Ευχές: Όχι άλλες παρακαλώ! | Toυ Δ. Καλανδράνη

> Απόψεις

Αν οι ευχές ήταν γλυκίσματα θα είχαμε γίνει υπέρβαροι.

Αν οι ευχές ήταν γλυκίσματα θα είχαμε γίνει υπέρβαροι.

Αν ήταν χιόνι θα είχαμε καταπλακωθεί από χιονοστιβάδες. Αν ήταν χρήματα θα γινόμασταν εκατομμυριούχοι. Αν έβγαιναν αληθινές η Ελλάδα θα ήταν παράδεισος και οι Έλληνες αγγελούδια. Όμως ένα πράγμα είναι βέβαιο: Θα γλυτώναμε πολύ χρόνο και κόπο αν στέλναμε ευχές με μέτρο και αν ξεκολλούσαμε λίγο από τα μέσα ηλεκτρονικής δικτύωσης.

Από του Αγίου Νικολάου μέχρι του Αϊ Γιαννιού, εκατομμύρια ευχές κατακλύζουν τις σελίδες του fb και τα κινητά. Ευχές χιλιοειπωμένες και τυπικές που διαβάζονται από εκατοντάδες φίλων, γνωστών και αγνώστων, γιατί αναρτιούνται δημόσια και σε κοινή θέα. Γι’ αυτό νομίζω ότι uα ήταν προτιμότερο να στέλνουμε ευχές σε προσωπικά μηνύματα. Ευχές με νόημα και που βγαίνουν από την καρδιά μας. Είναι μια ευκαιρία στις γιορτές να πούμε τι αισθανόμαστε γι’ αυτούς που αγαπάμε και τι θα θέλαμε να τους συμβεί στον καινούργιο χρόνο. Όταν τους ευχόμαστε τα συνηθισμένα, όπως: «ευτυχία, υγεία, αγάπη, ειρήνη, γαλήνη», στην πραγματικότητα είναι λέξεις που σημαίνουν πολλά, αλλά στην ουσία δεν σημαίνουν και τίποτα το ξεχωριστό, γιατί τις ίδιες ακριβώς ευχές θα τις πει και η γειτόνισσα, η παρα-γειτόνισσα και ο Ερντογάν. Θα προτιμούσα να πρόσθετα μαζί με τα «Χρόνια Πολλά» και την «Καλή Χρονιά» και  λίγες ζεστές λέξεις που αγγίζουν και αφορούν προσωπικά τους αποδέκτες.

Παλιά, ευχές ανταλλάσσαμε στην εκκλησία και στις επισκέψεις και είναι ζήτημα αν ευχόμασταν στον ίδιο άνθρωπο παραπάνω από δυο φορές. Στέλναμε πέντε-δέκα ευχητήριες κάρτες σε συγγενείς και φίλους και κάναμε και μερικά τηλεφωνήματα και αυτό ήταν όλο. Σήμερα οι ίδιοι άνθρωποι μπορεί να μας ευχηθούν ηλεκτρονικά πάνω από δέκα φορές.

Η αναφορά μου στις κάρτες με πήγε πίσω στην πρωτοχρονιά του 2007 όταν είχα λάβει πολλές ευχητήριες κάρτες για υγεία, χρόνια πολλά και ευτυχία. Δυο εβδομάδες αργότερα διαγνώστηκα με μια πολύ σοβαρή ασθένεια. Όταν βγήκα από το νοσοκομείο, οι κάρτες εξακολουθούσαν να στολίζουν  το γραφείο μου και θυμάμαι την αλγεινή εντύπωση που μου προκάλεσαν εκείνη τη στιγμή, διαπιστώνοντας το πόσο άσχετες ήταν με την πραγματικότητα. Τις έσκισα όλες και το αποτέλεσμα ήταν για πολλά χρόνια να μη στέλνω κάρτες σε κανέναν. Αργότερα, με το πέρασμα του χρόνου και με την είσοδο των ηλεκτρονικών μέσων στη ζωή μας, ακολούθησα αυτό που όλοι κάνουμε σήμερα, ευχόμενος «Χρόνια Πολλά» στις γιορτές. Ήταν η μόνη ευχή που είχε θετικό αποτέλεσμα στην περίπτωσή μου για να ζήσω χρόνια πολλά από τότε.

Η αλήθεια είναι ότι οι ευχές, όσο τυπικές και να είναι, βοηθούν στην επικοινωνία μεταξύ των μελών μιας κοινωνίας και συμβάλλουν σε κάποιο βαθμό στη διατήρηση  μιας σχέσης. Είναι μια ευκαιρία, μαζί με τις ευχές, να εκφράσει κανείς τα αισθήματά του. Επίσης, χάρη στις ευχές μπορεί να  επουλωθεί μια πληγή κλονισμένης σχέσης. Έτσι μπορούμε να πούμε ότι οι ευχές είναι μια ωραία αλλά και ωφέλιμη συνήθεια. Όμως καλό είναι να μην το παρακάνουμε επειδή μας δίνεται η δυνατότητα πατώντας ένα κουμπί  να στέλνουμε άπειρες ευχές.

Καλή Χρονιά φίλοι μου και του χρόνου να προσπαθήσουμε να γίνουμε καλύτεροι για το καλό το δικό μας και της Πατρίδας μας.

Δημήτρης Καλανδράνης

Η Φωνή της Πάρου χρησιμοποιεί cookies για βελτιστοποίηση της εμπειρίας του χρήστη. 
Με τη χρήση αυτού του ιστοτόπου, αποδέχεστε τη χρήση των cookies.