Οι παριανοί του 15Αύγουστου… | Του Δ.Μ.Μ.

Πάρος

Οι εχθροί συνήθως βρίσκονται εντός των πυλών ή όταν κάποιοι έχουν λύσει όλα τους τα προβλήματα ασχολούνται με το πώς κανείς δε θα χαλάσει την ησυχία τους.

Η Πάρος, αυτό το ευλογημένο νησί, ήταν ένας τόπος που έζησε με δυσκολία κατά την ιστορία του νεότερου ελληνικού έθνους. Δε θέλω να ξύσω πληγές, αλλά εκατοντάδες άνθρωποι έχουν χύσει δάκρυα στο λιμάνι της Παροικιάς κατά τον αποχαιρετισμό δικών τους ανθρώπων που έφευγαν στην ξενιτιά, προκειμένου να βρουν μία εργασία. Αφήνω τη μνήμη πολλών συμπολιτών μας να ανατρέξει στα χρόνια που πήγαιναν οι μικρές κοπέλες στην Αθήνα για να εργαστούν σε ξένα σπίτια ως παραδουλεύτρες ή όταν μικρά παιδιά πήγαιναν στα νταμάρια του Διονύσου και αλλού για να σπάνε πέτρες. Αφήνω στην άκρη δε, ότι όνειρο πολλών νέων του νησιού ήταν να βολευτούν σε κάποιο θυρωρείο της Αθήνας. Στιγμές πόνου, που έζησε κατά κόρον η ελληνική επαρχία.

Η τύχη τα έφερε έτσι τα πράγματα ώστε τα νησιά της χώρας μας οικονομικά να επιβιώσουν ουσιαστικά στο δεύτερο μισό του 20ου αιώνα από τον τουρισμό. Οι ανάγκες των πολιτών στις αστικές περιοχές δημιούργησαν το τουριστικό ρεύμα. Οι Κυκλάδες είχαν την τύχη λόγω των ήπιων γεωγραφικών μορφών των νησιών και λόγω της εγγύτητας με τον Πειραιά να πάρουν ένα μεγάλο κομμάτι του τουρισμού στην Ελλάδα. Το θέμα τη δεκαετία του ’80 άρχισε να γυρνάει ανάποδα και έτσι στα νησιά κατέφτασαν και πολλοί εσωτερικοί μετανάστες. Άλλοι για να στήσουν επιχειρήσεις και άλλοι για να εργαστούν σ’ αυτές.

Το τι σημαίνει βέβαια να ζεις σε νησί 12 μήνες τον χρόνο είναι μία άλλη ιστορία και το πώς πρέπει να πορευτείς σε αυτά. Αυτό πάντως που περιμένουν όλοι είναι το καλοκαίρι για να δουλέψουν.

Εδώ λοιπόν αρχίζει μία άλλη ιστορία, αφού το καλοκαίρι μαζί με τους τουρίστες καταφτάνουν και οι παριανοί του 15Αύγουστου. Αυτή η ιδιαίτερη φυλή… έχει άποψη για τα πάντα. Από το πώς θα ζήσουμε όλοι οι υπόλοιποι εδώ, μέχρι ότι τους ενοχλεί η μουσική στην καφετέρια και κάνουν καταγγελία… Η άλλη φυλή είναι η φυλή των «Βρυξελιωτών»… Ναι, αυτοί οι δήθεν σπουδαγμένοι που μιλούν με «προφορά» γαλλική ή αγγλική και τους πειράζουν από τα κατσικάκια που βόσκουν και κάνουν τα κακάκια τους όπου βρουν, έως το νέο αεροδρόμιο, που προσπάθησαν επί καιρώ να το μπλοκάρουν…

Επειδή λοιπόν είδα νέες αναρτήσεις πάλι σε σελίδες, όπως του κ. Γιώργου Βλαντά, που «αιτιάζει»… το γεγονός της καταστροφής που θα φέρει η επέκταση του νέου αεροδρομίου και το ότι τα χρήματα θα πηγαίνουν στους ξένους… καλό θα ήταν κάποιοι να «συμμαζευτούν», γιατί εμείς οι μόνιμοι κάτοικοι δε θα παίξουμε με τη ζωή μας. Αυτά και θα επανέλθουμε…

Δ.Μ.Μ.

Η Φωνή της Πάρου χρησιμοποιεί cookies για βελτιστοποίηση της εμπειρίας του χρήστη. 
Με τη χρήση αυτού του ιστοτόπου, αποδέχεστε τη χρήση των cookies.