Προς μία νέα σοσιαλδημοκρατία | Του Θ. Μαρινόπουλου

Απόψεις

Η ΣΟΣΙΑΛΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

Λένε ότι στο επίκεντρο όλων είναι το συμφέρον, μια πλατύτερη έννοια, που όμως σήμερα έχει έννοια ατομική, ενώ θα έπρεπε να αναφέρεται στο σύνολο και μάλιστα όχι μόνο των ανθρώπων, αλλά όλων των πλασμάτων του πλανήτη με πολιτικές προστασίας του περιβάλλοντος.

Προσπαθούν μάλιστα να επιτύχουν μια νομιμοποίηση της πραγματικότητας χρησιμοποιώντας (και αμείβοντας πλουσιοπάροχα) διανοούμενους, πολιτικούς, δημοσιογράφους και διάφορους άλλους διαμορφωτές της κοινής γνώμης.

Έτσι, προσπαθούν να πείσουν τους πάντες ότι αυτή η πραγματικότητα δεν μπορεί παρά να είναι λογική και ότι φυσικά δεν έχει κανένα νόημα να αγωνιστεί κάποιος για να την αλλάξει, αλλά αντιθέτως οφείλουν όλοι να την υπερασπιστούν. Όποιος δηλαδή δεν αποδέχεται τη συγκεκριμένη αντίληψη των πραγμάτων, αυτόματα τίθεται εκτός πραγματικότητας. Εδώ επεμβαίνει η ΠΟΛΙΤΙΚΗ, εδώ επεμβαίνει η σοσιαλδημοκρατία που όπως και άλλες πολιτικές θεωρήσεις και ιδεολογίες αρνούνται να αποδεχθούν την δήθεν αξιωματική πορεία του κοινωνικού Δαρβινισμού, τον σύγχρονο Καιάδα.   

Στόχος πρωταρχικός της σοσιαλδημοκρατίας η δημιουργία ισχυρότατου κοινωνικού κράτους, με τις δημόσιες υπηρεσίες του, στους βασικότερους τομείς, να χτίζουν δίχτυ προστασίας για τις ευάλωτες ομάδες και τους αδύναμους. Με το αναδιανεμητικό σύστημα επιτρέπει στον καθένα να γίνει πλούσιος και να αναπτύξει τις δυνάμεις του, άρα να έχει κίνητρο, όχι όμως να γίνει «πολύ πλούσιος», πληρώνοντας φόρους σε μια κλίμακα που είναι μηδενική για τα χαμηλά εισοδήματα και μπορεί να φτάσει έως και περισσότερο από τα μισά στα τεράστια εισοδήματα. Έτσι, τροφοδοτούνται δωρεάν και με ικανοποιητικό τρόπο οι πολιτικές της υγείας, της παιδείας, της ασφάλειας, της παροχής των  βασικών αγαθών και άλλα, όπως επίσης διασφαλίζεται και ο ελεύθερος χρόνος που είναι απαραίτητος για την ανάπτυξη της προσωπικότητας του ατόμου. Και σε όλους τους υπόλοιπους τομείς της ελεύθερης οικονομίας υπάρχουν οι ανεξάρτητες αρχές που διασφαλίζουν την τήρηση των κανόνων του ανταγωνισμού προς όφελος όλων. Εφαρμόστηκαν για τριάντα περίπου χρόνια στα Σκανδιναβικά κράτη και κυρίως στην Σουηδία. Τα τελευταία τριάντα χρόνια έχουν υποχωρήσει, σχεδόν εξαφανιστεί, και έχει επικρατήσει ένας άκρατος νεοφιλελευθερισμός.

Μία αιτία (ίσως η πιο σημαντική) βέβαια είναι η κατάρρευση του αντίπαλου πόλου, που κρατούσε μια ισορροπία, που χαρακτηριζόταν από αρκετούς και ως «ισορροπία του τρόμου» λόγω των εκατέρωθεν εξοπλιστικών προγραμμάτων των δύο συμφώνων. Όχι ότι δεν συμβαίνει και τώρα με περισσότερες οικονομικές και ιμπεριαλιστικές δυνάμεις. Όμως, αμέσως, μετά επικράτησε η λεγόμενη νέα τάξη πραγμάτων, με το «κεφάλαιο» να έχει αποθρασυνθεί και ο κόσμος μας μετατρέπεται, με γρήγορους ρυθμούς για κάποιους, με αργότερους για ορισμένους άλλους, σε ένα κόσμο «εκμετάλλευσης» του αδυνάτου από τον ισχυρότερο. Αυτή η πορεία θα οδηγήσει αρχικά στην πλήρη επικράτηση της αγέλης των ισχυρών και μετέπειτα στην επανάσταση των εξαθλιωμένων που με μαθηματική ακρίβεια σε άδηλο (αλλά σίγουρα αρκετά μεγάλο) χρονικό διάστημα από τώρα δεν θα έχουν τίποτα να χάσουν. Γιατί όμως να αφήσουμε να εξελιχθούν τα πράγματα έτσι, γιατί με την τεχνολογική επανάσταση του σήμερα και του αύριο να μην επανατοποθετήσουμε την πολιτική, την πραγματική πολιτική, στην πρώτη και αδιαφιλονίκητη θέση; Γιατί να αφήνουμε τα λόμπυ των μεγάλων συμφερόντων να κυβερνούν; Γιατί να επιτρέψουμε η συντριπτική πλειοψηφία να υποφέρει για εκατό , διακόσια ή και περισσότερα χρόνια; Γιατί να δοκιμάσουμε τις αντοχές του περιβάλλοντος και της Γής κινδυνεύοντας από μια πλήρη καταστροφή; Και όλα αυτά για μια μετεπαναστατική κοινωνία που κανείς δεν μπορεί να υπολογίσει με βεβαιότητα (γνωρίζοντας την φύση και τις αδυναμίες των ανθρώπων) ότι θα είναι μια κοινωνία ελευθερίας, ισότητας και δικαίου.

Προς μια νέα Σοσιαλδημοκρατία λοιπόν, ένα ειρηνικό ενδιάμεσο σταθμό στην πορεία προς την «τέλεια κοινωνία», που φυσικά δεν πρόκειται να υπάρξει ποτέ . Ο Μάρκος Αυρήλιος έλεγε: «Μην ελπίζεις στην πλατωνική πολιτεία. Να ’σαι ευχαριστημένος με την παραμικρή πρόοδο, και μη τη θεωρείς μικρή υπόθεση».

Αυτό σημαίνει ότι η προσπάθεια του ανθρώπου , «το ταξίδι προς την ιδανική πολιτεία» θα συνεχίζεται επ’ άπειρον.

(Συνεχίζεται…)

Αθανάσιος Μαρινόπουλος

Η Φωνή της Πάρου χρησιμοποιεί cookies για βελτιστοποίηση της εμπειρίας του χρήστη. 
Με τη χρήση αυτού του ιστοτόπου, αποδέχεστε τη χρήση των cookies.