"Διαφωνίες" του Δ.Μ.Μ. 29/11/2019

Παραπολιτική

Να αγιάσω…

Να αγιάσω…

Θέλω να αγιάσω μα δε μ’ αφήνουν.
Θέλω να αγιάσω μα δε μ’ αφήνουν.
Θέλω να αγιάσω μα δε μ’ αφήνουν.
Θέλω να αγιάσω μα δε μ’ αφήνουν.
Θα το γράφω συνέχεια μέχρι να το εμπεδώσω…

Πόλεμος νεοδημοκρατών

Τελικά, ποιος έχει τη μεγαλύτερη συμμετοχή στην υπογραφή για την κατασκευή του κλειστού γυμναστηρίου στην Παροικιά; Άλυτο το πρόβλημα για τους νεοδημοκράτες και άνοιξε πόλεμος… «Ποια Μονογιού» λένε οι του Βρούτση. «Αυτή δε γνωρίζει ούτε πού είναι το Ζευλάκι», συμπληρώνουν. Οι του Φόρτωμα πάλι αναρωτιούνται: «Μα γιατί δεν το έτρεξε το θέμα ο Φίλιππος;». Τώρα εγώ, αν γράψω ότι αν δεν έμπαιναν τα τετρακόσια χιλιάρικα της ΚΔΕΠΑΠ, τίποτα δε θα υπήρχε, θα είμαι παραφωνία; Ή αν ρωτήσω για το πρόγραμμα «Φιλόδημος» επί ΣΥΡΙΖΑ, το κλειστό γυμναστήριο ήταν από τα πρώτα που εντάχθηκε θα είμαι και πάλι σε παραφωνία; Να μην πω φυσικά για τη μελέτη του Βαζαίου και τον ρόλο που έπαιξε. Πάλι κακός θα είμαι έτσι; Βρε μνημόνια μέχρι να γυρίσει ο ήλιος!

Πατέντες

Το τι πατέντες έχω σκεφθεί για να κάθομαι έξω από τα μαγαζιά χειμωνιάτικα και να καπνίζω, δε λέγεται. Από κάλτσες με θερμοφόρα μέχρι ατομική κουβερτούλα για να ξαπλάρω πάνω στις πολυθρόνες. Το μόνο που δεν έχω βρει –για την ώρα- είναι πώς να αντιμετωπίζω τον ήλιο. Βλέπετε τα περισσότερα μαγαζιά έχουν μαζέψει τις ομπρέλες. Μόλις λύσω και αυτό το πρόβλημα θα γράψω βιβλίο οδηγιών προς καπνιστές με τίτλο: «Καλύτερα παγκάκι, παρά τον Μητσοτάκη!».

Αγκαιριά

Εκείνο το νηπιαγωγείο που εγκαινιάσαμε όταν ο Μάρκος ανέλαβε το 2014, μήπως μπορεί να γίνει κάτι για να μη στάζει! Οι μαμάδες είναι εκεί συνεχώς με τις σφουγγαρίστρες και μόνο τα παιδάκια την βρίσκουν και είναι έτοιμα να κάνουν βουτιές. «Μπλουμ» φωνάζουν κάθε φορά που βλέπουν τη βροχή.

Μπαμ με την καρκάλα

Κάποια λεβεντόπαιδα πάντως, κατά Αγία Άννα μεριά, δεν πήραν είδηση για τις αυξήσεις του Κούλη στη μισθοδοσία των αιρετών στις προεδρικές θέσεις των Οργανισμών στους δήμους και τώρα χτυπάνε το κεφάλι τους. (Ονόματα δε γράφουμε, υπολήψεις δε θίγουμε).

Δυο πράγματα

Για δύο πράγματα έχω πειστεί εν έτη 2019. Χαΐρι και προκοπή με Αλαφούζο δε θα δούμε στο ποδόσφαιρο και επί Μάρκου η φράση «το τερμάτισε» δεν ισχύει το επόμενο πρωινό…

Ανάδοχος

Τέλος ο ανάδοχος του έργου για την αντικατάσταση του εξωτερικού δικτύου ύδρευσης Κώστου Παροικιάς. Καταρχάς, να γράψουμε ότι η συγκεκριμένη πράξη ήταν επιβεβλημένη μετά τις ανακολουθίες και τις καθυστερήσεις από πλευράς αναδόχου. Μόνο που τώρα αρχίζουν τα δύσκολα, αφού το έργο έμεινε ημιτελές και θα έχουμε μεγάλη καθυστέρηση για την ολοκλήρωσή του. Πάντως, όσο καθυστέρηση και αν υπάρχει στο παραπάνω έργο, σίγουρα θα τελειώσει πριν το αγκυροβόλιο της Αλυκής. Να δείτε που για το έργο της Αλυκής θα συζητούμε επί χρόνια και στο τέλος η ιστορία του θα έχει αξία όπως εκείνη του γιοφυριού της Άρτας!

Ο θρύλος

Το γεφύρι της Άρτας άρχισε/πρωτοξεκίνησε να κατασκευάζεται επί βασιλέως Πύρρου του Α’ και τη σημερινή του μορφή την απέκτησε την περίοδο 1602-1606. Σύμφωνα με τον μύθο 45 μάστορες και 60 μαθητάδες το χτίζανε, μα το βράδυ γκρεμιζόταν. Ο μύθος, που ενώνεται με την ιστορία, είναι ότι οι κάτοικοι της περιοχής δέχθηκαν να το χτίσουν αλλά το βράδυ το γκρέμιζαν, για να καθυστερήσουν τους Τούρκους στο διάβα τους. Όταν οι Τούρκοι ζήτησαν να μάθουν γιατί αργεί τόσο πολύ το έργο, εκείνοι απάντησαν ότι είναι στοιχειωμένο, πιστεύοντας ότι οι Τούρκοι από φόβο δε θα περνούσαν ξανά από την περιοχή. Οι Τούρκοι αξιωματικοί θύμωσαν με την απάντηση και διέταξαν τη σύλληψη και τη θανάτωση του πρωτομάστορα και της γυναίκας του.

Ο θρύλος 2

Ο θρύλος, που ουσιαστικά προάγει τη θυσία του ενός προς όφελος του έθνους, συναντάται με παρόμοιες αφηγήσεις στην Αλβανία, τη Βουλγαρία, τον Πόντο, την Κύπρο και τους Πομάκους που ζουν μεταξύ Ελλάδας και Βουλγαρίας. Στον Πόντο έχει τίτλο: «Της τρίχας το γεφύρι», στην Αλβανία «Το κάστρο της Ροζάφας», στη Βουλγαρία τη «γέφυρα του διαβόλου», κλπ. Ο μύθος της ανθρωποθυσίας έχει μελετηθεί από πολλούς εθνολόγους στην Ευρώπη και έχει επίσης εμπνεύσει πολλούς συγγραφείς και καλλιτέχνες να γράψουν τη δική τους ιστορία. Όσο και αν ακούγεται περίεργο την παραλλαγή του παραπάνω μύθου τη συναντάμε στο φαινομενικά αθώο τραγουδάκι «Ήταν ένα μικρό καράβι», που ο ένας πρέπει να φαγωθεί για να ζήσουν οι υπόλοιποι. Δηλαδή, η ανθρωποθυσία, προς όφελος του συνόλου.

Η Φωνή της Πάρου χρησιμοποιεί cookies για βελτιστοποίηση της εμπειρίας του χρήστη. 
Με τη χρήση αυτού του ιστοτόπου, αποδέχεστε τη χρήση των cookies.