος και να έχεις και να γράφεις τους κανόνες στα παλιά σου τα παπούτσια, δε σε πειράζει κανείς.

Μπατσούρης Χρήστος

 

Εδώ και χρόνια συζητιέται η δημιουργία καταφυγίου ζώων συντροφιάς στην Πάρο, το οποίο θα πληρεί τόσο τις ευρωπαϊκές όσο και τις από την ελληνική νομοθεσία απαραίτητες προδιαγραφές.

Περισσότερα...

Περισσότερα Άρθρα...