Νησιωτικότητα: Η απόλυτη μπαρούφα | Του Δ.Μ.Μ.

> Απόψεις

Σύμφωνα με τη συνθήκη του Άμστερνταμ το 1997 «οι νησιωτικές Περιφέρειες σε πανευρωπαϊκό επίπεδο έχουν δομικά μειονεκτήματα λόγω του ιδιαίτερου χαρακτήρα τους που δυσχεραίνουν την οικονομική και κοινωνική τους ανάπτυξη».

Σύμφωνα με τη συνθήκη του Άμστερνταμ το 1997 «οι νησιωτικές Περιφέρειες σε πανευρωπαϊκό επίπεδο έχουν δομικά μειονεκτήματα λόγω του ιδιαίτερου χαρακτήρα τους που δυσχεραίνουν την οικονομική και κοινωνική τους ανάπτυξη».

Για τον παραπάνω λόγο προβλεπόταν η «μείωση των διαφορών μεταξύ των επιπέδων ανάπτυξης των διαφόρων περιοχών και η μείωση της καθυστέρησης των πλέον μειονεκτικών περιοχών ή νήσων συμπεριλαμβανομένων των αγροτικών περιοχών», προκειμένου να επιτευχθεί η οικονομική και κοινωνική συνοχή.

Τα νησιά δεν έχουν καμία σχέση με τις χερσαίες περιοχές. Είναι στη συντριπτική τους πλειοψηφία μικροί γεωγραφικοί χώροι με μικρό πληθυσμό (εξαίρεση 4-5 νησιά στη χώρα) περιορισμένους φυσικούς πόρους σε ποικιλία και ποσότητα. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα την περιορισμένη αναπτυξιακής τους δυνατότητα. Αν δεν υπήρχε ο τουρισμός –ακόμα και στα πιο απομακρυσμένα και δυσπρόσιτα νησιά της χώρας μας- π.χ. Καστελόριζο, Σύμη κλπ, είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα μετρούσαν πλέον μερικές δεκάδες κατοίκων τα περισσότερα. Άλλωστε η απλή και μόνη ανάγνωση στατιστικών στοιχείων για τα περισσότερα νησιά μας αποδεικνύει τι συνέβηκε στις αρχές του 20ου αιώνα στα περισσότερα και το πόσες χιλιάδες συμπατριώτες μας έγιναν οικονομικοί μετανάστες προς άλλες περιοχές της χώρας. Σημειώνω ότι η Πάρος στις αρχές της δεκαετίας του ’70 (που αρχίζει δειλά-δειλά μία τουριστική, πιο μαζική τουριστική κίνηση) είχε πληθυσμό 6.776 κατοίκους, ενώ σήμερα έχει επίσημα το διπλάσιο, που ουσιαστικά είναι πολύ μεγαλύτερος, αν λάβουμε υπόψη ότι ένα μεγάλο νούμερο μόνιμων κατοίκων στο νησί επιλέγει να μην απογραφεί εδώ, αλλά στους τόπους ιδιαίτερης καταγωγής τους.

Τα νησιά είναι κατακερματισμένα στη χώρα μας και ακόμα μέσα στο ίδιο σύμπλεγμα (π.χ. Κυκλάδες) υπάρχει απομόνωσή τους. Αν ζεις δηλαδή τους χειμερινούς μήνες στην Ηρακλειά ή στη Δονούσα, γνωρίζεις ότι ακόμα και αν παράγεις χρυσάφι είναι δύσκολο να το αξιοποιήσεις, λόγω της απομόνωσής σου με τις ηπειρωτικές περιοχές. Ούτε τυχαίο είναι βέβαια ότι για να συγκεντρωθεί γρήγορα μέσα σε 24-48 ώρες μία ομάδα εκπροσώπων από τις Κυκλάδες, σε μία έδρα, αυτό πρέπει να γίνει σε χερσαία περιοχή της χώρας π.χ. Πειραιά, παρά σ’ ένα νησί! Οι συγκοινωνιακές ιδιαιτερότητες όμως είναι άγνωστες λέξεις στους καρεκλοκενταύρους των Αθηνών, όπως γράψαμε και στο προηγούμενο άρθρο μας σχετικά με την αποδρομολόγηση πλοίου από τις Κυκλάδες.

Δε θα επιμείνω άλλο στις συγκοινωνιακές ιδιαιτερότητες και στο πόσο επηρεάζουν στην απομόνωση του πληθυσμού, ούτε στις πληθυσμιακές διακυμάνσεις που χαρακτηρίζουν και καθορίζουν την οικονομική και κοινωνική δραστηριότητα των νησιών μας. Θα επιμείνω στη μπαρούφα «νησιωτικότητα» και στην πορεία της σημερινής κυβέρνησης που παίρνοντας στα χέρια αριθμούς ήθελε να κλείσει ένα τμήμα του ΕΠΑΛ Πάρου γιατί είχε 2-3 μαθητές λιγότερους από το προβλεπόμενο. Μέχρι εκεί το μυαλό των ανθρώπων του Κούλη…

Δ.Μ.Μ.

Η Φωνή της Πάρου χρησιμοποιεί cookies για βελτιστοποίηση της εμπειρίας του χρήστη. 
Με τη χρήση αυτού του ιστοτόπου, αποδέχεστε τη χρήση των cookies.