Η πεντάμορφη και το τέρας | Της Ελευθερίας Χανιώτη

> Απόψεις

Πριν λίγες ημέρες γνώρισα μια πεντάμορφη.

Πριν λίγες ημέρες γνώρισα μια πεντάμορφη.

Πεντάμορφη με όλη τη σημασία της λέξης, εξωτερικά κι εσωτερικά. Η ειρωνεία είναι ότι εκείνη δεν έχει ιδέα πόσο όμορφη είναι. Και σίγουρα δεν είναι η μόνη. Η συγκεκριμένη πεντάμορφη, ας την πούμε Ιωάννα, είναι από την Αλβανία, αλλά γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Ελλάδα. Και θέλησε να μου μιλήσει για το τέρας, που έχει πολλά πρόσωπα, γι’ αυτό και δε θα του δώσω όνομα.

Λίγα λόγια για μένα

Ιωάννα: «Γεννήθηκα στην Αθήνα και μεγάλωσα στην Πάρο. Έχω και μια μικρή αδελφούλα. Δε μπορώ να πω ότι είμαι 100% Αλβανίδα. Δεν ξέρω ούτε καν τη γλώσσα, ούτε να γράψω. Στην Αλβανία έχω πάει 3-4 φορές για λίγες μέρες για να δω τους συγγενείς μου, να γνωρίσω λίγο περισσότερο τα ξαδέλφια μου κι αυτό. Δε μπορείς να γνωρίσεις μια χώρα μέσα σε τόσες λίγες μέρες. Την Ελλάδα την αγαπώ, γιατί εδώ μεγάλωσα, αλλά δε θα πω ποτέ σε κάποιον Έλληνα ότι νιώθω Ελληνίδα».

Ποιανού είμαι

Ιωάννα: «Δε ντρέπομαι να πω από που είμαι. Ναι ισχύει αυτό που λένε ότι κάποιοι Αλβανοί δεν είναι σωστοί άνθρωποι, αλλά υπάρχουν και εξαιρέσεις. Αυτό συμβαίνει σε κάθε λαό. Ο μπαμπάς μου εμένα είναι πάρα πολύ δουλευταράς, δε πίνει, και η μαμά μου είναι πολύ καλή. Και ποτέ δε δημιουργούν προβλήματα. Ακόμα και στο σπιτονοικοκύρη, που συνέχεια μας αυξάνει το νοίκι, είμαστε πολύ τυπικοί και σωστοί. Το χειρότερό μου είναι όταν με ρωτάνε «ποιανού είμαι». Όταν βλέπω ανθρώπους μεγάλης ηλικίας κατεβάζω το κεφάλι. Κάθε φορά εύχομαι από μέσα μου να μη με ρωτήσουν. Είναι πολύ δύσκολο οι γονείς σου να είναι από άλλη χώρα ή να έχεις μεγαλώσει σε άλλη χώρα και μετά να έρχεσαι αντιμέτωπος με τους ντόπιους. Κι όταν ρωτάνε ονόματα γονιών κλπ, βλέπεις στο βλέμμα τους ότι δε θα τους αρέσει η απάντηση».

Bullying και ρατσισμός

Ιωάννα: «Ευτυχώς έχω μεγαλώσει με παιδιά που δεν κοιτάνε την εθνικότητα, κι αυτό είναι πολύ καλό. Υπάρχουν όμως κι άλλες περιπτώσεις. Η αδελφή μου π.χ που είναι στο δημοτικό, έκανε παρέα με ένα κοριτσάκι από την τάξη της. Επτά χρονών ήταν; Και όταν η μαμά της φίλης της έμαθε ότι η αδελφή μου είναι από Αλβανία, της είπε να μην κάνει παρέα μαζί της. Και έπιασε και τη μητέρα μου και της είπε «δε θέλω η κόρη σου να κάνει παρέα με το παιδί μου». Είπα κι εγώ στην αδελφή μου να μην κάνει παρέα μαζί της αφού δε θέλει η μαμά της. Και μου είπε «Γιατί; Αφού την αγαπάω και μ’ αγαπάει». Μα απαγορεύεις στο παιδί σου 7 χρονών να κάνει παρέα με ένα αγγελουδάκι; Και το δικό της παιδί, αγγελουδάκι ήταν, γιατί να το πει αυτό; (Παύση). Τη βλέπεις αυτή την ελιά στο πρόσωπο; Θα με πιάσουν τα κλάματα τώρα. Με ζωγράφιζαν πάντα με τρόπο που να την τονίζουν. (Παύση). Μου έχει μείνει τραύμα. Θέλω να πάω να τη βγάλω. Με ενοχλεί.

