Λινάρδος Νικ. Μαλαματένιος (30 χρόνια από τον θάνατό του)

Πάρος

Σίγουρα θα ήτανε παράλειψη για μας (και τον Παριανό τύπο), αν δεν γράφαμε τούτο το σημείωμα...

...για να κάνουμε γνωστή στους πολλούς αναγνώστες μας, Ναουσαίους αλλά και ξένους ακόμα, έστω και λίγο αργά για μια μεγάλη Ναουσαίικη φυσιογνωμία, που έφυγε για πάντα από κοντά μας.

Πρόκειται βέβαια για τον θαλασσινό καπετάνιο Λινάρδο Νικ. Μαλαματένιο, που αν και από τις αρχές του Σεπτέμβρη μας άφησε για πάντα, θα τον θυμόμαστε και θα τον συγχωράμε.

Σαν παλιός γνώριμος κι εγώ και μαθητής του γέρο-καπετάνιου στη ναυτική τέχνη, μπορώ να γράψω δυο λόγια γι’ αυτόν τον θαυμάσιο και καλοσυνάτο Ναουσαίο, που σαν τον βλέπαμε, τρέχαμε να τον χαιρετίσουμε και να τον ρωτήσουμε, να μάθουμε απ’ αυτόν.

Γεννήθηκε, μεγάλωσε, έζησε και αγάπησε τη Νάουσα όσο και τη θάλασσα, την οποία γνώρισε με τα καΐκια του.

Καπετάνιος από τον καιρό της στρατιωτικής του θητείας, γνώριζε τα μυστικά και την τέχνη της θάλασσας σε τέτοιο βαθμό, ώστε οι νεότεροι και παλαιότεροι να μιλάνε για τα ταξίδια του στο Αιγαίο και το κουμάντο του την ώρα της φουρτούνας. Αλλά αυτό που πάντα θα θυμόμαστε, είναι οι θαλασσινές ιστορίες που μας έλεγε, σαν καθόμαστε στο απάγκιο του Αϊ-Νικόλα με το μελτέμι έξω να δέρνει άγρια το μπουγάζι. Ιστορίες που είχε ένα δικό του, ξεχωριστό τρόπο να τις λέει, για να μην σου κάνει κέφι να ξεκολλήσεις από κοντά του.

Στη θύμησή μου έρχονται εικόνες παλιές, των παιδικών μας χρόνων, σαν φροντίζαμε να μας πάρει μαζί του στις βόλτες του και στα ψαρέματά του, για να θαυμάσουμε την καπατσοσύνη του στην τέχνη του πανιού και το μπατάρισμα του πλεούμενου ως την καρίνα.

Εμείς σχεδόν σκαρφαλωμένοι στη σοφράν κουπαστή, βλέπαμε με θαυμασμό αυτό το κάτι άλλο, που λέγεται τέχνη του πανιού. Ποτέ δεν θα ξεχάσουμε τη φράση που συνήθιζε να μας λέει: «Σαν γίνεται μωρέ θαλασσάνθρωποι, να ξέρετε από τώρα πως η θάλασσα είναι αρμυρή!». Ήταν λεβέντης ο καπετάν Λινάρδος, είχε την υπομονή και την θέληση να μας εξηγήσει πώς θα ράψουμε τον μουσαμά, πώς θα κόψουμε το λατίνι και πώς τη σακολέβα ή την ράντα. Παράλληλα όμως με το μάθημα διασκεδάζαμε σαν τον βλέπαμε να μας κατσαδιάζει.

Ήταν ο Ναουσαίος που ξεχώριζε, ήτανε ο άνθρωπος που θα πλησίαζε τον ξένο, τον τουρίστα, για να του εξηγήσει ή να τον πληροφορήσει. Ήταν θέλημα Θεού να φύγεις τόσο νέος. Στα 70 σου χρόνια, τόσο χρήσιμος ακόμα για την οικογένειά σου, για την Νάουσα, αλλά και για μας όλους.

Για όλα τούτα θα σε θυμόμαστε πάντα. Ας είναι ελαφρύ το χώμα που σε σκέπασε Καπετάνιε!

Κώστας Ανδρομανάκος
Συνταξιούχος Ν.Α.Τ.