Η αμπελουργία στις Λεύκες (Μέρος 8ο, τελευταίο) | Του Ευγ. Ν. Καστανιά

> Απόψεις

Σήμερα η αμπελοκαλλιέργεια και η παραγωγή κρασιού, έχει μειωθεί δραματικά στην περιοχή των Λευκών.

Και το σκάψιμο των αμπελιών, όσων υπάρχουν ακόμα, γίνεται με σκαπτικά μηχανήματα (φρέζες). Η αξίνη έχασε την παλιά της δόξα.

Οι σπουδαιότεροι παράγοντες που συνέβαλαν στην πτωτική τάση της αμπελοκαλλιέργειας είναι, κατά την άποψή μας: η εσωτερική μετανάστευση των κατοίκων, η ελάττωση του αριθμού  των γεωργών, η εγκατάλειψη της γης, η μικρή στρεμματική απόδοση, η μεγάλη δαπάνη των εργατικών και η χαμηλή τιμή των σταφυλιών.

Κάποτε, η καλλιεργημένη και φροντισμένη με ιδιαίτερο ενδιαφέρον από τους Λευκιανούς γη, στις πλαγιές των λόφων και των βουνών, ήταν σκεπασμένη από τα κλήματα των αμπελιών τα οποία με τις συκιές, τις ελιές και τα άλλα δέντρα, σχημάτιζαν ένα ψηφιδωτό με όλες τις αποχρώσεις  του πράσινου, και παρέα με τα  χρώματα, των παντός είδους αγριολούλουδων και θάμνων, και τις γκριζωπές ξερολιθιές, δημιουργούσαν ένα χάρμα οφθαλμών, απλωμένο στην επιφάνεια της περιοχής, αραβούργημα.

Τη μαγευτική εικόνα συμπλήρωναν, η πεντακάθαρη ατμόσφαιρα, το άπλετο φως, τα αρμονικά κελαηδήματα και τα παιχνιδίσματα στον αέρα των χελιδονιών, των σπουργιτών (καστρόπουλων / γκαστρόπουλων), των κορυδαλλών (σκορδγυαλλών), των σγαρδελακιών (ζγαρδελακιών), των κεφαλάδων, των καρδερινών, των ασπροκολιών και των άλλων πουλιών, που τότε αφθονούσαν στην περιοχή, ενώ συχνά η φωνή του γαϊδάρου και της αγελάδας, καθώς και ο ήχος από  τα κουδούνια και τα βελάσματα των αιγοπροβάτων, έδιναν το δικό τους τόνο στο επιβλητικό μεγαλείο της μοναδικής ομορφιάς του τοπίου. Η σπάνια αυτή ζωγραφιά της φύσης, γοήτευε τα μάτια, γαλήνευε την ψυχή, ηρεμούσε το πνεύμα, έκανε τους ανθρώπους να χαλαρώνουν, επιδρούσε θετικά στη διάπλαση και τη διαμόρφωση της προσωπικότητάς τους και συνέβαλε στο να ξεχνούν τις σκοτούρες και τα βάσανα τις καθημερινότητας, να θυμούνται τον Ύψιστο και να τον δοξολογούν για τη μεγάλη του δωρεά.

Σήμερα οι λόφοι και τα βουνά δίνουν την εικόνα της εγκατάλειψης  και της ερήμωσης. Τα κτήματα είναι ακαλλιέργητα (χέρσα), παρατημένα «στο έλεος του Θεού», σκεπασμένα με άγριους θάμνους και μόνο λίγες πέτρες, απομεινάρια των γκρεμισμένων (βουλισμένων) τοίχων ξερολιθιάς, θυμίζουν την παλιά τους αίγλη. Ελάχιστα αμπέλια κυρίως στις υψηλές περιοχές (Σταυρός) καλλιεργούνται ακόμα, ενώ μερικά παλιά αμπέλια έχουν μετατραπεί σε οικόπεδα! Οι ημιονικοί δρόμοι βρίσκονται σε κακή κατάσταση. Έχουν κλαδώσει, είναι απροσπέλαστοι και μερικών τα ίχνη έχουν χαθεί. Κελαηδήματα πουλιών ελάχιστα ακούγονται. Οι χελιδονοφωλιές στα βόλτα (καμάρες) του χωριού, οι φωλιές των γκαστρόπουλων (σπουργιτών) στις τρύπες των τοίχων των σπιτιών και οι φωλιές των άλλων πουλιών στα δέντρα και στο έδαφος, είναι υπό εξαφάνιση. Κράξιμο κόρακα και φωνή πέρδικας δεν ακούγεται, γιατί κόρακες και πέρδικες δεν υπάρχουν. Και μάλλον τυχερός πρέπει να λογίζεται όποιος ακούσει φωνή γαϊδάρου, ή ήχο από κουδούνια και βελάσματα αιγοπροβάτων.

Η χέρσα αγροτική γη, η οικοπεδοποίηση της υπαίθρου -ακόμα και γόνιμων εδαφών- η εκχέρσωση εκτάσεων για οικοδόμηση παντός είδους κτισμάτων και η διάσπαρτη-άναρχη δόμηση, επέφεραν αισθητή αλλοίωση στο φυσικό περιβάλλον της περιοχής. Και αν δεν επιδειχθεί η απαραίτητη ευαισθησία από τις αρμόδιες Αρχές και τους κατοίκους, για τη λήψη των  απαιτούμενων μέτρων, φοβούμαι, ότι οι συνέπειες θα είναι καταστρεπτικές για τους ανθρώπους.

Ευάγγελος Νικ. Καστανιάς

Η Φωνή της Πάρου χρησιμοποιεί cookies για βελτιστοποίηση της εμπειρίας του χρήστη. 
Με τη χρήση αυτού του ιστοτόπου, αποδέχεστε τη χρήση των cookies.