Φωνή… της Ελευθερίας | Tης Ελ. Χανιώτη

> Απόψεις

Το όνομά μου είναι Ελευθερία. Υπήρξε όμως μια εποχή που κάθε άλλο παρά ελεύθερη ένιωθα.

Ζω στην Αλυκή, αλλά στην εφηβεία ήθελα να μένω κι εγώ σε μια μεγάλη πόλη. Διαβάζω πολύ, αλλά στο σχολείο κανένα κίνητρο δεν ήταν αρκετό και πολλοί με θεωρούσαν «χαμένη υπόθεση».

Πάντα ήμουν περήφανη για τη διαφορετικότητά μου, αλλά το διαφορετικό δεν είναι πάντα αποδεκτό. Το να μεγαλώνεις σε ένα κλειστό περιβάλλον, ειδικά αν είσαι παιδί ανήσυχο, είναι δύσκολο. Γιατί οι άνθρωποι έχουν την τάση να βάζουν ταμπέλες. Ταμπέλες που τις περισσότερες φορές δεν είναι καθόλου αντιπροσωπευτικές των χαρακτήρων. Και επειδή, όπως λέει ο λαός μας, «καλύτερα να σου βγει το μάτι παρά το όνομα», για να αποφύγουμε τη «ρετσινιά» πρέπει να κρυβόμαστε. Να σωπαίνουμε. Να υποκρινόμαστε και να «πλάθουμε» κι άλλους χαρακτήρες, και τέλος να ξεχνάμε ποιος είναι ο πραγματικός μας εαυτός.

Μεγαλώνουμε με περισσότερα «μη» και λιγότερα «να». Και δεν είναι καθόλου εύκολο να μεγαλώνεις. Τα «χαστούκια» έρχονται απανωτά, και δεν ξέρεις από που. Και έχεις να αντιμετωπίσεις συνεχώς νέες προκλήσεις, νέες καταστάσεις και ανθρώπους που σε αναγκάζουν να ωριμάσεις πρόωρα και να γίνεις πιο σκληρός. Οι παιδικές ψυχές όμως δεν πρέπει να παιδεύονται. Δεν πρέπει να φτάνουν στα όριά τους, γιατί είναι εύκολο πάνω στην άγνοια και την ευαισθησία τους να τα ξεπεράσουν. Δυστυχώς λόγια και βιώματα που ζήσαμε ως παιδιά, κάποιες φορές μας ακολουθούν σε όλη μας τη ζωή. Σε κανέναν όμως δεν αξίζει, κυρίως στα παιδιά, να «σημαδεύονται». Και πριν καλά καλά ανοίξουν τα φτερά τους, να τους τα κόβουν.

Έχουν δικαίωμα να μιλούν, να ζητούν και να διεκδικούν. Και πρέπει να γνωρίζουν τη σπουδαιότητα του σεβασμού και της ισότητας και να είναι περήφανα για τον εαυτό τους, κάτι για το οποίο έχουμε μεγάλο μερίδιο ευθύνης εμείς. Αυτά σκεπτόμενη, καθώς ποτέ δε σταματώ να είμαι ανήσυχο πνεύμα και να ζω σε «ροζ σύννεφο», και έχοντας έναν αδερφό στην εφηβεία που μαζί μ’ αυτόν αγαπώ κι όλη τη γενιά του, θέλησα να τους δώσω το λόγο. Και να ακούσουμε όλοι τι έχουν να πουν, τι τους προβληματίζει, τι τους τρομάζει, τι αγαπούν και τι ονειρεύονται. Να νιώσουν ελεύθεροι να «ανοιχτούν», να εκφραστούν και να μιλήσουν για πράγματα που μέχρι τώρα δε μιλούσαν, είτε από φόβο, είτε από δισταγμό, είτε επειδή δεν πίστευαν ότι κάποιος θα ακούσει.