Στο σχολείο μια φορά χτύπησα σοβαρά. Είχα και αίματα. Και έλεγαν στην καθηγήτρια οι συμμαθητές μου να με πάνε στο κέντρο υγείας, κι εκείνη επέμενε πως είμαι μια χαρά και πως δε χρειάζεται. Και με τα πολλά, αφού τα παιδιά επέμεναν, είπε στο γυμναστή να με πάει. Και δε ρώτησε καν αν πονάω. Δεν ισχύει ότι οι καθηγητές δεν ξεχωρίζουν τα παιδιά. Κι ας μην το λένε κατάμουτρα, αυτά τα πράγματα τα καταλαβαίνεις, τα νιώθεις. Πάντα στα θεατρικά δίνουν τους καλούς ρόλους στα γνωστά παιδιά, και σε αυτά που με τους γονείς τους έχουν καλή σχέση. Μπαίνεις από μικρός στη διαδικασία να αναρωτιέσαι τι διαφορετικό έχεις από τα άλλα παιδιά. Την Παρασκευή άργησα δυο λεπτά την πρώτη ώρα. Και δε με άφησαν να μπω. Αν ήταν κάποιο παιδί με καλούς βαθμούς θα του έλεγαν να μπει «αλλά τελευταία φορά». Μια φορά συνάντησα ένα καθηγητή μου και του είπα «γεια σας, τι κάνετε;» και δε μου απάντησε καν. Δεν είμαι καλή μαθήτρια. Παλιά ήμουν από τις καλύτερες. Αν αναγνώριζαν την αξία μου θα διάβαζα πιο πολύ. Θα συμμετείχα πιο πολύ».

Είμαι πολύ ευαίσθητη

Ιωάννα: «Ξέρεις τι κάνουν τα παιδιά στο σχολείο; Ξέρουν ότι είμαι πολύ ευαίσθητη και επηρεάζομαι εύκολα. Και ξέρεις τι; (Παύση). Μου είπαν «θα σου λέμε κι άλλα μέχρι να σε  κάνουμε να νιώσεις άσχημα». Γιατί; Γιατί να θες να μειώσεις κάποιον; Και μια άλλη φορά μέσα στην τάξη πάλι που μου λέγανε πράγματα για να με μειώσουνε, το είπα στον καθηγητή και δεν είπε τίποτα. Μέχρι που άρχισα να κλαίω πολύ και τους ρώτησε γιατί το κάνουν. Μα ξύπνα! Τόση ώρα με βλέπεις! Καταλαβαίνω ότι η δουλειά σου είναι να κάνεις το μάθημα, αλλά ένας καθηγητής πρέπει να μαθαίνει στα παιδιά να σέβονται το ένα το άλλο. Δε μ’ αρέσει καθόλου να κλαίω. (Παύση). Προσπαθώ να το κρύψω και να το ελέγξω, αλλά δε γίνεται. Έχω φτάσει σε σημείο να μη θέλω να πηγαίνω σχολείο. Γιατί έρχομαι αντιμέτωπη με ανθρώπους που δε θέλω. Για ποιο λόγο να κάνω μάθημα με ένα καθηγητή που δε με καταλαβαίνει και δε θέλει να με καταλάβει;».

Πάντα ήθελα να το πω

Ιωάννα: «Ας δούμε έναν άνθρωπο όχι στην εμφάνιση, αλλά στην ψυχή! Εγώ έτσι βλέπω τους ανθρώπους. (Παύση). Τα ρούχα, το στυλ και τα κιλά δεν κάνουν κάποιον κακό παιδί. Μην κοροϊδεύεις. Το κυριότερο είναι να έχεις σεβασμό προς το συνάνθρωπό σου. Εγώ αυτό προσπαθώ. Μην κοιτάτε εθνικότητες, υπάρχουν παιδιά που θα έδιναν τα πάντα για ένα φίλο. Γονείς, να αγαπάτε  τα παιδιά σας. Και να το δείχνετε. Να τα εμψυχώνετε και να τα ενθαρρύνετε με όμορφα λόγια. Όσο για ’μένα, πρέπει να μην είμαι τόσο ευαίσθητη. Και να μη με νοιάζει τόσο η γνώμη των άλλων. Δε θέλω ούτε υλικά αγαθά, ούτε αγόρια. Θέλω φίλους. Θέλω απλά να αγαπάω και να με αγαπούν. (Παύση- η τελευταία)».

Η κάθε «Παύση» της Ιωάννας ήταν γεμάτη δάκρυα. Και η κάθε «Παύση» της για ’μένα, ήταν πόνος στη καρδιά. Η διαφορετικότητα είναι αυτή που μας κάνει μοναδικούς. Είναι όμως και αυτή που συνήθως πολεμούν. Όταν όμως ο «πόλεμος» είναι ενάντια στα παιδιά, είναι άνισος. Γι’ αυτό το συγκεκριμένο «παραμύθι» της πεντάμορφης, και όσα γράφω από δω και πέρα, θα τα κλείνω λίγο διαφορετικά, με την ελπίδα να βγουν αληθινά. Και ζήσαμε εμείς καλά, και τα παιδιά καλύτερα…

Η Φωνή της Πάρου χρησιμοποιεί cookies για βελτιστοποίηση της εμπειρίας του χρήστη. 
Με τη χρήση αυτού του ιστοτόπου, αποδέχεστε τη χρήση των cookies.