Τι δεν καταλαβαίνουμε; | Του Δ.Μ.Μ.

> Απόψεις

Η πρώτη μου επαφή με την Πάρο ήταν κυριολεκτικά τραυματική. Ήταν στη δεκαετία του ’80 και είχα δεχθεί ως «βραβείο» από τον πατέρα μου 100.000 δραχμές για την αποφοίτησή μου από το λύκειο.

Η πρώτη μου επαφή με την Πάρο ήταν κυριολεκτικά τραυματική. Ήταν στη δεκαετία του ’80 και είχα δεχθεί ως «βραβείο» από τον πατέρα μου 100.000 δραχμές για την αποφοίτησή μου από το λύκειο.

Έτσι λοιπόν, με τον φίλο μου τον Γιώργο που είχε περάσει στη Νομική, ήρθαμε τέλη καλοκαιριού στην Πάρο, για πρώτη φορά στη ζωή μας. Τώρα για να πω και τη μαύρη μου αλήθεια, στη Σύρο είχαμε πρωτοπάει, αλλά επειδή την είχαμε δει και ολίγον Greek Lovers (…) ακολουθήσαμε δύο κοπέλες από τη Γερμανία, που έρχονταν Πάρο.

Τέλος πάντων, το «καμάκι» μας ήταν ανεπιτυχές, αφού μας είδαν πολύ πιτσιρικάδες… και εμείς με την απογοήτευση πήγαμε το πρώτο βράδυ στη Νάουσα, για να πνίξουμε τον πόνο μας… Όταν φύγαμε για να επιστρέψουμε στην Παροικιά που είχαμε νοικιάσει δωμάτιο, με την εφηβική μας ανοησία και τις 2-3 μπίρες που είχαμε πιει παραπάνω φάγαμε τα μούτρα μας στον δρόμο. Μια στραβοτιμονιά και ήρθε το κακό. Ο Γιώργος στα χωράφια και εγώ «καρφώθηκα» με τη μούρη στην άσφαλτο! Κάποιοι που έρχονταν πιο πίσω, μας μάζεψαν από τον δρόμο. Είδαν εμένα μέσα στα αίματα, φοβήθηκαν και μας έφεραν στον υγειονομικό σταθμό της Παροικιάς.

Φτάσαμε με το που έφεξε στον σταθμό, αλλά αυτός ήταν θεόκλειστος. Μια λάμπα απλά απέξω αναμμένη. Το αίμα από τη μύτη μου και τα χείλια μου δε σταματούσε και τότε άκουσα για πρώτη φορά στη ζωή μου το όνομα «Κεμπάμπης». Το ιατρείο ήταν στην παραλιακή οδό της Παροικιάς. Πήγαμε εκεί και αφού πρώτα ακούσαμε από τον αείμνηστο Ευθ. Κεμπάμπη όλα τα «γαλλικά», και μου έριξε μια σφαλιάρα δυνατή γιατί οδηγούσαμε σουρωμένοι, «με έραψε», πίνοντας τον πρωινό του καφέ! Αυτή ήταν η ιατρική περίθαλψη στη δεκαετία του ’80 στην Πάρο. Το επόμενο βράδυ με τις γάζες απλωμένες σε όλη μου την καρκάλα βγήκαμε βόλτα στην Παροικιά. Κουβέντα στην κουβέντα απομακρυνθήκαμε από το λιμάνι και περνώντας λίγο πιο κάτω από το σημερινό ταχυδρομείο –που ήταν πίσσα σκοτάδι ο δρόμος- μας πήραν στο κυνήγι αδέσποτα σκυλιά. Ο Γιώργος δε, ακόμα πρέπει να τρέχει από τον φόβο του!

Η Πάρος της δεκαετίας του ’80 ήταν ένα μικρό πληθυσμιακά νησί και η κίνηση της Παροικιάς ήταν γύρω από το λιμάνι. Η Νάουσα ήταν ένα ψαροχώρι με κίνηση μόνο στο λιμανάκι. Σήμερα, δεκαετίες μετά, επιμένουμε να συμπεριφερόμαστε λες και δεν έχει αλλάξει τίποτα, να διεκδικούμε όμοια πράγματα όπως τότε, αλλά δε θέλουμε να αντιληφθούμε ότι η Πάρος αντιμετωπίζει προβλήματα μίας σύγχρονης μεγαλούπολης. Άλλος ο μόνιμος πληθυσμός, άλλες οι ανάγκες. Το πρόβλημα του τομέα υγείας στο νησί μας δεν είναι οι λιγοστοί γιατροί ή ο εξοπλισμός σε ιατρικά μηχανήματα, αλλά οι ανάγκες που έχουν πολλαπλασιαστεί. Ας συνέλθουμε…

Δ.Μ.Μ.

Η Φωνή της Πάρου χρησιμοποιεί cookies για βελτιστοποίηση της εμπειρίας του χρήστη. 
Με τη χρήση αυτού του ιστοτόπου, αποδέχεστε τη χρήση των cookies.