Οικοσύστημα και ανθρώπινη παρέμβαση | Του Π. Δημόπουλου

> Απόψεις

Το σύνολο των οργανισμών που ζουν σε μια περιοχή, καθώς και τα χαρακτηριστικά αυτής της περιοχής, όπως η ηλιοφάνεια, το είδος του εδάφους, η θερμοκρασία, αποτελούν ένα οικοσύστημα.

Υπάρχουν πολλοί τύποι οικοσυστημάτων. Στη θάλασσα τα θαλάσσια, στις ακτές τα παράκτια, στην ξηρά τα χερσαία, στις λίμνες οι υγρότοποι, στα δάση το δασικό και σε εκτάσεις με μόνο γεωργικές καλλιέργειες το αγροτικό οικοσύστημα.

Για να διατηρηθεί ένα οικοσύστημα, εκτός της βασικής πηγής ενέργειας που είναι ο ήλιος, χρειάζεται να υπάρχουν και οι τροφικές σχέσεις. Κάθε οργανισμός σ’ ένα οικοσύστημα, τρέφεται από κάποιον ή κάποιους άλλους. Μελετώντας σε ένα οικοσύστημα «ποιος τρώει ποιον», μπορούμε να τοποθετήσουμε τους οργανισμούς σε μια σειρά, έτσι ώστε ο ένας να αποτελεί τροφή για τον επόμενο. Η αλυσίδα που δημιουργείται με αυτόν τον τρόπο, λέγεται τροφική αλυσίδα.

Σε ένα οικοσύστημα κάθε οργανισμός επηρεάζει τους άλλους. Στα οικοσυστήματα υπάρχουν μηχανισμοί, με τους οποίους εξισορροπούνται οι διαταραχές που προκαλούνται. Αν για παράδειγμα, μια επιδημία μειώσει το πλήθος των λαγών σε μια περιοχή, θα αυξηθεί το πλήθος των φυτών, με τα οποία τρέφονται οι λαγοί. Αυτό θα έχει ως συνέπεια, οι λαγοί που θα έχουν απομείνει, να βρίσκουν εύκολα τροφή, οπότε θα πολλαπλασιάζονται πιο γρήγορα και το πλήθος τους θα αυξηθεί και πάλι. Η παρέμβαση του ανθρώπου στο οικοσύστημα, μερικές φορές είναι προστατευτική για τους ζωντανούς οργανισμούς.

Η ανακήρυξη προστατευόμενων ειδών και η διαφύλαξη των εθνικών δρυμών, στους οποίους προστατεύεται η χλωρίδα και πανίδα, αποτελούν θετικά παραδείγματα της ανθρώπινης παρέμβασης.  Τις περισσότερες φορές όμως, οι ανθρώπινες δραστηριότητες, προξενούν ανεπανόρθωτες βλάβες στο οικοσύστημα. Με την ανεξέλεγκτη υλοτομία και τις πυρκαγιές, καταστρέφονται πολύτιμα δάση, που αποτελούν τον βιότοπο χιλιάδων ζωντανών οργανισμών. Έτσι για να διατηρηθεί ένα οικοσύστημα, απαιτείται κατά κύριο λόγο μείωση της ανθρώπινης δραστηριότητας, που είναι ιδιαίτερα εμφανής στην παράκτια αστική ανάπτυξη και την ρύπανση των ακτών και υδάτων. Πολύ συχνά αυτές οι δραστηριότητες έχουν καταστροφικές συνέπειες και προκαλούν μείωση της βιοποικιλότητας, αποτρέποντας στις μελλοντικές γενιές να απολαμβάνουν τις ομορφιές των νησιών μας.

Στο νησί μας, υπάρχουν δέκα αναγνωρισμένες υγροτοπικές περιοχές, καθώς και περιοχές που έχουν χαρακτηριστεί, «απείρου φυσικού κάλλους» που χρήζουν προστασίας

Οι προστατευόμενες περιοχές «NATURA» στο νησί μας είναι οι Κολυμπήθρες, η λιμνοθάλασσα της Σάντα Μαρίας, η ρεματιά με τις πεταλούδες, ολόκληρη η περιοχή του Μώλου, καθώς και πολλά μικρά νησάκια πέριξ της Πάρου και Αντιπάρου. Μία ακόμα σημαντική περιοχή, που έχει χαρακτηριστεί απείρου φυσικού κάλλους, είναι ο κόλπος του Αϊ Γιάννη Δέτη, όπου δημιουργήθηκε το «Περιβαλλοντικό-Πολιτιστικό Πάρκο Πάρου». Υλοποιήθηκε, με οικολογικά τεχνικές δομές και μελετημένες ήπιες παρεμβάσεις στο τοπίο, φιλικές προς το περιβάλλον, που δεν διαταράσσουν το οικοσύστημα.

Γι’ αυτό, έτσι πρέπει να διατηρηθεί και να συνεχίσει την όποια λειτουργία του, που μετά από πολύ μεγάλο αγώνα, κάποιοι συμπολίτες μας αφιέρωσαν άπειρες ώρες ποιοτικής, εθελοντικής εργασίας, για να το απολαμβάνουμε όλοι εμείς σήμερα και να μαθαίνουν τα παιδιά μας, αφού εφαρμόζει προγράμματα δράσεων πράσινης ανάπτυξης, στοχεύοντας στην εκπαίδευση και ευαισθητοποίηση της νέας γενιάς.

Παναγιώτης Δημόπουλος

Η Φωνή της Πάρου χρησιμοποιεί cookies για βελτιστοποίηση της εμπειρίας του χρήστη. 
Με τη χρήση αυτού του ιστοτόπου, αποδέχεστε τη χρήση των cookies.