Πολιτικός πολιτισμός | Της Μαρ. Ραγκούση

> Απόψεις

Προσφάτως, σε ιστοσελίδα δημοσιεύτηκε ένα άρθρο με ψευδώνυμο και τίτλο «Δεν χωράει η αρνητική ψήφος». Η «κεντρική ιδέα» του άρθρου ήταν πως η«αρνητική ψήφος δεν αποτελεί δείγμα υγείας του πολιτικού μας συστήματος»,για να καταλήξει πως η ψήφος στον κ. Κωβαίο αποτελεί ψήφο προτίμησης, ενώ στον κ. Ροκονίδα ψήφο δυσαρέσκειας. Μάλιστα…

Προσφάτως, σε ιστοσελίδα δημοσιεύτηκε ένα άρθρο με ψευδώνυμο και τίτλο «Δεν χωράει η αρνητική ψήφος». Η «κεντρική ιδέα» του άρθρου ήταν πως η«αρνητική ψήφος δεν αποτελεί δείγμα υγείας του πολιτικού μας συστήματος»,για να καταλήξει πως η ψήφος στον κ. Κωβαίο αποτελεί ψήφο προτίμησης, ενώ στον κ. Ροκονίδα ψήφο δυσαρέσκειας. Μάλιστα…

Ως προς το πρώτο σκέλος -γενικά- συμφωνούμε. Ως προς το δεύτερο, από πού να το πιάσεις και που να το αφήσεις…

Καταρχήν, μια δημοτική αρχή δεν κρίνεται για το έργο της; Απόλυτη κρίση του λαού για αυτό το έργο δεν είναι οι εκλογές; Άρα με ποια λογική η δυσαρέσκεια μιας τοπικής κοινωνίας απέναντι σε μια απερχόμενη Δημοτική Αρχή δεν μπορεί να εκφραστεί ως εκλογική καταδίκη (χαρακτηριζόμενη μάλιστα ως «μη υγιής»!); Από πού και ως πού «υγιής» είναι μόνο η ψήφος που μας βολεύει; Η γνώμη του Παριανού λαού δε μετράει; Ή μήπως θεωρείται τόσο ανώριμη και επιφανειακή (ο συντάκτης του άρθρου μιλάει ακόμα και για «ψήφο εκδίκησης»); Πρόκειται για μια τουλάχιστον αλαζονική και σίγουρα λίαν υποτιμητική, αφ’ υψηλού αντιμετώπιση των Παριανών, την οποία αναμφίβολα θα λάβουν υπόψη στο δρόμο για τις κάλπες.

Κατά δεύτερον, η ψήφος στον κ. Ροκονίδα είναι μια θετική, θετικότατη ψήφος, τόσο όσον αφορά τον ίδιο ως πρόσωπο (με την πορεία και συνεισφορά του στον τόπο), αλλά –κυρίως- όσον αφορά το πρόγραμμά του, για το οποίο βέβαια τσιμουδιά. Είναι χαρακτηριστικό πως, η πολεμική κατά του κ. Ροκονίδα και της Λαϊκής Συσπείρωσης περιορίζεται σε φιλολογήματα, αερολογίες ή χτυπήματα «κάτω από τη μέση», αφού πουθενά δεν μπορούν να σταθούν επί της ουσίας. Και αυτό, επίσης, οι Παριανοί θα το λάβουν αναμφίβολα υπόψη στο δρόμο για τις κάλπες.

Στις προσεχείς εκλογές, αναφέρει ο συντάκτης του εν λόγω άρθρου, ο Παριανός λαός έχει να επιλέξει μεταξύ «δύο διαμετρικά αντίθετες οπτικές των πραγμάτων. Εκείνη της ελεύθερης οικονομίας με ευρωπαϊκό προσανατολισμό και με στήριξη της ιδιωτικής πρωτοβουλίας χωρίς βέβαια να αποστεί από το κοινωνικό της πρόσωπο (σ.σ. του κ. Κωβαίου)» και «εκείνη που απηχεί τις απόψεις και τον τρόπο λειτουργίας και σκέψης του ΚΚΕ που είναι γνωστές και δεν χρειάζονται μεγαλύτερη ανάλυση (σ.σ. δεν βαριέσαι!) πέρα από ότι έχουν εμφανείς δυσκολίες προσαρμογής σε ανάγκες και δεδομένα κάθε εποχής».

