Τα οικονομικά των δημάρχων | Του Θ. Μαρινόπουλου

Απόψεις

Όπως όλοι μας γνωρίζουμε τα πάντα στην οικονομία είναι συγκοινωνούντα δοχεία, όπως και ότι οι άνθρωποι σκέπτονται και λειτουργούν με γνώμονα το κόστος και το όφελος της κάθε ενέργειάς τους.

Στους δήμους λοιπόν οι πόροι είναι συγκεκριμένοι και προέρχονται από  θεσμοθετημένους από την κεντρική διοίκηση, έσοδα κινητής και ακίνητης περιουσίας των Ο.Τ.Α., ανταποδοτικά τέλη και δικαιώματα, φόρους, δικαιώματα, εισφορές, δάνεια, δωρεές, κληροδοτήματα και κληρονομιές, διάθεση και εκποίηση περιουσιακών στοιχείων, πρόστιμα ή άλλες διοικητικές κυρώσεις και κάποιες άλλες μικρότερες πηγές. Πρέπει να επενδύονται ορθολογικά για τις ανάγκες των ανθρώπων (κοινωνική πολιτική) για τις υποδομές που χρειάζονται (αναπτυξιακή πολιτική) και για την προστασία και ανάδειξη του περιβάλλοντος.

Υπάρχουν όμως αρκετές περιπτώσεις που ξοδεύονται ανορθολογικά για ρουσφέτια, τις λεγόμενες ευγενικά εξυπηρετήσεις και για πιο κοστοβόρες υποθέσεις εξυπηρέτησης κορπορατικού χαρακτήρα. Τσιμεντοστρώσεων το ανάγνωσμα με βάση την ψηφοθηρία ή τις φιλίες, παραχώρηση δημοσίων χώρων ή αδιαφορία μη επιβάλλοντας πρόστιμα όταν καταπατούνται και ότι άλλο μπορεί να φανταστεί κανείς. Απευθείας αναθέσεις σε υπερβολικά μεγάλο αριθμό σε «φίλους και γνωστούς» και «φωτογραφικές» προκηρύξεις διαγωνισμών. Επίσης, ανορθολογικές αποφάσεις για την κατασκευή έργων υποδομής που δεν ανταποκρίνονται στις πληθυσμιακές ανάγκες ή οποιαδήποτε άλλη επείγουσα ή επιτακτική ανάγκη.

Με όλα αυτά οι δήμοι τις χώρας και οι πολεοδομίες μετά από έρευνα τα πρώτα χρόνια της κρίσης αναδείχθηκαν ως οι πιο διεφθαρμένοι τομείς. Ως φυσικό επακόλουθο έρχεται η αδυναμία να γίνουν εκείνα που πρέπει να γίνουν σε υποδομές και κοινωνική πολιτική.

Οι πόροι σπαταλούνται στην κυριολεξία εκεί που υπάρχουν μικρότερες ανάγκες. Π.χ. σχολικές ή αθλητικές μονάδες μεγαθήρια σε μικρά μέρη με αγνόηση των μεγαλυτέρων, δρόμοι στο πουθενά για εξυπηρέτηση ολίγων, δίκτυα ύδρευσης για απομονωμένες κατοικίες και πολλά αλλά μικρά και μεγάλα. Όλα αυτά όπως είπαμε με τα συγκοινωνούντα δοχεία αφαιρούν τεράστιους πόρους ετησίως που θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για σημαντικά αναγκαία έργα μικρά και μεγάλα.

Έρχονται μετά οι δήμαρχοι και απαιτούν αυτονομία οικονομική, να διαχειρίζονται δηλαδή τεράστια κονδύλια από την φορολογία εισοδήματος των δημοτών τους, τον ΕΝΦΙΑ και τον ΦΠΑ των περιοχών τους. Αυτό είναι δίκαιο και σωστό, αλλά η ορθότητα αποδεικνύεται πάντα στην πράξη.

Δίνουν έτσι την δυνατότητα στην κεντρική συγκεντρωτική διοίκηση να επιχειρηματολογεί για το αντίθετο και να μην προβαίνει στις αναγκαίες εκσυγχρονιστικές μεταρρυθμίσεις. Οπωσδήποτε υπήρξαν και υπάρχουν παραδείγματα δημάρχων που υπηρέτησαν το θεσμό της τοπικής αυτοδιοίκησης με μόνο τους γνώμονα την ορθολογική διαχείριση των οικονομικών πόρων.

Αυτό σε τελική ανάλυση οι μόνοι αρμόδιοι να το κρίνουν είναι οι πολίτες - ψηφοφόροι που επιβραβεύουν τους δημάρχους επανεκλέγοντας τους. Ή μήπως δεν είναι έτσι;

Αθανάσιος Μαρινόπουλος

 

Η Φωνή της Πάρου χρησιμοποιεί cookies για βελτιστοποίηση της εμπειρίας του χρήστη. 
Με τη χρήση αυτού του ιστοτόπου, αποδέχεστε τη χρήση των cookies.