Για την ελευθερία | Της Ε. Χανιώτη

> Απόψεις

Δε θα πάρω θέση. Και δε θα πω τι πιστεύω. Γιατί δεν έχει σημασία. Και δεν ενδιαφέρει κανέναν. Γιατί μπουχτίσαμε να βλέπουμε απόψεις και δηλώσεις. Εγώ θα το πάω αλλού. Εκεί που με πονάει πιο πολύ,

κι εκεί που πιστεύω πως κρύβεται το νόημα. Όπως και να ’χει η κατάσταση είναι τέτοια, που δε μένει παρά να τη δεχτούμε. Στο χέρι μας είναι όμως πως θα τη διαχειριστούμε.

Όλα όσα ζούμε είναι πρωτόγνωρα και τρομαχτικά. Δεν ξέρουμε πώς και γιατί ξεκίνησαν όλα και δεν ξέρουμε τι μας επιφυλάσσει η επόμενη μέρα. Η νέα αυτή απειλή μας έχει τρομοκρατήσει και έχει προκαλέσει απόγνωση. Κι ενώ χρειάζεται να είμαστε ένα, για άλλη μια φορά διχαζόμαστε, τσακωνόμαστε και χάνουμε το νόημα. Αντί να είμαστε ενωμένοι, κοιτάζουμε να βρούμε ποιος φταίει. Βάζουμε ταμπέλες. Αν πιστεύεις είσαι πρόβατο. Αν όχι, συνομωσιολόγος. Αν αδιαφορείς, ανεύθυνος, επικίνδυνος. Αυτή τη φορά δεν απειλείται μόνο μια ομάδα ανθρώπων, απειλείται όλη η ανθρωπότητα. Και ο εχθρός είναι κοινός για όλους. Είναι ένας εχθρός που δυστυχώς δε γνωρίζουμε τις δυνάμεις του και το κακό που μπορεί να προκαλέσει, επομένως οποιοδήποτε όπλο επιλέξουμε δεν είναι σίγουρο πως μπορεί να μας σώσει.

Είναι λογικό, να τους κατηγορούμε. Γιατί φταίνε. Φταίνε που μια ζωή έλεγαν ψέματα, που μας κορόιδευαν, που δεν ενδιαφέρθηκαν ποτέ για το λαό. Και πώς να πιστέψουμε τώρα πως ότι κάνουν το κάνουν για το καλό μας; Γι’ αυτούς οι μάσκες είναι ένα αξεσουάρ που πάντα αγαπούσαν. Εμείς όμως δε μπορούμε να τις συνηθίσουμε. Γιατί είναι σαν να μας κλείνουν το στόμα. Στερούμαστε  το οξυγόνο και την ελευθερία. Κρύβουμε το χαμόγελό μας. Αναγκαζόμαστε να κρατάμε αποστάσεις, να μην αγγίζουμε ό,τι αγαπάμε. Κι αυτός είναι ο πραγματικός κίνδυνος.

Δεν πρέπει να γίνουμε ρομπότ. Πρέπει να αγαπάμε, να νοιαζόμαστε, να ελπίζουμε, να νιώθουμε. Περισσότερο από κάθε άλλη φορά. Να αγκαλιάζουμε, με χέρια, ακόμα και με λόγια ή με τα μάτια. Μοιραστείτε, μιλήστε, νιώστε ελεύθεροι. Η μάσκα μπορεί να καλύπτει το στόμα αλλά δεν το σφραγίζει. Εγώ προσωπικά αρνούμαι να φορέσω τη μάσκα του αρρώστου. Θα τηρήσω τους κανόνες, αλλά με το δικό μου τρόπο. Οι δικές μου μάσκες ίσως με κάνουν να μοιάζω τρομοκράτης. Αλλά οι πραγματικοί τρομοκράτες είναι αυτοί με τις γραβάτες.

Αυτή τη στιγμή γράφεται ιστορία. Κι εμείς είμαστε πρωταγωνιστές. Στο χέρι μας  είναι να μας θυμούνται ενωμένους, μαχητές και όχι σαν θύματα μιας τραγωδίας. Οφείλουμε στα παιδιά μας ένα μέλλον που δε θα πρέπει να τηρούν τον «χρυσό κανόνα της απόστασης». Το θέμα δεν είναι αυτή τη στιγμή αν θα υπάρξει τουρισμός, πότε θα πάμε για καφέ και πώς θα απολαμβάνουμε το ποτό μας κρατώντας αποστάσεις. Το θέμα είναι να αποφυλακιστούμε απ’ ότι μας κρατάει δεμένους. Δε καρτερούμε απλά ένα τσιγάρο στο προαύλιο. Καρτερούμε τη λευτεριά.

Μη χαθείς στο φόβο και τη θλίψη. Αν δε μπορείς να δείξεις το χαμόγελό σου, δείξε τα μάτια σου που λάμπουν. Ονειρέψου, πίστεψε, άκουσε, αγάπα, γέλα, αγκάλιασε αν δεν αντέχεις την απόσταση. Μη φοβάσαι. Είμαστε μαζί σ; αυτό. Μη γίνεις ρομπότ. Μη γίνεις κούκλα. Μη πέσεις στην παγίδα. Μείνε στο χορό, κι αν δε σ’ αρέσει, απλά άλλαξε τα βήματα. Κανείς δε μπορεί να σου στερήσει την ελευθερία. Μείνε άνθρωπος. Μείνε ζωντανός. Μείνε ελεύθερος. Εγώ προσωπικά δε φοβάμαι τον ιό. Εγώ φοβάμαι να φοβάμαι.

Ελευθερία Χανιώτη

Η Φωνή της Πάρου χρησιμοποιεί cookies για βελτιστοποίηση της εμπειρίας του χρήστη. 
Με τη χρήση αυτού του ιστοτόπου, αποδέχεστε τη χρήση των cookies.