Σεβασμός στο πράσινο | Toυ Π. Δημόπουλoυ

Περιβάλλον

Πολλά είναι τα άρθρα που έχουν γραφτεί, για να ευαισθητοποιήσουν μικρούς και μεγάλους να αγαπήσουν τα φυτά και το πράσινο γενικότερα.

Πολλά είναι τα άρθρα που έχουν γραφτεί, για να ευαισθητοποιήσουν μικρούς και μεγάλους να αγαπήσουν τα φυτά και το πράσινο γενικότερα.

Πολύ μελάνι έχει καταναλωθεί και πολύς χρόνος έχει αφιερωθεί για να γνωστοποιηθούν και να γίνουν κατανοητά όλα τα οφέλη του πρασίνου στο νησί μας. Και όλοι συμφωνούμε ότι, η χλωρίδα και πανίδα του τόπου πρέπει να διατηρηθεί. Και ο καθένας μας δείχνει να έχει κάνει κτήμα του τη γνώση αυτή.

Πώς όμως γίνεται κάθε φορά που κάποιο προσωπικό συμφέρον ξεπηδήσει, να ξεχνάμε όσα έχουμε μάθει μέχρι τώρα και χωρίς καμιά ευαισθησία να κόβουμε δέντρα, να ξηλώνουμε καλαμιώνες ολόκληρους, με διάφορα προσχήματα, ενώ η πραγματικότητα τις περισσότερες φορές είναι ότι μας κρύβουν τη θέα και μόνο. Ένα επιχείρημα τόσο γελοίο, που σηκώνει μεγάλη κουβέντα, αφού το ακούμε συχνά στον τόπο μας.

Έτσι, στο βωμό του χρήματος χάνονται αξίες, γελοιοποιούνται προσωπικότητες. «Το δέντρο μου σήκωσε τον μαντρότοιχο του σπιτιού μου και πρέπει να κοπεί…». Μα το δέντρο αυτό προϋπήρχε του μαντρότοιχου! Γιατί δεν φρόντισες να αφήσεις περιθώριο όταν έκτισες την μάντρα σου, για την ανάπτυξη του δέντρου;

«Αυτός ο ευκάλυπτος έχει μεγαλώσει επικίνδυνα και κινδυνεύω από σπασίματα κλαδιών, πρέπει να κοπεί…». Μα ο ευκάλυπτος είναι ένα δέντρο τεραστίων διαστάσεων. Γιατί το φύτεψες στον κήπο σου και το άφησες ακλάδευτο όλα τα προηγούμενα χρόνια και έφτασε σε αυτό το ύψος, και αντί να το κλαδέψεις, ζητάς έτσι απλά να κοπεί;

«Η δενδροστοιχία αυτή κόβει τη θέα του ξενοδοχείου μου, πρέπει να αφαιρεθεί…». Μα εσύ τη φύτεψες για να σου κόβει τον αέρα. Μετά τόσων χρόνων περιποίησης, πώς σου ήρθε να την διώξεις έτσι απλά; Μήπως να μετακινήσεις τα καθιστικά σου προς το παρόν και στην επόμενη ανακαίνιση του ξενοδοχείου σου να δημιουργήσεις νέα καθιστικά σε άλλο σημείο; Λύσεις υπάρχουν, ίσως δαπανηρές μερικές φορές. Και η εύκολη λύση είναι η σφαγή των δέντρων που θα πέσουν αδιαμαρτύρητα, στον βωμό του χρήματος. Έχουμε αναλογιστεί όμως ποτέ, πόσο ζημιά κάνουμε στη χλωρίδα - πανίδα και στο μικροκλίμα του νησιού μας; Ζημιά ανυπολόγιστη που αν θα συνειδητοποιούνταν, θα κάναμε τα αδύνατα δυνατά, για να διατηρήσουμε και το πιο μικρό δεντράκι - φυτό, ακόμα να δημιουργήσουμε και νέους χώρους πρασίνου στο νησί.

«Μα τα δέντρα θέλουν πότισμα… Σ’ ένα άνυδρο τόπο πως θα επιβιώσουν;». Η βλάστηση θέλει λίγο νερό στην αρχή και όλο λιγότερο στο μέλλον. Ένα ενήλικο φυτό-δέντρο (τη στιγμή που θα διαλέξουμε άνυδρες κατά το πλείστον ποικιλίες για τον νησί μας), στο μέλλον όχι μόνο δε μας στερεί το πολύτιμο για τη ζωή μας νερό, αλλά εμπλουτίζει και τον υδροφορέα. Παγιδεύοντας τις πρωινές υγρασίες στις φυλλωσιές του, ενώ το ριζικό του σύστημα παρακρατεί και οδηγεί το νερό της βροχής στον υδροφορέα, νερό που θα χανόταν στη θάλασσα.

Αγάπη και σεβασμό λοιπόν στο πράσινο του νησιού μας, είναι το λιγότερο που πρέπει να δείξουμε, τη στιγμή που τα οφέλη του, είναι ανυπολόγιστης αξίας για τον τόπο μας.

Η Φωνή της Πάρου χρησιμοποιεί cookies για βελτιστοποίηση της εμπειρίας του χρήστη. 
Με τη χρήση αυτού του ιστοτόπου, αποδέχεστε τη χρήση των cookies.