Αυτοκριτική… | Του Δ.Μ.Μ.

> Απόψεις

 

Προ πολλών ετών βρισκόμουν στην Αθήνα έχοντας πάνω μου αρκετά χρήματα.

 

Προ πολλών ετών βρισκόμουν στην Αθήνα έχοντας πάνω μου αρκετά χρήματα.

Είχα δύο επιλογές. Ή να αγοράσω μία πολυτελέστατη έκδοση που είχε κυκλοφορήσει τότε με «τα άπαντα του Παπαδιαμάντη» ή να αγοράσω ένα στερεοφωνικό συγκρότημα.

 

Στην αρχή άρχισα να «ζαχαρώνω» ένα στερεοφωνικό, το οποίο είχε μία πολύ καλή τιμή. Το κοιτούσα από εδώ, το κοιτούσα από εκεί, έως που πείστηκα, περισσότερο πιστεύω λόγω τιμής και αν έκανα την αγορά θα μου έμενε και ένα καλό ποσό στην τσέπη. Την ώρα που σκεφτόμουν όλα αυτά άκουσα μία φωνή από πίσω μου να μου ζητάει βοήθεια. Δε γύρισα να κοιτάξω ποια είναι, ούτε έδωσα απάντηση. Μετά από λίγο με έπιασαν οι τύψεις και προσπάθησα να βρω ποια ήταν εκείνη που μου ζήτησε βοήθεια και εγώ έκανα ότι δεν άκουσα. Τελικά, δεν πήρα το στερεοφωνικό, καθώς τα έχασα από την προηγούμενη εξέλιξη.

Στη συνέχεια μπήκα σ’ ένα βιβλιοπωλείο και αγόρασα τα «άπαντα του Παπαδιαμάντη». Περήφανος και κρατώντας σε δύο μεγάλες «ασήκωτες» σακούλες τα βιβλία, κατηφόριζα την οδό Ακαδημίας. Φθάνοντας περίπου στο ύψος της εκκλησίας της Ζωοδόχου Πηγής, παρατήρησα μία νεαρή κοπέλα η οποία φορούσε μία ασυνήθιστα κοντή φούστα, αλλά είχε πολύ στραβά πόδια. Αυτό το «σχολίασα» στη σκέψη μου και απεφάνθην ότι δεν της πάει! Η κοπέλα με το που έφτασε έξω από την εκκλησία έκανε τον σταυρό της και μπήκε μέσα να ανάψει κερί. Αισθάνθηκα για δεύτερη φορά μέσα σε λίγη ώρα πολύ ηλίθιος, καθώς εγώ ήμουν χαρούμενος που απέκτησα όλη την κουλτούρα της Ορθόδοξης παράδοσης με τα βιβλία του Παπαδιαμάντη, αλλά δεν πήρα είδηση καν την εκκλησία που περνούσα!

Αυτά τα δύο περιστατικά που έγιναν μέσα σε λίγη ώρα με στοίχειωναν για πολλά χρόνια και αποφάσισα –τουλάχιστον- να είμαι πιο επιεικής σ’ αυτό που βλέπω και λιγότερο «καμαρωτός» όταν έχω πάνω μου κάτι πολύτιμο, όπως τα βιβλία του Παπαδιαμάντη.  

Η κριτική, ειδικά η εύκολη και ανέξοδη, είναι κάτι που αρέσει σε όλους μας. Είναι εύκολο να την κάνουμε ή να την επιδείξουμε σε φίλους μας σε κοινά τραπέζια. Αλίμονο όμως αν βρεθούμε προ των πραγματικών συνθηκών…

 

Με ευκολία λέμε για την κατάσταση που επικρατεί στους δρόμους της γειτονιάς μας, αλλά δεν ξέρω πόσοι από εμάς πετούν π.χ. τα σκουπίδια με τάξη (ναι με τάξη και όχι έξω από τον κάδο). Δεν ξέρω πόσοι από εμάς στον δρόμο δίνουμε προτεραιότητα στους άλλους και δεν κλείνουμε τις διασταυρώσεις. Δεν ξέρω πόσοι από εμάς τηρούμε τις ώρες κοινής ησυχίας και δε θορυβούμε όταν έχουμε τα κέφια μας… Είπαμε, αυτή η ιστορία με τη βοήθεια που μου ζήτησαν και δε γύρισα ποτέ να κοιτάξω, είναι το θέμα μου…

 

Δ.Μ.Μ.

Η Φωνή της Πάρου χρησιμοποιεί cookies για βελτιστοποίηση της εμπειρίας του χρήστη. 
Με τη χρήση αυτού του ιστοτόπου, αποδέχεστε τη χρήση των cookies.