ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ-ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟΣ: Ο τίτλος θα κριθεί στους προπονητές, όχι στις έδρες!

> Μπάσκετ
Έδρες; Ποιες έδρες; Ψυχολογία; Ποια ψυχολογία; Το αγωνιστικό πλάνο των προπονητών και ο βαθμός εφαρμογής του από τους παίκτες δίνουν τις νίκες και τους τίτλους στα ομαδικά σπορ και κυρίως στο μπάσκετ.
Στον δεύτερο τελικό ο Παναθηναϊκός διόρθωσε όλα τα λάθη του, δημιούργησε εκπλήξεις για τον αντίπαλο, ήταν πολύ καλύτερος και ισοφάρισε τη σειρά των τελικών σε 1-1. Από την άλλη, ο Ολυμπιακός είχε τεράστιο πρόβλημα στην παραγωγικότητά του στο δεύτερο ημίχρονο και -μολονότι αμυντικά αντεπεξήλθε στα βασικά- δεν μπόρεσε να ανταποκριθεί στους προβληματισμούς που του έβαλε η άμυνα του αντιπάλου.
 

 

Ήταν αναμενόμενο ο Καλάθης να ξαναβγεί μπροστά. Αυτός ο παίκτης δε γινόταν να είναι για δεύτερο σερί ματς εξαφανισμένος. Βοηθήθηκε πολύ από την παρουσία του Όγκαστ στην αρχή και του Γκιστ στη συνέχεια, για να ανοίξει η ρακέτα των ερυθρόλευκων, να βρει διαδρόμους, αλλά και να τιμωρήσει αυτή τη φορά τα σουτ που του δίνουν με το σχετικώς λελογισμένο ρίσκο ότι θα τα χάσει. Ήταν βέβαιο ότι ο Τζέιμς θα χαλιναγωγούσε την ροπή του για άναρχα ένας εναντίον ενός. Ήταν σαφές ότι ο Πασκουάλ θα έκανε πράγματα για να βελτιώσει την εικόνα. Οι άμυνες ζώνης και η συνολικά εξαιρετική περιφερειακή άμυνα, η χρησιμοποίηση του εξαιρετικού χθες Λοτζέσκι, ο τρόπος που μοίρασε το παιχνίδι στην επίθεση με 41 προσπάθειες για δυο πόντους και 15 για τρεις (όπως είναι και το κανονικό δηλαδή), η επιλογή των ψηλών σε συγκεκριμένα σημεία του παιχνιδιού, έκριναν το ματς και ήταν με τη σφραγίδα του Ισπανού τεχνικού.

 

Οι προπονητές έχουν πρωταγωνιστικό ρόλο. Ο Γιάννης Σφαιρόπουλος δοκίμασε συνταγή ΟΑΚΑ, άρα δεν εξέπληξε. Μπορεί να μπήκαν στην εξίσωση ο Σπανούλης και ο Πρίντεζης, αλλά στην επίθεση η ομάδα υπήρξε μάλλον προβλέψιμη και δε βρήκε λύσεις με 23 μόλις πόντους στο δεύτερο μέρος. Το τρικ με τους πολλούς κοντούς στο τέλος μείωσε τη διαφορά, αλλά αυτό δεν ήταν αρκετό. Ενδεχομένως έγινε αργά. Στα σίγουρα θα έπρεπε να εμπιστευθεί περισσότερο Ρόμπερτς και Στρέλνιεκς αντί του αρχηγού, όσο σκληρό κι αν ακούγεται αυτό. Κατά τα λοιπά, δεν έγιναν λάθη, αλλά δεν έγινε και κάτι που δεν περιμέναμε. Και κυρίως δεν έγινε κάτι που να μην περιμένει ο αντίπαλος προπονητής. Στη μάχη της Κυριακής ο Ολυμπιακός δύσκολα θα έχει τύχη αν δεν πάει στο απρόοπτο και αν δεν πάρει περισσότερα πράγματα από Σπανούλη και -κυρίως- Πρίντεζη.

 

Διαιτησία: Ας αρχίσουμε με το μέτρημα του... μπακάλη, αφού αυτό κάνουν οι καθολικά διαμαρτυρόμενοι. Ολυμπιακός-βολές: 25, Παναθηναϊκός-βολές: 15. Πάμε παρακάτω. Στην φάση της οργής μεταξύ Παπαπέτρου-Σίνγκλετον είναι εμφανές για τον ψύχραιμο παρατηρητή ότι αφενός ο ένας ''κλειδώνει'' τον άλλον (τύπου Σαλάχ-Ράμος) και ο Ιωάννης στο τέλος απωθεί τον αντίπαλο, αφετέρου σε μια άλλη γωνιά ο Σπανούλης κάνει λαβή στον Λοτζέσκι. Αυτά για να μην τρελαθούμε και βλέπουμε παντού φαντάσματα. Δεν είναι θέμα Ολυμπιακού. Είναι ολόκληρη νοοτροπία και ''κουλτούρα'' του Έλληνα παράγοντα και οπαδού. Όποιος χάνει (κάποιες φορές και εκείνος που κερδίζει για να κάνει... ατμόσφαιρα) φωνάζει για τα σφυρίγματα. Ακόμα και στο χάντμπολ, η ΑΕΚ που έχασε το πρωτάθλημα με μυθική ανατροπή, έβγαλε ανακοίνωση για τη διαιτησία του τελευταίου τελικού στου Ρέντη. Σε αυτή τη χώρα είμαστε ικανοί να διαμαρτυρηθούμε στον στίβο για τα χρονόμετρα και τις μεζούρες, αν χάσουμε.

 

Δεν δεχόμαστε την ήττα. Γι αυτό και σπάμε ό,τι βρούμε μπροστά μας και πλακωνόμαστε με την αστυνομία όταν δεν έχουμε αντίπαλο να δείρουμε. Ο «υπέροχος κόσμος» όλων τους είναι τόσο απωθητικός, όσο και η συνεχής κουβέντα για τη διαιτησία, ακόμα κι όταν δεν υπάρχει λόγος. Το πρόβλημα είναι συνήθως εντός.
Διευκρινίζω ότι θεωρώ τραγική την ΚΕΔ για τον τρόπο που προκαλέι τόσο τον Ολυμπιακό όσο και το κοινό αίσθημα, ακόμα πιο τραγική την ΕΟΚ για τον τρόπο που διοικεί το μπάσκετ και -ευγενικά- μέτριους τους Έλληνες διαιτητές στη συντριπτική τους πλειοψηφία. Αλλά μην ουρλιάζουμε όταν δεν υπάρχει λόγος. Μη μας τρελάνετε και κυρίως μην τρελαίνεται τους οπαδούς σας που τους έχετε καταστήσει καθολικά διαμαρτυρόμενους.

 

Την Κυριακή είναι ένα άλλο ματς κι όποιος θεωρήσει ότι κάτι έχει κριθεί θα βρεθεί προ εκπλήξεων. Δεν είναι δα τόσο μεγάλες οι διαφορές όταν εις έκαστος εκ των μονομάχων βρεθεί στην καλύτερη του βραδιά. Όπως εξελίσσονται οι τελικοί , τον τίτλο δεν θα κρίνουν οι έδρες, αλλά οι προπονητές.
 
Του ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΠΕΡΠΕΡΙΔΗ
 
Πηγή: enikos.gr