eklogesmaios2019-(2).jpg

Ο επικοινωνιολόγος | Του Δ. Καλανδράνη

> Απόψεις

 

Είναι της μόδας πλέον όταν κάποιος θέλει να ασχοληθεί με την πολιτική να προσλαμβάνει επικοινωνιολόγους κατά την προεκλογική περίοδο, με στόχο να κερδίσει τις εκλογές.

 

Είναι της μόδας πλέον όταν κάποιος θέλει να ασχοληθεί με την πολιτική να προσλαμβάνει επικοινωνιολόγους κατά την προεκλογική περίοδο, με στόχο να κερδίσει τις εκλογές.

 

Ο ρόλος των επικοινωνιολόγων είναι να βοηθούν αυτόν που τους προσλαμβάνει, στη στρατηγική που θα εφαρμόσει, στις ομιλίες του, στις ανακοινώσεις, στα ΜΜΕ, καθώς  και να κανονίζει με ποιους θα συναντιέται και γενικά πώς να επικοινωνεί με τους ψηφοφόρους, με στόχο πάντα να αποσπάσει την ψήφο τους. Και για να το πούμε πιο καθαρά, στην περίπτωση αυτή, οι ψηφοφόροι αντιμετωπίζονται σαν να πρόκειται για πελάτες που τους δελεάζουν για την αγορά ενός προϊόντος.

Το προϊόν μπορεί να είναι καινούργιο, όπως ένας πρωτοεμφανιζόμενος υποψήφιος, ή μπορεί να είναι παλιό προϊόν όπως ένας υποψήφιος που ξανακατεβαίνει στις εκλογές.  

 

Στο καινούργιο προϊόν, ο επικοινωνιολόγος θα προσπαθήσει να το παρουσιάσει στην πιάτσα εκθειάζοντας τα πλεονεκτήματα του. Στο παλιό προϊόν θα του αλλάξει τη συσκευασία για να πείσει τους πελάτες ότι είναι καλύτερο από πριν και ότι τώρα είναι «άλλο πράγμα».  

 

Προσωπικά ενοχλούμαι όταν ένας υποψήφιος προσλαμβάνει επικοινωνιολόγο ο οποίος με διάφορες τακτικές θα προσπαθήσει να με πείσει να ψηφίσω τον εντολέα του γιατί αλλιώς δε θα τον ψήφιζα. Καταρχάς το θεωρώ άδικο απέναντι σ’ άλλους υποψήφιους που δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα να προστρέχουν στις υπηρεσίες επικοινωνιολόγου. Επίσης, το θεωρώ περιττό και άκομψο να προσλαμβάνει κάποιος έναν επικοινωνιολόγο όταν το κοινό στο οποίο απευθύνεται δεν είναι άλλο από τους συμπολίτες του τους οποίους γνωρίζει πολύ καλά, αφού τους  απευθύνεται με τα μικρά τους ονόματα, παρευρίσκεται στους γάμους και στα γλέντια τους. Λοιπόν όταν η σχέση είναι τόσο φιλική, δεν καταλαβαίνω γιατί ένας υποψήφιος να χρειάζεται ενδιάμεσο για την επικοινωνία με τους δικούς του.

 

Μήπως οι υποψήφιοι νιώθουν ανασφάλεια για τους εαυτούς τους και χρειάζονται κάποιον άλλον που θα τους υπαγορεύει πώς να μην είναι οι εαυτοί τους, γιατί αλλιώς θα ήταν αποτυχία; Ή μήπως προεκλογικά πρέπει να χρησιμοποιήσουν άλλη γλώσσα για να κάνουν τους ψηφοφόρους να βλέπουν τα στραβά ίσια και τα άσχημα ωραία, τις λακκούβες να τις βλέπουν γλάστρες και τα σκουπίδια λουλούδια;

 

Το συμπέρασμα που βγάζω είναι ότι επικοινωνιολόγο προσλαμβάνουν όσοι δεν είναι σε θέση μόνοι τους να παρουσιάσουν το έργο τους ή όταν το έργο τους δεν είναι αξιόλογο, οπότε χρειάζονται κάποιον να το ρετουσάρει και να το παρουσιάσει με τέτοιο τρόπο που να πείθει τους ψηφοφόρους. Όταν ζεις σε μια μικρή κοινωνία, τα έργα και οι πράξεις καθενός από εμάς είναι γνωστά. Επομένως, προς τι η ανάθεση σε τρίτους να ασχοληθούν με την προβολή του έργου ή την ανάδειξη του ανδρός, όταν συν τοις άλλοις, αυτή η προβολή κοστίζει και κάτι χιλιάδες ευρώ.  

 

Πολύ θα ήθελα να άκουγα τι θα λέει μέσα του ένας υποψήφιος μετά την εκλογή του όταν ο επικοινωνιολόγος δε θα υπάρχει. Πιθανώς θα λέει: «Αφού με ψηφίσατε χάρη στον επικοινωνιολόγο, τώρα φάτε με στην μάπα για τέσσερα χρόνια».

 

Προσωπικά θα προσλάμβανα επικοινωνιολόγο για να μεσολαβήσει μεταξύ μου και της μέλλουσας πεθεράς μου η οποία δε με θέλει για γαμπρό.

 

Δημήτρης Καλανδράνης

Η Φωνή της Πάρου χρησιμοποιεί cookies για βελτιστοποίηση της εμπειρίας του χρήστη. 
Με τη χρήση αυτού του ιστοτόπου, αποδέχεστε τη χρήση των cookies.