Το κίνητρο | Toυ Θ. Μαρινόπουλου

Υγεία

Στην προσπάθεια διαλεύκανσης οποιουδήποτε εγκλήματος και στην αποκάλυψη του πραγματικού ενόχου και της αλήθειας, το σημαντικότερο στοιχείο το οποίο εξετάζεται εξονυχιστικά και προς όλες τις κατευθύνσεις είναι το λεγόμενο «κίνητρο».

Στην προσπάθεια διαλεύκανσης οποιουδήποτε εγκλήματος και στην αποκάλυψη του πραγματικού ενόχου και της αλήθειας, το σημαντικότερο στοιχείο το οποίο εξετάζεται εξονυχιστικά και προς όλες τις κατευθύνσεις είναι το λεγόμενο «κίνητρο».

Ποιοι δηλαδή μετά την τέλεση της παρανόμου πράξεως κερδίζουν , είτε υλικά τις περισσότερες φορές, είτε με οποιονδήποτε άλλο τρόπο.

Τον τελευταίο καιρό επανέρχονται, με αφορμή τη συζήτηση για την υγεία στην Πάρο, μερικά βασανιστικά ερωτήματα που είχαν τεθεί και την περίοδο των μαζικών αγώνων, της μεγάλης πορείας στην Αθήνα και του δημοψηφίσματος.

Γιατί το κέντρο υγείας παραμένει υποστελεχωμένο; Γιατί δεν υπάρχουν μηχανήματα και αυτά που υπάρχουν δεν λειτουργούν; Γιατί πληρώνονται διπλάσια και τριπλάσια ποσά στις διακομιδές απ’ ότι αν πλήρωνε το κράτος το υγειονομικό αεροσκάφος; Γιατί οι βάρδιες του ΕΚΑΒ δεν επαρκούν; Γιατί, γιατί, γιατί;

Θα μπορούσαν άραγε όλα τα ανωτέρω «γιατί» να εξεταστούν στη βάση ενός «κοινωνικού εγκλήματος» εις βάρος του Παριανού λαού και των επισκεπτών του νησιού; Αν ναι, τότε μήπως θα πρέπει να εξετάσουμε όλα τα ζητήματα και με την θεωρία του «κινήτρου;». Άλλωστε το ταγκό χορεύεται πάντα με δύο.

Τότε τίθενται με διαφορετικό τρόπο τα ερωτήματα. Ποιοι και γιατί επιτρέπουν σε ιδιωτικά πλοιάρια να εκτελούν με πολλαπλάσιο κόστος τις διακομιδές; Ποιοι και γιατί επιτρέπουν να ξεφυτρώνουν τα διαγνωστικά κέντρα σαν τα μανιτάρια; Ποιοι και γιατί μετατρέπουν τη δημόσια υγεία σε ιδιωτική με τεράστιο και αβάστακτο κόστος για τον πολίτη; Ποιοι και γιατί…;

Κλείνοντας παραθέτω τις σκέψεις του Χρήστου Γιανναρά, ενός «λογικού ανθρώπου».

«Θέλουμε πεισματικά να ξεχνάμε ότι μέτρο και κριτήριο πολιτισμού, ανάπτυξης, προόδου μιας κοινωνίας, είναι το ποσοστό που οι κοινωνικές ανάγκες υπηρετούνται από κοινωνικούς (δημόσιους) λειτουργούς και όχι από ιδιώτες κερδοσκόπους. Νερό, θέρμανση, ηλεκτρικό, συλλογή απορριμμάτων, ταχυδρομεία, συγκοινωνίες, παιδεία, ιατρική μέριμνα είναι κοινωνικά αγαθά – σε μια πολιτισμένη κοινωνία τα παρέχουν κοινωνικοί λειτουργοί, σε πρωτόγονες συλλογικότητες τα εμπορεύονται κερδοσκόποι».

Συμπέρασμα: Το να απαξιώνουμε συνεχώς και με κάθε μέσο τη δημόσια υγεία για να στρέψουμε το καράβι στην ιδιωτική και τους «φίλους επενδυτές», αποτελεί πολιτική επικίνδυνη που ξεπερνά τις νεοφιλελεύθερες ιδεοληψίες και γίνεται ωρολογιακή βόμβα στα θεμέλια του κοινωνικού κράτους.

Αθανάσιος Μαρινόπουλος

Η Φωνή της Πάρου χρησιμοποιεί cookies για βελτιστοποίηση της εμπειρίας του χρήστη. 
Με τη χρήση αυτού του ιστοτόπου, αποδέχεστε τη χρήση των cookies.