Παριανές Μνήμες: 28η Οκτωβρίου 1947

> Απόψεις

ΠΑΡΟΙΚΙΑ (29/10/47) Κατά την ημέρα της εθνικής μας εορτής λίαν πρωί οι Πρόσκοποι μας ανελθόντες εις τον τρούλον του Αγίου Κωνσταντίνου εσήμαναν εγερτήριον

ταυτοχρόνως δε όλοι οι κώδωνες των εκκλησιών σκορπούσαν τους ήχους των εις ολόκληρον την πόλιν. Οι άφθονες εκκλησίες της χώρας χαιρέτιζαν τον ερχομό της μεγάλης μέρας του «ΟΧΙ».

Εις τας 10 π.μ. ετελέσθη δοξολογία εις την Εκατονταπυλιανήν τον δε πανηγυρικόν εξεφώνησεν ο καθηγητής του Γυμνασίου κ. Κορρές. Μετά το πέρας της δοξολογίας άπαντες σχεδόν οι κάτοικοι μετά των μαθητών των σχολείων, των Προσκόπων, των Συλλόγων και το Κοινοτικόν Συμβούλιον μετέβησαν εις το Ηρώον των πεσόντων ένθα εψάλη τρισάγιον και κατέτεθησαν στέφανοι. Ακολούθως εγένετο παρέλασις των Προσκόπων με επί κεφαλής των αρχηγόν της κ. Κρητικόν, ηκολούθουν δε κατά τάξιν τα Λυκόπουλα με τον Ακέλα των, οι πεζοπρόσκοποι και ναυτοπρόσκοποι με επί καφαλής τους υπαρχηγούς των, οι μαθηταί του γυμνασίου, το ΔημοτικόνΣχολείον με τας σημαίας των και σύμπας ο λαός. Άπαντες μεταβόντες εις την οικίαν του φιλοπροόδου Προέδρου της Κοινότητος κ. Φραγκούλη ηυχήθησαν εις αυτόν χρόνια πολλά. Καμαρωτά παρήλασαν οι Πρόσκοποι κι’ όλη την υπόλοιπη μέρα με φωνές και τραγούδια σαν αυτές «Όχι», «Αέρα», «η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει», έδιναν τον πανηγυρικό τόνο. Αυτά ώσπου έπεσε το βράδυ. Τότε όλοι οι Παριανοί μαζεύτηκαν, εις τας 8 μ.μ. εις την αίθουσαν του καφενείου της κ. Δήμητρας για να παρακολουθήσουν το θέατρο. Εδόθη μία ωραία εορτή από τας ομάδας των προσκόπων προ πάντος δε διά να ιδούν τα έργα τα οποία θα έπαιζαν οι Ναυτοπρόσκοποι με τον Αρχηγόν τους τα οποία εξετελέσθησαν μετά πάσης επιτυχίας υπό τας ακρατήτους επευφημίας και τα χειροκροτήματα των παρισταμένων. Οι εκτελεσταί ανεδείχθησαν άριστοι καλλιτέχναι η δε βραδιά θα παραμείνει αλησμόνητος.

Την προπόνησιν εις τας απαγγελίας την είχαν αναλάβει ο καθηγητής του Γυμνασίου κ. Κορακίτης. Γενικώς δε όλο το προσωπικόν του Γυμνασίου συνέλαβεν εις την επιτυχίαν της Εθνικής εορτής με επί κεφαλής τον Γυμνασιάρχην και τους καθηγητάςκ.κ. Αλωνιάτην, Κορρέν, Πατσαρίσην και πιο πολύ βέβαια τον κ. Κορακίτην.

Τρία πιτσιρικάκια του Δημοτικού Σχολείου απήγγειλαν και αυτά τα ποιήματα των, το ένα καλλίτερο από το άλλο. Η Εορτή είχεν απαγγελίαν εθνικού περιεχομένου, ποιήματα, ένα δραματάκι και τραγούδια. Η ωραία αυτή εορτή έληξε με τον εθνικόν ύμνον αφού επί δύο περίπου ώρας μας ενθουσίασε, μας συνεκίνησε, μας έκανε να γελάσωμεν με το ομορφο διαλεγμένον υλικόν της. Την επομένην επανελήφθη η εορτή διά τα σχολεία κατ’ απαίτησιν των καθηγητών και διδασκάλων, τούτο δε, διότι ήτο διδακτικωτάτη με άριστον πατριωτικόν περιεχόμενον. Ο Αρχηγός των Ναυτοπροσκόπων είχε συλλάβει ένα όνειρο, να δώσει μία παράσταση με τους Προσκόπους για να δείξη στους πατριώτες του τι αξίζουν τα λαμπρά αυτά παιδιά. Και να που το όνειρο αυτό του άξιου Παριανού έγινε πραγματικότητα. Με τι κόπους όμως και τι μόχθους. Όλοι ξέρουμε πόσο δύσκολο είναι να γίνη μια παράσταση. Κι όταν μάλιστα οι ηθοποιοί είναι τελείως ακατάρτιστοι. Τότε η επιτυχία καταντά κατόρθωμα. Αυτό το κατόρθωμα επετέλεσαν οι άξιοι Παριανοί Πρόσκοποι.