Δημιούργησα μια σελίδα στο Instagram (καθώς πληροφορήθηκα ότι το facebook για τη νεολαία πλέον είναι «ντεμοντέ») και «κάλεσα» παιδιά, Λυκείου κυρίως, να πουν τις απόψεις τους για κάποια θέματα, είτε μέσω chat, είτε από κοντά. Εντυπωσιάστηκα από τη συμμετοχή τους, αλλά και από την ωριμότητα της σκέψης τους. Κάποια από τα παιδιά, αφού μίλησαν μου είπαν τα εξής: «είναι ωραίο τελικά να λες τη γνώμη σου», «ευχαριστούμε για αυτό που κάνεις για εμάς», «την ώρα που διάβασα τις απαντήσεις μου σκεφτόμουν πόσο δύσκολα πέρασα και πόσο δυνατή είμαι τελικά που τα ξεπέρασα όλα». Τέτοιου είδους σχόλια είναι αυτά που με κάνουν ακόμα πιο αισιόδοξη και μου δίνουν το «πράσινο φως» να συνεχίσω. Παιδιά από όλα τα μέρη της Πάρου, Έλληνες και μη, αγόρια και κορίτσια, παιδιά που γνώριζα λίγο, πολύ ή και καθόλου. Το καθένα όμως με τη δική του ιστορία και τους δικούς του προβληματισμούς.

Ελπίζω σ’ ένα κόσμο που τα παιδιά είναι ευτυχισμένα. Που μεγαλώνουν χωρίς φόβους και ανασφάλειες. Που δεν κρίνονται από την εμφάνιση και τους βαθμούς, και δε συγκρίνονται με άλλους, γιατί πολύ απλά ο καθένας είναι μοναδικός. Ονειρεύομαι παιδιά που αγαπούν το όνομα, το σώμα και τις ιδιαιτερότητές τους, και δεν είναι τίποτα απ’ αυτά αιτία χλευασμού. Παιδιά που είναι ευτυχισμένα μέσα από τις επιλογές τους, και που κάνουν αυτό που τους «γεμίζει». Παιδιά που ζουν σαν παιδιά, και δεν αναγκάζονται να χάσουν την παιδικότητά τους πρόωρα. Η ζωή έχει πολλές δυσκολίες και εμπόδια. Δε γίνεται να τα αποφύγουμε, αλλά ας μη προσθέτουμε περισσότερα και πριν την ώρα τους.

Σαν παιδί που έχει μεγαλώσει αλλά πάντα αισθάνεται παιδί, εύχομαι να βάλω το λιθαράκι μου ώστε κάτι απ’ όλα αυτά να γίνει πραγματικότητα. Και πιστεύω πως αυτό θα γίνει μόνο αν ακούσουμε τις φωνές των παιδιών, και καταλάβουμε τον τρόπο σκέψης τους, και τις πραγματικές τους ανάγκες. Σ’ ένα κόσμο που πρωταγωνιστικό ρόλο έχουν οι ανάγκες και οι δυσκολίες των μεγάλων, λίγες φορές δίνεται «χώρος» για τους πιο μικρούς. Η «Φωνή της Πάρου» δίνει την ευκαιρία, κι εγώ από τη μεριά μου θα προσπαθήσω να την αξιοποιήσω με τον πιο κατάλληλο τρόπο. Δε συμβαίνει συχνά, ένα μέσο ενημέρωσης να δίνει τόσο εύκολα το λόγο στους πολίτες, πόσο μάλλον σε παιδιά.

Μακάρι οι νέοι να εκμεταλλευτούν τη δυνατότητα που τους δίνεται, αυξάνοντας τη συμμετοχή τους όλο και περισσότερο με την πάροδο του χρόνου. Ευχαριστώ για άλλη μια φορά την εφημερίδα και τον κ. Ραγκούση που με πίστεψε, με στήριξε και έδωσε «ελευθερία φωνής» σε μένα και σε όλα τα παιδιά του νησιού μας.

Ελευθερία Χανιώτη

Η Φωνή της Πάρου χρησιμοποιεί cookies για βελτιστοποίηση της εμπειρίας του χρήστη. 
Με τη χρήση αυτού του ιστοτόπου, αποδέχεστε τη χρήση των cookies.