Τι να πρωτοσχολιάσει κανείς πάνω σε αυτή τη «βαθυστόχαστη» (α)πολιτική ανάλυση;

-Ότι η πολιτική «της ελεύθερης οικονομίας με ευρωπαϊκό προσανατολισμό» είναι ΑΚΡΙΒΩΣ η αντιλαϊκή πολιτική των μνημονίων (που όντως η δημοτική αρχή του κ. Κωβαίου υπηρέτησε και εφάρμοσε πιστά όλα αυτά τα χρόνια);

-Πως αυτή η πολιτική ΔΕΝ έχει «κοινωνικό πρόσωπο» (το ζήσαμε πια στο πετσί μας και με το παραπάνω κοντά μια δεκαετία τώρα);

-Πως ο Κ. Ροκονίδας, αν τελικά τον τιμήσει ο Παριανός λαός με την ψήφο του, ΔΕ θα καταργήσει την ιδιωτική πρωτοβουλία, ΔΕ θα αποσπάσει το νησί από την Ευρωπαϊκή Ένωση, ΔΕ θα πάρει τα σπίτια του κοσμάκη (αυτό το κάνουν μια χαρά τράπεζες, κυβέρνηση και οι ευρωπαίοι φίλοι του κ. Κωβαίου), ΔΕ θα μετατρέψει τα κτήματα της Πάρου σε κολχόζ, και δεν ξέρω τι άλλο μπορεί να σκαρφιστούν πια όλοι αυτοί που ξεθάψαν μια αντικομμουνιστική λογική της δεκαετίας του 1920, για να την πλασάρουν ως μοντέρνα και φρέσκια επιχειρηματολογία κατά του (κατά τα άλλα απαρχαιωμένου) ΚΚΕ;

Μήπως η Πάτρα μεταβλήθηκε σε Σοβιέτ τα τελευταία χρόνια; Μήπως εκεί έπαψε η ιδιωτική πρωτοβουλία; Ή μήπως η δημοτική αρχή της Λαϊκής Συσπείρωσης και του Κ. Πελετίδη εκεί έκανε πραγματικά θαύματα υπέρ του Πατρινού λαού, υπηρετώντας πρώτα και κύρια τα δικά του συμφέροντα και ανάγκες;

Αλλά το να είναι προτεραιότητα τα συμφέροντα και οι ανάγκες των κατοίκων ενός τόπου είναι «απαρχαιωμένες αντιλήψεις» για κάποιους. Αυτό που είναι σίγουρο, είναι ένα: Ότι στην αντιμετώπιση της αντιλαϊκής πολιτικής των μνημονίων, στα μέτωπα της υγείας, της παιδείας, του περιβάλλοντος, του πολιτισμού, του αθλητισμού, της ποιότητας ζωής, κοκ., ο Παριανός λαός μπορεί να στηρίζεται στον κ. Ροκονίδα και τη Λαϊκή Συσπείρωση, γιατί θα είναι δίπλα τους από ΘΕΣΕΙΣ ΑΡΧΗΣ και όχι για το «ξεκάρφωμα» ή για τις φωτογραφίες.

Μπροστά στο δίλημμα λοιπόν: Ή Κωβαίος (που δεν μπορεί, αλλά τι να κάνουμε;) ή Ροκονίδας (που μπορεί και θέλει, αλλά δεν συμφωνούμε 100% με τις απόψεις του), η απόφαση δεν είναι ίσως και τόσο δύσκολη.

Είναι καιρός να γυρίσουμε σελίδα, είναι καιρός να τολμήσουμε για το καλύτερο. Αν αυτή δεν είναι θετική ψήφος, τότε ποια είναι;

ΥΓ. (1) Ο συντάκτης του εν λόγω άρθρου «θυμήθηκε» ξαφνικά (προς ενίσχυση της επιχειρηματολογίας του) πως οι αυτοδιοικητικές εκλογές, μπορεί να μην είναι μεν σαν τις βουλευτικές, έχουν ωστόσο ΚΑΙ πολιτικό περιεχόμενο. Βεβαίως και έχουν. Η Λαϊκή Συσπείρωση πάντα το έλεγε αυτό. Το καταπληκτικό είναι πως κάποιοι το θυμούνται αυτό αλά καρτ, όποτε τους βολεύει (ή όποτε νομίζουν ότι τους βολεύει), ενώ άλλοτε εμφανίζονται ως προϊόντα παρθενογένεσης.

ΥΓ. (2) Οι παραπάνω σκέψεις γράφτηκαν πριν αποκαλυφθεί ότι η μόνη επιχειρηματολογία που έχει υιοθετήσει πλέον ο Μ. Κωβαίος είναι ο εκφοβισμός των συμπολιτών μας, η μαύρη προπαγάνδα και ο σφικτός εναγκαλισμός με τα φαντάσματα του παρελθόντος και τα «αυγά του φιδιού». Κάπου εδώ εξαντλήθηκε και ο «πολιτικός του πολιτισμός».

Μαρία Ραγκούση

υποψήφια σύμβουλος με την Λαϊκή Συσπείρωση Πάρου

Η Φωνή της Πάρου χρησιμοποιεί cookies για βελτιστοποίηση της εμπειρίας του χρήστη. 
Με τη χρήση αυτού του ιστοτόπου, αποδέχεστε τη χρήση των cookies.