eklogesmaios2019-(2).jpg

Νοσοκομείο Πάρου | Του Δ.Μ.Μ.

> Απόψεις

Με αφορμή την επίσκεψη του κ. Μητσοτάκη και τη δήλωση περί νοσοκομείου στην Πάρο, για άλλη μία φορά σκέφτομαι πόσο πολιτικάντης πρέπει να είσαι για να λες πράγματα τα οποία γνωρίζεις πολύ καλά ότι δεν είναι πραγματοποιήσιμα.

Με αφορμή την επίσκεψη του κ. Μητσοτάκη και τη δήλωση περί νοσοκομείου στην Πάρο, για άλλη μία φορά σκέφτομαι πόσο πολιτικάντης πρέπει να είσαι για να λες πράγματα τα οποία γνωρίζεις πολύ καλά ότι δεν είναι πραγματοποιήσιμα.

Η υπόθεση «νοσοκομείο», είναι αλήθεια πως μία και μοναδική φορά έφτασε κοντά στο να υλοποιηθεί (τουλάχιστον σε ό,τι αφορά το κτιριακό ζήτημα), επί υπουργίας Αβραμόπουλου. Εκείνος, ο διεθνής διαγωνισμός δεν ολοκληρώθηκε.

Η ουσία όμως του θέματος δεν είναι στο αν ολοκληρώθηκε ο διαγωνισμός (έχουν περάσει άλλωστε πάνω από 10 ολόκληρα χρόνια από τότε), αλλά αν αυτό είναι εφικτό να γίνει. Δηλαδή, ένα νοσοκομείο στο νησί μας. Όσο πιο απλά γίνεται θα πω ότι κάτι τέτοιο είναι όνειρο θερινής νυκτός. Και θα εξηγήσω το γιατί.

Όταν για να δούμε στο Κ.Υ. Πάρου έναν παιδίατρο φτάσαμε στο σημείο να περιμένουμε μία δεκαετία τι μας εγγυάται ότι η ιατρική στελέχωση μίας νοσοκομειακής μονάδας θα ολοκληρωθεί; Όταν το Κ.Υ. Πάρου είναι χωρίς στελεχιακό δυναμικό και ο Οργανισμός του έχει σήμερα κάλυψη περίπου στο 40% τι μας εγγυάται τη συνέχεια; Όταν το Κ.Υ. Πάρου δεν έχει φύλαξη, δεν έχει το αναγκαίο βοηθητικό προσωπικό, δεν έχει επαρκές προσωπικό ΕΚΑΒ, δεν έχει, δεν έχει, δεν έχει, τι μας εγγυάται τη συνέχεια; Πόσο μάλλον ένα νοσοκομείο με τις απαιτήσεις που έχει για 24ώρη λειτουργία και φιλοξενία ασθενών και περίθαλψής τους.

Θα ρωτήσετε φυσικά «το ότι δεν έχει σήμερα στελέχωση του Κ.Υ. Πάρου, αυτό σημαίνει ότι δεν πρέπει να προσπαθήσουμε για τη συνέχεια;». Η απάντηση μου είναι: «Όχι!» και αυτό διότι: Το ότι σήμερα η δημόσια υγεία στο νησί μας δεν είναι σε στελέχωση αυτή που πρέπει, δεν είναι διότι δεν έχουν γίνει οι προκηρύξεις για ανάλογες θέσεις γιατρών, αλλά διότι δεν υπάρχει ενδιαφέρον. Δηλαδή, οι γιατροί δεν επιθυμούν… Μην μπούμε σε λεπτομέρειες τώρα για την άρνησή τους… Στην Πάρο έρχεται μόνο ο/η γιατρός που θέλει να ζήσει στο νησί! Για άλλο λόγο δεν έρχεται!

Πάω όμως τώρα και στην ουσία, στην οποία κατανοώ ότι νοσοκομεία σε μικρά νησιά όπως η Πάρος, είναι αδύνατον να γίνουν. Πόσα περιστατικά θα αντιμετωπίσει ένας ειδικευμένος γιατρός και τι εμπειρία μπορεί να έχει; Όσα περιστατικά αντιμετωπίσει ένας γιατρός σε μία εφημερία ενός νοσοκομείου μίας πόλης 100-200.000 κατοίκων θα αντιμετωπίσει εδώ σ’ έναν χρόνο… και ο νοών νοείτω. Θέλουμε λοιπόν Κ.Υ. Πάρου με γιατρούς ή νοσοκομείο με «γιατρούς», και συγγνώμη δηλαδή για την ωμότητα των εισαγωγικών…

Ουσία για την Πάρο στον τομέα της δημόσιας υγείας έχουν δύο πράγματα: α) Στελέχωση του Κ.Υ. με συγκεκριμένες ειδικότητες γιατρών και β) μηχανισμό για γρήγορη διακομιδή του ασθενή. Όλα τα υπόλοιπα είναι «να ’χαμε να λέγαμε».

Δ. Μ. Μ.

Η Φωνή της Πάρου χρησιμοποιεί cookies για βελτιστοποίηση της εμπειρίας του χρήστη. 
Με τη χρήση αυτού του ιστοτόπου, αποδέχεστε τη χρήση των cookies.