Ο κύριος «μικρό παιδί» | Του Δ.Μ.Μ.

> Απόψεις

Υπάρχει μία αλήθεια που είναι ότι όσο περισσότερο μεγαλώνει κάποιος/α, τόσο δυσκολότερα κάνει φίλους. Άλλωστε ένα γνώρισμα ότι περνούν τα χρόνια δεν είναι από την ορφάνια των γονιών, αλλά από την ορφάνια των φίλων… Εγώ πάντως στην Πάρο, μεταξύ των φίλων μου έχω και τον κ. Δημήτρη Καλανδράνη.

Υπάρχει μία αλήθεια που είναι ότι όσο περισσότερο μεγαλώνει κάποιος/α, τόσο δυσκολότερα κάνει φίλους. Άλλωστε ένα γνώρισμα ότι περνούν τα χρόνια δεν είναι από την ορφάνια των γονιών, αλλά από την ορφάνια των φίλων… Εγώ πάντως στην Πάρο, μεταξύ των φίλων μου έχω και τον κ. Δημήτρη Καλανδράνη.


 

Τον κ. Καλανδράνη δεν μπορώ να τον αποκαλέσω ποτέ «κύριε Δημήτρη». Ίσως αυτό θεωρηθεί ανάγωγο –και είναι- καθώς ο κ. Καλανδράνης θα μπορούσε να ήταν ηλικιακά πατέρας μου. Παρά ταύτα δεν τον αποκαλώ «κύριε Δημήτρη», αφού τον βλέπω ως συνομήλικό μου! Είναι ζωγράφος, ποιητής, συγγραφέας, σχολιαστής, μουσικός, αθλητής και έχει ακόμα μερικές δεκάδες ιδιότητες. Για όλες τις παραπάνω δράσεις του αυτοσαρκάζεται, με αποκορύφωμα ότι δε ζωγραφίζει, αλλά κάνει μίξη χρωμάτων!

Την περασμένη Κυριακή, 12 Μαΐου 2019, ο Δημήτρης Καλανδράνης, έκανε την παρουσίαση του βιβλίου του «ο ασκητής», στην αίθουσα του πολιτιστικού συλλόγου «Αρχίλοχος». Σε παρόμοιες εκδηλώσεις το κοινό μετριέται στα δάχτυλα. Στην παρουσίαση του βιβλίου η αίθουσα γέμισε. Όλοι έτρεξαν εκεί. Προσωπικά είχα διαβάσει το βιβλίο από την πρώτη ημέρα που κυκλοφόρησε, καθώς ο Δημήτρης θεώρησε ότι η αφεντιά μου δικαιούταν να το διαβάσει από τους πρώτους και να του πει τη γνώμη μου. Η αλήθεια είναι ότι λόγω του ψώνιου που έχω με την ιστορία, διάβασα το βιβλίο και έμεινα περισσότερο σε στοιχεία ιστορικών γνώσεων που πήρα για τον ελληνισμό του Αιγύπτου στα μέσα περίπου του 20ου αιώνα. Και εκεί εστίασα την κριτική μου στη συνέχεια στον Δημήτρη, αφού φοβήθηκα να του κάνω κριτική στο λογοτεχνικό μέρος του βιβλίου. Άλλωστε μόνο από τον τίτλο: «Ο Ασκητής», μπερδεύτηκα. Τι ασκητής; Της ζωής; Της πίστης; Της παράδοσης; Της φλόγας του ελληνισμού; Μπερδεύτηκα και κατέληξα στο εύκολο συμπέρασμα όλων των παραπάνω! (Σιγά που θα έμπαινα στα δύσκολα δηλαδή! Άσε που οι «Αιγυπτιώτες» έχουν ένα κόλλημα με τον Καβάφη και εγώ μέχρι Πηνελόπη Δέλτα φτάνω από «Αλεξανδρινούς» συγγραφείς!).

Μετά το τέλος της εκδήλωσης βγήκα στο προαύλιο και κάπνισα ένα τσιγάρο προσπαθώντας να καταλάβω γιατί πήγε όλος αυτός ο κόσμος στην παρουσίαση του βιβλίου. Μίλησα με 5-6 γνωστούς και κατέληξα στο συμπέρασμα ότι όλοι είχαν να πουν μία ενδιαφέρουσα ιστορία για τον κ. Καλανδράνη. Χαμογέλασα και σκέφτηκα ότι αυτό το «μικρό παιδί» της Πάρου έχει κάνει προσωπικούς οπαδούς λόγω της αύρας που εκπέμπει.


 

Από ιστορίες για τον Δ. Καλανδράνη, άλλο τίποτα. Κάνει ενέργειες και μετά αποχωρεί αθόρυβα. Όπως πέρσι, με το μικρό τσιγγανόπουλο από την «Κιβωτό», που όταν το είδε να μαγεύεται από το τουμπερλέκι του στην Αλυκή, του έστειλε δώρο στη συνέχεια ένα παρόμοιο στην Αθήνα, υπογράφοντας σαν «μικρό παιδί από την Πάρο!».


 

Δ.Μ.Μ.



 

Η Φωνή της Πάρου χρησιμοποιεί cookies για βελτιστοποίηση της εμπειρίας του χρήστη. 
Με τη χρήση αυτού του ιστοτόπου, αποδέχεστε τη χρήση των cookies.