Παραδοσιακά επαγγέλματα που χάνονται | Του Π. Δημόπουλου

> Απόψεις

Κάποιοι κρατάνε Θερμοπύλες. Έως πότε όμως; Όμορφα και χρήσιμα επαγγέλματα μιας προηγούμενης εποχής που σιγά - σιγά εγκαταλείφθηκαν και χάνονται.

Καινούργια επαγγέλματα πήραν τη θέση τους, ενώ μηχανήματα αντικατάστησαν τα εργατικά χέρια.

Καλαθοποιός: Σε περιοχές που αφθονούσαν τα καλάμια και οι Αλυγαριές, μυρτιές και πικροδάφνες, ευδοκίμησε το επάγγελμα αυτό, αφού οι καλαθοποιοί έκοβαν βέργες από μυρτιές και λυγαριές και έκαναν τους σκελετούς για να πλέξουν με σχισμένα καλάμια κοφίνια, καλάθια και άλλα καθημερινής χρήσης αντικείμενα.

Ζευγάς: Οι ζευγάδες αναλάμβαναν το όργωμα, την σπορά και συγκομιδή των χωραφιών, επί αμοιβής.

Μυλωνάς: Ο μυλωνάς ήταν κατά το πλείστον αγρότης τον χειμώνα ενώ το καλοκαίρι ασχολιόταν με το άλεσμα του σιταριού και την παραγωγή αλεύρου. Όλοι οι χωρικοί καλλιεργούσαν σιτάρι και το πήγαιναν στους μυλωνάδες, για να το αλέσουν. Μέχρι τα μέσα του 20ου αιώνα οι περισσότερες οικογένειες ζύμωναν μόνες τους το ψωμί.

Βαρελάς: Ήταν τεχνίτης ειδικός στην κατασκευή βαρελιών και σκαφοειδών σκευών από ξύλο καστανιάς ή δρυός. Το ξύλο πέρναγε από ειδική επεξεργασία και αφού το έκοβαν σε λεπτές σανίδες το έβρεχαν για να παίρνουν εύκολα την κατάλληλη κλίση. Κατόπιν πέρναγαν τα στεφάνια, τα χτυπούσαν με τις ματσόλες για να σφίξουν καλά και μετά τοποθετούσαν τους δύο πυθμένες.

Ακονιστής: Ο άνθρωπος αυτός μπορούσε να ακονίσει τα μαχαίρια και τα ψαλίδια των νοικοκυριών, τα τσεκούρια των ξυλοκόπων και οτιδήποτε αιχμηρό αντικείμενο χρειάζονταν ακόνισμα ώστε να γίνει κοφτερό. Κύριο εργαλείο του ακονιστή ήταν ο ποδοκίνητος τροχός.

Καραβομαραγκός: Η ξυλεία αλλά και το ρετσίνι των πεύκων, αποτελούσαν υλικά για την ναυπήγηση των πλεούμενων μια δραστηριότητα που απαιτούσε μεγάλη εξειδίκευση και τεχνογνωσία. Αυτή η τέχνη αναπτύχθηκε στα νησιά τα πολύ παλιά χρόνια. Οι εξειδικευμένοι αυτοί μαραγκοί με μεγάλη εμπειρία, κατασκεύαζαν διαφόρων ειδών σκαριά, καλύπτοντας τις ανάγκες των νησιών μας.

Σαμαράς: Κατασκεύαζε το σαμάρι. Απαραίτητο εξοπλισμό για να κάνει το τετράποδο την κοπιαστική δουλειά του. Το κατασκεύαζε με σανίδια πλατάνου που σκάλιζε για να δώσει σχήμα ανάλογο με το σώμα του ζώου. Είχε ξύλινο σκελετό και ήταν επενδυμένο από δέρμα ή αρνόμαλο.

Αγγειοπλάστης: Από τις αρχαιότερες τέχνες. Ένα επάγγελμα που ευδοκιμούσε σε περιοχές που είχαν κατάλληλο χώμα. Τέτοιες περιοχές ήταν η Αθήνα η Κρήτη οι Κυκλάδες και τα Δωδεκάνησα. Κατασκεύαζε πήλινα αντικείμενα, για τις ανάγκες των νοικοκυριών (πιάτα, ταψιά, στάμνες, κιούπια, τσουκάλια, κλπ)

Πολλά είναι ακόμα τα επαγγέλματα που τείνουν προς εξαφάνιση, τη στιγμή που μηχανήματα αντικαθιστούν χέρια, και οι απολαβές που προσφέρουν είναι ελάχιστες.

Ακόμα και το επάγγελμα του ανθοπώλη, τείνει στο μέλλον να εξαφανιστεί, γιατί οι άνθρωποι σπανίως αγοράζουν σήμερα λουλούδια. Ευαισθησία μιας άλλης εποχής;

Ευτυχώς που πάντα θα υπάρχουν οι ευαίσθητοι σε όλα τα επαγγέλματα, αυτοί που στην κυριολεξία κρατάνε Θερμοπύλες, που τα βάζουν με θεούς και δαίμονες της σημερινής τεχνολογίας. Η μάχη ανισσόροπη, κάποτε δυστυχώς θα πέσουν στον βωμό του εύκολου κέρδους, ένα ακόμα βήμα πίσω για τον πολιτισμό μας.

Παναγιώτης Δημόπουλος

Η Φωνή της Πάρου χρησιμοποιεί cookies για βελτιστοποίηση της εμπειρίας του χρήστη. 
Με τη χρήση αυτού του ιστοτόπου, αποδέχεστε τη χρήση των cookies.