Λέμε τη γνώμη μας κι ας ενοχλούμε | Tης Αγ. Παυλάκη

> Απόψεις

Η ζωή προχωράει κι εμείς συνεχίζουμε να φερόμαστε λες κι είμαστε ακόμη σε καραντίνα. Όχι βέβαια όσον αφορά στην εργασία μας (όσοι έχουν) ή στη διασκέδαση (όσοι μπορούν), αλλά όσον αφορά στην κριτική μας σκέψη.

Μέσω καραντίνας έγιναν τέρατα στην κεντρική πολιτική σκηνή κι εμείς απλοί  θεατές.

Μοιράστηκαν χρήματα σε τηλεοπτικά κανάλια, σε εταιρείες διοδίων, σε «φιλαράκια» που εκδίδουν διάφορα πιστοποιητικά του στυλ «εσκόιλ κτλ.». Αρκετοί εργοδότες εκμεταλλεύτηκαν εργαζόμενους με πρόφαση το lockdown, χωρίς όμως να υπολειτουργούν. Η υπουργός Παιδείας έφερε νομοσχέδιο της ντροπής που μας πάει τουλάχιστον 30 χρόνια πίσω και το οποίο ψηφίστηκε από τη ΝΔ.

Με τα θέματα του τουρισμού ένας πανικός κι ένα μπέρδεμα μεγάλο για σλόγκαν, παραιτήσεις μελών του ΕΟΤ, υγειονομικά πρωτόκολλα, λειτουργία εστιατόριων, ξενοδοχείων, ενοικιαζόμενων αυτοκινήτων, αεροδρομίων, λιμανιών, για ποιες χώρες θα έχουμε ανοιχτά τα σύνορά μας. Το  περιβάλλον ανυπεράσπιστο πλέον με το νόμο Χατζηδάκη, ενώ όλοι μιλούν για τα σοβαρά προβλήματα που έχουμε και θα συνεχίζουμε να έχουμε με την κλιματική αλλαγή. Η Αθήνα με το μεγάλο περίπατο του Κώστα, όπου η πλειοψηφία –ακόμη και ψηφοφόροι του δήμαρχου- συμφωνεί πως είναι ό,τι πιο κιτς μπορούσε να γίνει στο κλεινόν άστυ. Οι δηλώσεις του ΥΠΕΞ όπου μερικά μέτρα ελληνικής γης δε μετρούν για αυτόν και άλλα πολλά  που σίγουρα διαφεύγουν αυτή τη στιγμή. Και βέβαια ο τομέας της Υγείας, που ενώ η καραντίνα ήταν χρόνος  ακριβώς για να ενισχυθεί το Εθνικό Σύστημα Υγείας, διαβάσαμε για κλεισίματα τμημάτων σε δημόσια νοσοκομεία και προσλήψεις συμβασιούχων αντί για μόνιμων νοσηλευτών, τη στιγμή που δε βγαίνουν καν οι βάρδιες σε πολλά δημόσια νοσοκομεία.

Για τις προσλήψεις ιατρών και την επάρκεια σε αναλώσιμα κτλ, μία βόλτα (αχρείαστη να είναι) σε δημόσιο νοσοκομείο δείχνει και την κατάσταση, όπως επίσης και η ελάχιστη ενίσχυση με ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό στα Περιφερειακά Κέντρα Υγείας (κι επειδή ορισμένοι έχουν παραχαλαρώσει η πανδημία είναι ακόμη εδώ. Δεν την έχουμε ξεπεράσει).

Το τραγικότερο όλων όμως είναι η χειραγώγηση της σκέψης. Ο τρόπος που προσπαθούν να πείσουν τον κόσμο πως όλα γίνονται για το καλό της χώρας. Να σταματήσουν να υπάρχουν αντίθετες φωνές, να μην εκφράζεται η άλλη άποψη και κυρίως να μη της δίνεται και βήμα (τρανταχτό παράδειγμα ο δημοσιογράφος του ΣΚΑΙ Δ. Οικονόμου, ο οποίος έκοψε στον αέρα βουλευτή του ΚΚΕ τη στιγμή που ο ίδιος τον είχε καλέσει στη ραδιοφωνική εκπομπή του). Να μένουμε όλοι στην προπαγάνδα των πληρωμένων μέσων ενημέρωσης, που ευνόητο είναι ότι από τη στιγμή που πήραν χρήματα  θα υποστηρίξουν αυτούς που τους πλήρωσαν, άρα παύουν να είναι κι ανεξάρτητα (οπότε ή δίνεις σε όλους ή σε κανέναν, βλ. Δήμο Πάρου). Δηλαδή να μην τολμήσουμε να πούμε τη γνώμη μας σε όσα διαφωνούμε και γινόμαστε αμέσως εχθρός. Ας θυμηθούμε ότι η δημοκρατία, που τόσο πολύ κόπτονται, βασίζεται στην πολυφωνία και στην έκφραση της γνώμης όλων, πλην των φασιστών και χρειάζεται διαρκής  φροντίδα, ακόμη και μέσα στην ίδια την οικογένεια. Επειδή ακούγονται αλήθειες κι επειδή ενοχλούνται να υπάρχουν ενεργοί πολίτες που έχουν διαφορετική γνώμη και τη λένε δημόσια, περνούν απευθείας στην αντεπίθεση με τα γνωστά πλέον μότο: «Μόνο γκρίνια αυτός ο λαός, μόνο γκρίνια» ή |μόνο κριτική και από προτάσεις τίποτα». Αυτά πλέον είναι ψωμοτύρι από όσους έχουν καταφέρει να πείσουν οι κυβερνώντες κι από όσους βέβαια έχουν πληρώσει αδρά.

Δικαίωμα του κάθε πολίτη βέβαια να πείθεται από όποιον θέλει, αλλά υποχρέωσή  του είναι επίσης να πηγαίνει και λίγο παρακάτω και να ψάχνει καλύτερα την πραγματικότητα, πέρα από ότι του πλασάρουν. 

Το κυριότερο όμως είναι να αποκτήσει επιτέλους πολιτική συνείδηση αυτός ο πολίτης και να δει εάν όσα του πιπιλίζουν διαρκώς το μυαλό τα ζει ο ίδιος στην καθημερινότητα του ή είναι ένα ωραίο παραμυθάκι για λίγους κι εκλεκτούς.

Και κάτι τελευταίο, η λέξη «πολιτική» τείνει να γίνει απαγορευμένη. Είτε αρέσει σε μερικούς, και τοπικούς άρχοντες κυρίως, είτε όχι τα πάντα είναι θέμα πολιτικής και στάση ζωής που ακολουθούμε σε όλους τους τομείς της ζωής μας.

Αγγελική Γ. Παυλάκη

Η Φωνή της Πάρου χρησιμοποιεί cookies για βελτιστοποίηση της εμπειρίας του χρήστη. 
Με τη χρήση αυτού του ιστοτόπου, αποδέχεστε τη χρήση των cookies.