Η Δαμόκλειος σπάθη, έπεσε! | Του Π. Αυλήτη

> Απόψεις

Η Παροικιά διαθέτει τη μεγαλύτερη δυτική παραλία σε πόλη των Κυκλάδων, μήκους περίπου τριών χιλιομέτρων.

Σε αυτήν λειτουργούν πάνω από 100 επιχειρήσεις. Όλες έχουν σχέση με τον τουρισμό, οι περισσότερες, καταστήματα υγειονομικού ενδιαφέροντος. Τις παλιές καλές εποχές, έστηνες μαγαζί από το τίποτα: ένα παραλιακό ακίνητο, συνήθως οικογενειακή παλιά αποθήκη για δίχτυα, μια μικρή μετατροπή, αγορά εξοπλισμού, η ευρύτερη οικογένεια για γκαρσόνια, και …tourists welcome! Ούτε καν ομπρέλες, γιατί όλη η κίνηση ήταν μετά το ηλιοβασίλεμα! Τις παλιές καλές εποχές επίσης, τον Χειμώνα, επέστρεφαν όλοι στις “κανονικές” δουλειές τους.

Προοδευτικά, ο Τουρισμός μετετράπη σε αποκλειστική πηγή εισοδήματος, αλλά και δέλεαρ για εισροή ‘ξένων’ επιχειρηματιών. Η πίτα (τουρίστες) μεγάλωνε, αλλά παράλληλα πλήθαιναν και τα ‘κομμάτια’. Εμφανίστηκαν πολλά μαγαζιά ‘κομήτες’ της μιας χρονιάς, και τα ανθεκτικότερα, για 3-4 χρονιές. Oscar’s, Lemon Tree, May Tey, Δελφίνι, δυνατές. Αλλά ξεχασμένες πλέον αναμνήσεις. Προοδευτικά βέβαια, καταστάλαξαν τα πράγματα με τους σοβαρότερους επιχειρηματίες να επιβιώνουν με επιτυχία.

Στη διάρκεια αυτής της διαδικασίας, έγινε αντιληπτό, ότι δεν υπήρχαν οι κατάλληλοι Νόμοι για τις νέες καταστάσεις. Ο ΓΟΚ (και ο μετέπειτα ΝΟΚ) δεν προβλέπουν και δεν καλύπτουν τις ιδιαιτερότητες της Παροικίας και Πάρου γενικότερα. Έτσι έγιναν τα ΦΕΚ 345Δ του ’89 και 998Δ του ’93, που είναι τα Ευαγγέλια της Παροικίας.

Οι Προτάσεις του Δήμου Πάρου που ενσωματώθηκαν σε αυτά, ήταν μια καλή προσπάθεια, αλλά πάρα πολύ γρήγορα ξεπεράστηκαν από την πραγματικότητα. Η ανάγκη για επέκταση της Τουριστικής περιόδου και ποικιλίας του Τουριστικού προϊόντος, σύνθημα του Δήμου αλλά και διαχρονικά όλων των παρατάξεων, ανέδειξε πολύ γρήγορα την αδυναμία των καταστημάτων να λειτουργήσουν σε συνθήκες εκτός καλοκαιριού.Έτσι οι καλοκαιρινές ομπρέλες έγιναν πέργκολες προστασίας από τον ήλιο και άνεμο, και οι πέργκολες κάποια στιγμή μετετράπηκαν σε ‘θερμοκήπια’ με μόνιμη επέκταση του λειτουργικού χώρου των καταστημάτων. Ο Νόμος όμως, δεν προέβλεπε και ΔΕΝ ΠΡΟΒΛΕΠΕΙ τέτοιες καταστάσεις! Αποτέλεσμα είναι ότι πολύ γρήγορα άρχισε να επικρατεί ένα χάος παραβατικότητας με εκ των υστέρων επιλεκτική επέμβαση των Αρχών και μόνο μετά από καταγγελίες, με επώδυνα αποτελέσματα. Οι επιχειρηματίες, για λόγους επιβίωσης στον σκληρό πλέον ανταγωνισμό, αναγκαστικά όλοι ακολούθησαν τον ίδιο παράνομο δρόμο.

Οι Δημοτικές αρχές, διαχρονικά, αποφεύγουν όπως “ο διάολος το λιβάνι” να ασχοληθούν με το πρόβλημα, κάπου αναγνωρίζοντας τις νέες ανάγκες, κάπου κλείνοντας το μάτι και κάπου επειδή η δαμόκλεια σπάθη της καταγγελίας, βολεύει πολλούς.

