Μπερδευτήκαμε; | Του Δ.Μ.Μ.

> Απόψεις

Έχουμε μερικές υπερβολές στο νησί –γνωστό αυτό- αλλά συγχρόνως και μία αδιαφορία που προβληματίζει για το αύριο, και το μέλλον, της τοπικής μας κοινωνίας.

Έχουμε μερικές υπερβολές στο νησί –γνωστό αυτό- αλλά συγχρόνως και μία αδιαφορία που προβληματίζει για το αύριο, και το μέλλον, της τοπικής μας κοινωνίας.

Το ’χω γράψει, ξαναγράψει και έχω την εντύπωση ότι μάλλον και έπειτα από δέκα χρόνια θα το γράφω.... Ουσιαστικές ειδήσεις στην Πάρο, για τους πολλούς, είναι αυτές που έχουν σχέση με τον τουρισμό και τα πιθανά κέρδη που θα έχουμε τη θερινή περίοδο. Αυτό ούτε κακό είναι, ούτε φυσικά άσχετο με την τοπική μας οικονομία που στηρίζεται στο μεγαλύτερο μέρος της στις προσφερόμενες υπηρεσίες.

Αφορμή για το σημερινό μας άρθρο είναι ένα άλλο άρθρο (της κ. Αγγελικής Παυλάκη, που φιλοξενεί η εφημερίδα μας), το οποίο κάνει αναφορά στη συμμετοχή των γονέων στους συλλόγους των σχολείων. Η ιστορία δεν είναι άγνωστη και όλοι γνωρίζουμε πολύ καλά ότι πολλοί γονείς όχι μόνο δεν έχουν καταλάβει την αναγκαιότητα ύπαρξης αυτών των συλλόγων, αλλά κάποιοι δεν πατούν καν το πόδι τους στις συνελεύσεις. Ένας, δυο, τρεις το πολύ είναι εκείνοι που κάθε χρονιά τραβούν το κουπί στους συλλόγους γονέων. Θα γίνω «κακός», αλλά πρέπει να το γράψω κι αυτό. Οι ίδιοι οι γονείς – κηδεμόνες που δε θέλουν να προσφέρουν κάτι στον σύλλογο που είναι για τα παιδιά τους, με μεγάλη προθυμία θα πήγαιναν σε οτιδήποτε είχε σχέση με την αύξηση των πωλήσεων στον τομέα τους. Και πάλι, είναι φυσικό επακόλουθο θα υποστηρίξω, αλλά δεν είναι το πρωτεύον. Να «βράσω» δηλαδή την αύξηση των εισπράξεών σου, αν δεν πετύχεις το καλύτερο για τα παιδιά σου και όχι μόνο.

Η τοπική μας κοινωνία έχει μπερδέψει μερικά πράγματα. Πρώτιστο καλό για έναν άνθρωπο είναι αυτό που μεταλαμπαδεύει στην επόμενη γενιά με τη γνώση και αυτό που δημιουργεί για τις αυριανές γενιές. Συγγνώμη, αλλά αν είναι κάτι άλλο έξω από αυτό που υποστηρίζω τότε πείτε μου εσείς τη δική σας άποψη. Και όσο και αν ακούγεται ακραίο στα αυτιά ορισμένων θεωρώ πολύ μεγαλύτερο επίτευγμα το κλειστό γυμναστήριο στη Μάρπησσα ή την κατασκευή του ΕΠΑΛ Πάρου, από την κατασκευή του νέου αεροδρομίου. Μεταξύ μας δηλαδή, θεωρώ ότι δεν είναι καν συγκρίσιμα αυτά τα έργα, αφού τα μεν πρώτα απευθύνονται στο αύριο της κοινωνίας του νησιού μας και το άλλο απευθύνεται στη σημερινή οικονομική ζωή.

Με λογικές ότι ο τουρισμός είναι το πρωτεύον σ’ αυτόν τον τόπο φθάσαμε στο σημείο να υπάρχει σχεδόν 24ωρη συγκοινωνία του ΚΤΕΛ το καλοκαίρι, αλλά τους υπόλοιπους μήνες να μην υπάρχει καν δρομολόγιο που να συνδέει τα χωριά μετά τις 2-3 το μεσημέρι! Με την ίδια λογική γεμίσαμε ιδιωτικά ιατρεία με εντυπωσιακά και πολυτελή ιατρικά μηχανήματα, αλλά το Κέντρο Υγείας τα στερείται αυτά (μηχανήματα).

Δ.Μ.Μ.

Η Φωνή της Πάρου χρησιμοποιεί cookies για βελτιστοποίηση της εμπειρίας του χρήστη. 
Με τη χρήση αυτού του ιστοτόπου, αποδέχεστε τη χρήση των cookies.