Διαχείριση όμβριων υδάτων | Του Π. Δημόπουλου

> Απόψεις

 

Πολλές οι βροχές που είχαμε φέτος και όλοι χαρήκαμε για το αγαθό αυτό της φύσης, που μας το παρείχε γενναιόδωρα αυτή τη φορά.

 

Πολλές οι βροχές που είχαμε φέτος και όλοι χαρήκαμε για το αγαθό αυτό της φύσης, που μας το παρείχε γενναιόδωρα αυτή τη φορά.

 

Οι βροχές συνεχίστηκαν για μεγάλο χρονικό διάστημα. Τα ποτάμια φούσκωσαν, οι δεξαμενές μας γέμισαν. Όμως το περισσότερο νερό κατέληγε στη θάλασσα και μας στεναχωρούσε αυτό, γιατί όλοι ξέρουμε πόσο σημαντικό είναι για τον τόπο μας, ώστε να μην το στερηθούμε το καλοκαίρι. Γιατί κακά τα ψέματα, σοβαρές υποδομές συγκράτησής του δεν υπάρχουν και οι υποτυπώδεις δεν είναι ικανές να μας το εξασφαλίσουν. Η διαχείριση των όμβριων στη χώρα μας, είναι ακόμα σε πρώιμο στάδιο.

 

Οι ρυθμοί αστικοποίησης, ήταν πάντα γρηγορότεροι από τους ρυθμούς κατασκευής αποχέτευσης και έργων υποδομής. Η αστικοποίηση – τσιμεντοποίηση μιας περιοχής, αυξάνει δραματικά τα επιφανειακά νερά σε αυτή, από τις ισχυρές βροχές ή καταιγίδες και αυτά με την σειρά τους αυξάνουν τη συχνότητα και το μέγεθος των πλημμύρων.

 

Γι’ αυτό χρειάζονται φράγματα – κατασκευές που εμποδίζουν ή επιβραδύνουν τη φυσική ροή των υδάτων. Συνήθως με την κατασκευή ενός φράγματος, δημιουργούνται συλλέκτες υδάτων, δεξαμενές ακόμη και τεχνητές λίμνες. Ο ρόλος των φραγμάτων είναι η αναρρύθμιση της ροής των ποταμών και η χρησιμοποίηση των πολύτιμων υδάτινων πόρων, κατά τρόπο οικονομικά αποδοτικότερο και περισσότερο ωφέλιμο. Μερικές φορές όμως οι κατασκευές φραγμάτων μπορούν να λειτουργήσουν αρνητικά στα φυσικά οικοσυστήματα και τη βιοποικιλότητα. Γι’ αυτό χρειάζεται σωστή μελέτη – σχεδιασμός και κατασκευή, προς τη λειτουργία και διαχείριση των φραγμάτων, ώστε να περιοριστεί η όποια οικολογική ανησυχία, για τις περιβαλλοντικές αυτές επιπτώσεις στο οικοσύστημα.

 

Η Ελλάδα παρουσίασε το πρώτο της φράγμα, στα παράλια της δυτικής Αιτωλοακαρνανίας, στην αρχαία Αλυζία. Χρονολογείται από τον 10ο π.Χ. αιώνα και δίνει μαθήματα σταθερής κατασκευής, εφόσον διατηρείται ως επισκέψιμο μνημείο έως σήμερα. Τα παραδοσιακά σπίτια πολλών περιοχών της Ελλάδας, είχαν δεξαμενές που συγκέντρωναν το νερό της βροχής, με το οποίο κάλυπταν μεγάλο μέρος των αναγκών των νοικοκυριών τους, όλο τον χρόνο. Για να διατηρούν τη στέρνα καθαρή έμπαιναν μέσα οι πιο μικροκαμωμένοι ή τα παιδιά και καθάριζαν τη λάσπη από τον πυθμένα, και τα τοιχώματα. Για να διατηρήσουν το νερό της στέρνας καθαρό, έριχναν μέσα χέλια, για να τρώνε τα «νερομάμουνα» και να μην πιάνουν βρύα τα τοιχώματα, καθώς τα χέλια ανάδευαν τα νερά με τη κυκλική τους κίνηση. Τα χέλια ήταν και δείκτες καθαρότητας, αν είχε μολυνθεί το νερό πέθαιναν.

 

Έτσι, βλέπουμε πόσο σημαντικός παράγοντας είναι η σωστή διαχείριση του βρόχινου νερού και μόνο με σωστές υποδομές πετυχαίνουμε το καλύτερο εφικτό αποτέλεσμα.                        

Σωστή διαχείριση λοιπόν του αγαθού αυτού που είναι το νερό, γιατί το νερό είναι απαραίτητο, είναι πολύτιμο, είναι ζωή.                               

 

Παναγιώτης Δημόπουλος

Η Φωνή της Πάρου χρησιμοποιεί cookies για βελτιστοποίηση της εμπειρίας του χρήστη. 
Με τη χρήση αυτού του ιστοτόπου, αποδέχεστε τη χρήση των cookies.