Η ουσιαστική ανομία όμως, αφού εδραιώθηκε με τις πέργκολες, επεκτάθηκε σταδιακά και σε άλλες καταστάσεις: Καμινάδες, κλιματιστικές μονάδες, ηλιακοί, κατάληψη επιπλέον κοινόχρηστου χώρου, κακογουστιά, πινακίδες, φωτεινές πινακίδες, έλλειψη σωστών πινακίδων, φωτισμός αεροδρομίου, παρεμπόδιση πεζών, υποβάθμιση ποιότητας ζωής, κυκλοφοριακά προβλήματα και σε σοβαρότερες καταστάσεις, λόγω αγνοίας ή λόγω σουσουδισμού, μη αναστρέψιμες πολεοδομικές παρεμβάσεις, μετάλλαξη των παραδοσιακών κτηρίων κτλ. Αναγκαστικά και αυτά δεν τα άγγιζε κανείς, για να μην αρχίσει η ‘χιονοστιβάδα’.

Ο Δήμος κάποια στιγμή προσπάθησε στα πλαίσια σχεδίου αστικής ανάπλασης να βάλει κάποιες βάσεις κανόνων με την Μελέτη για το παραλιακό μέτωπο του κ. Καταπόδη. Για κάποιους λόγους αυτό δεν έγινε, αλλά το εγκληματικό είναι ότι δεν εκμεταλλεύτηκε κανείς μετά, την σχεδόν έτοιμη λύση.

Οι Επιχειρηματίες εν τω μεταξύ, Νομικά τυπικά ένοχοι και μετέωροι, γίνονται κάθε φορά πρόσφορη δεξαμενή ψήφων όποιου σε κατ΄ιδίαν διαπραγματεύσεις ή με την εν γένει διαχρονική συμπεριφορά του (άσχετα από το τι λέει στο μπαλκόνι), υπόσχεται να μην θίξει τα κακώς κείμενα, δηλ., να μην κάνει απολύτως τίποτα! Μερικές αναιμικές προσπάθειες για δημιουργία συλλογικού οργάνου των επιχειρηματιών του κλάδου, για υπεράσπιση των συμφερόντων τους, ήταν στην καλύτερη περίπτωση βραχύβιες και αναποτελεσματικές. Πολύ πρόσφατα, η ιστορία επαναλήφθηκε. Το Σύστημα αυτό λειτουργούσε, κυρίως διότι όλοι είχαν να κερδίσουν κάτι με κάποιο τρόπο και κατά τα τέλη Σεπτεμβρίου πάντα όλοι είναι ανακουφισμένοι, κουρασμένοι και χωρίς όρεξη για γκρίνιες. Η οποία ανατράπηκε με τον Covid 19.

Οι λεπτές ισορροπίες ημιπαρανομίας γκρεμίστηκαν, τα προβλήματα γιγαντώθηκαν με αμφίβολη αίσια εξέλιξη και φυσικά αντί να αναζητηθεί έστω και τώρα η δρομολόγηση λύσης του προβλήματος, αναλωνόμαστε σε κυνήγια μαγισσών με φήμες και στοχοποιήσεις.
Όπως αυτή που γίνεται εδώ και καιρό εναντίον μου, από την “Αγία Άννα”.

Μόνη διέξοδος, τροπολογία του ΦΕΚ Παροικίας, με επικαιροποιημένους ρεαλιστικούς κανόνες βασισμένους στην διαμορφωμένη και εδραιωμένη πλέον πραγματικότητα. Οι κανόνες αυτοί, θα πρέπει να επεξεργασθούν από την (ήδη στα όρια Υπερκόπωσης) Τεχνική Υπηρεσία, η οποία είναι η ΜΟΝΗ που έχει την απαραίτητη πείρα, τεχνογνωσία και γνωρίζει πλήρως τις ιδιαιτερότητες του Τόπου μας, σε συνδυασμό με την πολύ σύντομα κοντά μας, Υπηρεσία Δόμησης Πάρου. Το σημερινό ‘παράνομο’ αλλά ‘εδραιωμένο’, μπορεί να γίνει ο αυριανός κανόνας. Αλλά…ΚΑΝΟΝΑΣ!

Σύντομη και σοβαρή διαβούλευση, Δημοτικό Συμβούλιο, υποβολή, σε 6 μήνες τροπολογία και μετά θα ξέρουμε όλοι που πάμε. Υπέρμετρη αισιοδοξία; Ας σκεφτούμε ότι λειτουργούμε ουσιαστικά με παρωχημένους Νόμους φτιαγμένους πριν 22 χρόνια. Οι οποίοι, και αυτοί, είχαν φτιαχτεί 15-20 χρόνια “καθυστερημένα”.

Αν πάρει λίγο περισσότερο από 6 μήνες, αξίζει. Αν μας αφήσουν.

Πέτρος Αυλήτης

Η Φωνή της Πάρου χρησιμοποιεί cookies για βελτιστοποίηση της εμπειρίας του χρήστη. 
Με τη χρήση αυτού του ιστοτόπου, αποδέχεστε τη χρήση των cookies.