Από την αγένεια στο bullying | Της Ειρ. Γιαννάτου

Απόψεις

Το bullying στα σχολεία είναι η κορυφή ενός παγόβουνου που το δημιουργούν και το θρέφουν χρόνιες παθογένειες του κοινωνικού μας συστήματος.

Εμπλεκόμενα μέλη είναι η οικογένεια, το εκπαιδευτικό σύστημα και οι εκπαιδευτικοί, το κράτος και οι ποικίλοι επιστημονικοί φορείς που ο  καθένας από το δικό του μέρος ευθύνης, από επιλογή, αδράνεια ή άγνοια, δημιουργούν θύματα και θύτες.

Αυτά με μια πολύ απλοϊκή σκέψη θα τα βάζαμε όλοι στο τραπέζι και θα είχαμε να πούμε πολλά. ΑΝ όμως η δουλειά και η συζήτηση δεν γινόταν όταν τα παιδιά φτάσουν σε ηλικία Δημοτικού και Γυμνασίου ΑΛΛΑ στην προσχολική ηλικία; Ξέρουμε όλοι καλά ότι τα πρώτα 6 χρόνια της ζωής του παιδιού είναι πολύ σημαντικά στη διαμόρφωση στοιχείων του χαρακτήρα τους. Εκεί πρέπει να ρίξουμε το βάρος της πρόληψης ώστε να σώσουμε το μέλλον τους, σημειώνω τρία βασικά σημεία:

1) Η καθοδήγηση και η εκπαίδευση των γονέων ώστε να αναθρέψουν παιδιά αυτόνομα, ηθικά με επιθυμίες και σεβασμό δείχνοντας τους τον τρόπο και την τέχνη των ανθρώπινων σχέσεων.

2) Η εκπαίδευση των εκπαιδευτικών. Οι δάσκαλοι και οι καθηγητές είναι οι άνθρωποι που έρχονται κοντά στα παιδιά τις περισσότερες ώρες της ημέρας και μόνο αυτοί έχουν το προνόμιο και τη δυνατότητα να βλέπουν τα παιδιά πως συμπεριφέρονται στον δικό τους (σχολικό) κόσμο.

3) Η Πρωτοβάθμια Φροντίδα Υγείας (ΠΦΥ), που έχει καταντήσει στο παραπαίδι του συστήματος υγείας. Η ΠΦΥ, μέσα από την προληπτική ιατρική οφείλει να φροντίζει και να συμβουλεύει τις οικογένειες είτε μέσω του οικογενειακού ιατρού είτε μέσω των πρωτοβάθμιων δομών ψυχικής υγείας.

Μέσα από την καθημερινότητά μου στο ιατρείο και τη συζήτηση με τους γονείς γίνομαι κοινωνός περιστατικών σχολικού εκφοβισμού, αγενών συμπεριφορών μεταξύ παιδιών, λεκτικής κακοποίησης, προσβολών από παιδί σε παιδί και πολλών άλλων που θα μπορούσαν να μπουν κάτω από την ομπρέλα του bullying. Είναι αυτά που επίσης καθημερινά φθάνουν στα γραφεία των διευθυντών των σχολείων και τα διαχειρίζονται ενδοσχολικά με την αρχή «μια στο καρφί και μια στο πέταλο». Φυσικά δεν είναι όλα σημαντικά περιστατικά για κοινοποίηση αλλά είναι πολύ σημαντικά για τα παιδιά που πέφτουν θύματα και για τις οικογένειες τους. Η μικρο-προσβολή, η μικρο-αγένεια και το χοντρο-αστειάκι όταν γίνονται κατά συρροή είναι σημαντικά και για το παιδί που το δέχεται και για το παιδί που το κάνει, και για το παιδί που νιώθει αδικημένο, στενοχωριέται και δεν ξέρει πως να αντιδράσει και για το παιδί που παίρνει ευχαρίστηση μειώνοντας τον συμμαθητή του.

Η ανατροφή των παιδιών είναι ότι πιο σπουδαίο θα μπορούσε να απασχολήσει μια κοινωνία, μέσα από τη συνεχή ενημέρωση για τα παιδιά βελτιώνουμε την σκέψη μας και τον τρόπο που και εμείς οι ίδιοι αντιδρούμε, τα λάθη που έχουμε κάνει και πως θα ήταν τα πράγματα και στη δική μας ζωή αν είχαμε τη στερνή σκέψη πρώτη!

Ειρήνη Γιαννάτου, παιδίατρος

ΙΑΤΡΟΝΗΣΟΣ

Η Φωνή της Πάρου χρησιμοποιεί cookies για βελτιστοποίηση της εμπειρίας του χρήστη. 
Με τη χρήση αυτού του ιστοτόπου, αποδέχεστε τη χρήση των cookies.