eklogesmaios2019-(2).jpg

Ο καλός, ο κακός και ο άσχημος - The good the bad and the ugly | Του Δ. Καλανδράνη

> Απόψεις

Ιταλο-Αμερικάνικο σπαγκέττι Ουέστερν του 1966, μια ταινία που άρεσε σε πολύ κόσμο για τη σκηνοθεσία και κυρίως για την εξαιρετική μουσική του Εnnio Μorricone. Δεν ξέρω όμως γιατί, κάθε φορά που έχουμε εκλογές, το μυαλό μου πάει στην ταινία αυτή.

Ιταλο-Αμερικάνικο σπαγκέττι Ουέστερν του 1966, μια ταινία που άρεσε σε πολύ κόσμο για τη σκηνοθεσία και κυρίως για την εξαιρετική μουσική του Εnnio Μorricone. Δεν ξέρω όμως γιατί, κάθε φορά που έχουμε εκλογές, το μυαλό μου πάει στην ταινία αυτή.


Ίσως γιατί στην ταινία όλοι οι θεατές αναγνωρίζουν αμέσως ποιος είναι ο καλός, ποιος ο κακός και ποιος ο άσχημος, ενώ στην προεκλογική περίοδο συμβαίνει το αντίθετο: Όλοι εμφανίζονται καλοί και ωραίοι και στη συνέχεια οι πολίτες ανακαλύπτουν πως είναι  άσχημοι και κακοί.


 

Από την άλλη πλευρά, αντίθετα με ό,τι συμβαίνει στην ταινία όπου οι αντίπαλοι στήνονται ο ένας απέναντι στον άλλον και κερδισμένος βγαίνει αυτός που φυτεύει μια σφαίρα στο κεφάλι του αντιπάλου του, στον προεκλογικό αγώνα οι διαφορές των μονομάχων δεν λύνονται με τα πιστόλια, αλλά με «καρφιά» και με χτυπήματα «κάτω από τη μέση». Σπανίως με την κατάθεση προγραμμάτων τα οποία ούτως ή άλλως δεν τηρούνται.


 

Όταν ξεκίνησα να γράφω αυτό το κείμενο, είχα την εντύπωση ότι θα είχαμε στην αρένα της Πάρου τρεις μονομάχους, οπότε μου ταίριαζε και ο τίτλος. Ο ένας μας έφυγε με περίεργο τρόπο που δεν μπορώ να κατανοήσω. Λέγονται πολλά, κάτι σαν εκβιασμοί, ασυνεννοησίες, ταξίδια στην Αμερική, σε μοναστήρια και άλλα. Το σοβαρότερο από όλα ήταν ο εκβιασμός τον οποίο διάβασα και εγώ και ανατρίχιασα.


 

Η αλήθεια είναι ότι περίμενα από τις Αρχές να  παρέμβουν για να μην επαναληφθεί το αποκρουστικό αυτό φαινόμενο στο νησί μας.   


 

Έτσι φίλοι μου φτάσαμε στα μέσα Φεβρουαρίου και έχουμε μόνο δυο μονομάχους  και προβληματίζομαι ποιον να χαρακτηρίσω «καλό», «κακό», ή «άσχημο». Βέβαιο είναι ότι κανείς τους δε θα δεχθεί να αποκαλείται «κακός» και έτσι μας μένουν δυο τίτλοι: Ο «καλός» και ο «άσχημος». Το δίλημμα είναι μεγάλο γιατί και οι δυο είναι ωραίοι και οι δυο μας λένε ότι είναι καλοί.  


 

Στο μεταξύ σκέφτηκα ότι οι προηγούμενοι υποψήφιοι και εκλεγμένοι που ήταν όλοι τους καλοί και ωραίοι, δεν μπόρεσαν να λύσουν τα προβλήματα που χρονίζουν. Έτσι τη λύση αποφάσισα να την δώσω εγώ που είμαι άσχημος και κακός. Ο κακός και άσχημος είναι ο αγαπημένος των ψηφοφόρων γιατί δεν κάνει πίσω και δεν φοβάται κανένα κατεστημένο. Δεν τον νοιάζει αν δεν θα του ξαναμιλήσουν ορισμένοι πολίτες.


 

Δεν έχει ανάγκη από επικοινωνιολόγους και φωτογράφους για να του φτιάχνουν ωραίες ομιλίες και χαμογελαστές φωτογραφίες. Λέει τα πράγματα με το όνομά τους και οποιανού του αρέσει. Ούτως ή άλλως δεν τον ενδιαφέρει η δεύτερη τετραετία.


 

Μαζί του θα ανασάνουν παραλίες, πεζοδρόμια. Θα λυθεί το κυκλοφοριακό. Θα αξιοποιηθεί το αγροκήπιο, και το παλιό αεροδρόμιο θα δοθεί στους πολίτες ως χώρος πολιτισμού. Όσο για τα μεγαθήρια που σχεδιάζονται να χτιστούν με τη δικαιολογία ότι τάχατες είναι απλωμένα σε 12000 τμ, και ότι αν χωριζόταν το αγροτεμάχιο σε πολλά οικόπεδα θα χτιζόντουσαν πάλι, ο κακός και άσχημος δεν τρώει κουτόχορτο και αντιλαμβάνεται ότι αυτές οι δικαιολογίες είναι για νηπιαγωγεία.

Φίλοι μου, ψηφίστε τον κακό και άσχημο για να πάει μπροστά ο τόπος.


 

Δημήτρης Καλανδράνης



 

Η Φωνή της Πάρου χρησιμοποιεί cookies για βελτιστοποίηση της εμπειρίας του χρήστη. 
Με τη χρήση αυτού του ιστοτόπου, αποδέχεστε τη χρήση των cookies.