Η Επιτυχία της παράστασης και τα χειροκροτήματα των πατριωτών τους ήταν η δίκαια ανταμοιβή αυτών που λάβανε μέρος. Παίχτηκε ένα ωραίο δράμα με τον τίτλο «η Εθνική Αντίστασις» με τους Λεοντήν, Πατέλην και Δευτερήγον. Μεγάλη επιτυχία είχε ο μικρός Βασιλάκης Σιλβέστρος με την απαγγελία του. Πολύ δίκαια καταχειροκροτήθηκαν στην κωμωδία «Πεθερά εν όψει» οι Νικολάκης Τριαντάφυλλος και Βιώνης. Ιδιαιτέρανεπιτυχίαν είχε το δράμα «Θυσία για την Πατρίδα». Ο κόσμος δάκρυσε. Η επιτυχία οφείλεται εις τους πρωταγωνιστάς Γενάρη, Σιλβέστρο και Μπιζάν. Κατά μέγα μέρος όμως οφείλεται στον Αρχηγό των Ναυτοπροσκόπων που υπεδύθη τον Παππού ο οποίος θα μείνη αληθινά αλησμόνητος. Μπράβο του. Κατόπιν μια κωμωδία και η γιορτή έκλεισε με τον προσκοπικό ύμνο. Δεν μένει παρά να συγχαρούμε τους διοργανωτάς της παραστάσεως αυτής καθώς και αυτούς που έλαβαν μέρος τόσο για την ωραία τους πρωτοβουλία όσο και για τα αγνά τους αισθήματα. 

Σατυρικός Στοίχος  του Α. Γαϊτάνου(1946)

ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ

Ο Μήνας τούτος φίλτατοι απ’ όλους ξεχωρίζει,

και ο καθένας ασφαλώς αυτό θα το γνωρίζει.

Είναι ο Μήνας Σύμβουλος που έγινεν σε όλους,

που τ’ όνομα του έφθασε και εις τους δύο Πόλους.

Όταν ο Ντούτσε θέλησε να βάλη λεν στομόχι!

σε ποιόν; Στον Έλληνα, κι’ αυτός του είπε ΟΧΙ.

Και μια μυριόστομη φωνή ηκούσθη πέρα ως πέρα,

δεν σε φοβόμαστε Ιταλέ πίσω δειλέ ΑΕΡΑ.

Κ’ ήταν ημέρα εικοστή ιγδόη του Οκτώμβρη,

δεν εύχομαι το μέλλον μας άλλο κακό να τώβρη.

Εφέτος θα γιορτάσουμε πλέον αδελφωμένα,

και είναι κάτι όλους μας π’ ευχαριστεί, κι’ εμένα.

Γιατί θαρρώ πως άσκοπο, ειν’ το άσβεστο μας μίσος,

που σε αλληλοφάγωμαθε να μας φέρει ίσως.

Τα χέρια μας ας δώσουμε τα’ αξιοί η ΠΑΤΡΙΣ ΜΑΣ,

ο Δεξιός κι’ Αριστερός το Κέντρο και οι Τρείς μας.

Τότε μονάχα η ΕΛΛΑΣ θα πάει πάντα ίσια,

που ασφαλώς θα σας το πω θα ζούμε Παραδείσια.

 

ΠΗΓΗ: Φωνή της Πάρου αρ. φ. 26, 14)

Σημ.: Τα κείμενα δημοσιεύονται με το αρχικό συντακτικό και τη γραμματική που είχαν.

Επιμέλεια: Χριστόδουλος  Α. Μαούνης

Η Φωνή της Πάρου χρησιμοποιεί cookies για βελτιστοποίηση της εμπειρίας του χρήστη. 
Με τη χρήση αυτού του ιστοτόπου, αποδέχεστε τη χρήση των cookies.